maandag 20 juni 2016

Over mijn zoon, vrijheid van meningsuiting, denken over schrijven en wachten op een uitslag



Mijn zoon
Gisterenavond. Na een mooie dag: de telefoon. Mijn oudste.
Niets is fijner dan weer te communiceren met je zoon na een te lange periode van stilte en ruis.
@ dankbaar.
Niets is fijner dan duidelijkheid te scheppen naar elkaar toe en elkaar te begrijpen. Voorbij de miscommunicatie.
Alleen ben ik vergeten te vermelden dat in ons land de vrijheid van meningsuiting écht ook voor moeders geldt: -).


Moeders mogen zich uitspreken en opgevoed ben ik ook al. Buiten mijn ouders om, door drie andere paren pleegouders. En ... jawel, ik leer nog dagelijks bij en ik neem nog steeds veel van anderen aan. Ja, ik overdenk wat andermans mening is en toets het aan mijn eigen denken en voelen. Dan maak ik mijn keuzes.
En ja, ik houd mij al in. Ik houd in mijn schrijven –hier in mijn Blog- rekening mijn kinderen, familie en vrienden. Om bijvoorbeeld anoniem een boek over: - afgestaan zijn en adoptie te schrijven-zoals een schrijfmaatje suggereerde, ligt niet in mijn manier van schrijven. Namen veranderen? Bedenken? Onder een pseudoniem schrijven? Het voelt raar. 

Ik besef dat ik nog steeds geen boek heb geschreven en die intentie hád ik toen ik in maart 2005 de diagnose borstkanker kreeg: Tjonge wat zou ik een boeken schrijven. En ik zou dansleidster bij de Dansen van Universele Vrede worden en ja die boeken schrijven: Over mijn jeugd. Over mijn werk in de Zorg. Over de scheiding. De liefde voor mijn ex.(nee, ik stalk hem niet.) over het feit dat onze kinderen opgegroeid zijn tot toffe mensen die zich prima redden in de maatschappij, al zei de maatschappelijk werkster van de Kinderbescherming destijds dat ik geen liefde zou kunnen geven- omdat ik in pleeggezinnen had gezeten (om Nederlands te leren). Een vooroordeel! Over mijn zorgen over de natuur. Over mijn allergie voor generaliseren en vooroordelen. Tja, en ik wou ook nog -in eerste instantie dát- Een boek schrijven in het Fantasy genre. Dat staat nog in de steigers.

Het is qua naar buiten brengen bij dit Blog gebleven. Prima. Ik vind het eigenlijk bést. Ik ambieer geen boek schrijven meer? Hier in mijn Blog is het een mengelmoes van hoe ik denk, voel, schrijf en dus ben. Dan nog ken je mij niet, lezer. 

Kortgeleden vroeg iemand mij: waar gaat je Blog over?
Eerlijk gezegd zou ik het niet weten, lezer. Jij? Als ik even terug scrol dan gaat het kortgeleden over windturbines, taalcoachen, koeien, mijn taalmaatje, vluchtelingen, borstkanker, leven, doorademen, vertrouwen, bomen, een jongetje in paniek, omgangsregeling, mammogrammen en kalkspetters
Owwww …kalkspatjes. Het klinkt onschuldig, maar ik ben wel 10,5 jaar geleden er een borst door kwijt geraakt. Het was kiezen. Borst laten amputeren en er het beste van hopen óf een dodelijke ziekte-die kanker kan zijn- en er nu niet meer zijn geweest.

Ik ben dus een bofkont. 

Kalkspetten.
Nog steeds ben ik in afwachting – ik ga de tweede week wachten in- van de uitslag van de x- mammogrammen die een week geleden gemaakt zijn in DE bus van het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. Ik vind het erg spannend. Waren de uitslagen van de laatste foto’s en het laatste onderzoek bij de chirurg oncoloog in het ziekenhuis op éen dag, dan is dit het tegenovergestelde. Zeer zenuwslopend omdat ik mij bewust ben dat de kalkspatten die ik toen in mijn overgebleven borst had er nu waarschijnlijk nog zitten. Zal ik wel of niet de huisarts bellen? Nou nee, toch maar niet. Ik las over een vrouw die dacht toen de 14 dagen wachten voorbij waren dat het wel goed zou zijn met de uitslag. Maar nee. Op de 14de dag kwam de huisarts met een bericht dat er een afwijking was gevonden. Het Bevolkingsonderzoek naar BK zou bést vrouwen en mannen die al eerder te maken hebben gehad met borstkanker (of andere soort) eeeeeerder de uitslag mogen geven. Ik word er nu ietwat gek van. Ik wil wel geloven/visualiseren dat het goed is. Alleen vertrouw ik het voor geen meter. Ook omdat ik steeds zo vermoeid ben. Oké, ik doe veel. Heel veel. Maar deze vermoeidheid herken ik van 10 jaar geleden. Dát is eng. Maar ja, mijn verbeelding viert ook hoogtij vandaag. Spanning. Nu ook in mijn buik. Vast uitzaaiingen. Ja, stoppen maar Til. Neem wat Rescue Remedy of desnoods een ½ oxazepam.
Het is weer eens een warrig Blogbericht geworden. Laat ik voor vandaag maar stoppen met schrijven.Thee zetten, een pot vol.  Dadelijk lekker wandelen, ademen en zingen. En …ik ben blij dat mijn zoon belde. Laat ik eerst mijn dochter maar eens bellen hoe het haar vergaat vandaag en hoe het was bij haar pap. Gisteren was het Vaderdag. Ik zou mijn vader willen bellen. Ja, zijn gebagateliseer en grappen willen horen. 
Ik hoor zijn echo en ik grijns.


Op de radio hoor ik: The road ahead is empty with miles of the unknown.
Ja, radio heb ik ook nog gemaakt. Bij een ziekenomroep. Misschien kom ik in mijn Blog over als iemand die alleen maar zit te schrijven. In haar uppie. Maar  nee, dat is niet het geval. Ik heb veel meegemaakt in mijn leven en veel ondernomen. Al houd ik nog steeds niet van reizen ondanks therapie en een reis naar Indonesië, Lissabon en Arcen. Mijn leven gaat weer eens aan mij voorbij. 
Ik heb toch ook nog mijn best gedaan om via dat NOS filmpje mijn droom over een vriendelijke samenleving te delen. Toen onze koning Willem Alexander ingehuldigd werd was er het deel je droom project. Weet je nog? Velen vonden het flauwe kul maar zijn het niet dezelfde dromen die vluchtelingen hebben en wees eerlijk lezer, jij ook? 

Ik heb nu het gevoel dat ik doodga. Nu écht. Een mens sterft duizenden doden en dromen tijdens zijn leven. Mijn borst voelt niet goed. Zal ik gaan vloggen voor een betere wereld? Dat leidt af van de borst. Ssst Til, laat los. Je omgeving is al genoeg wereld momenteel.

Nu komen de tranen. Verdomme, op die uitslag wachten is de hel. Beseffen dat het wel of niet een nieuw begin is óf toch het begin van het einde is is fnuikend. 
Maar ja-hoe dan ook-een mens is áltijd onderweg naar het einde. Eigenlijk zouden we ons meer bewust moeten zijn van het nieuwe van iedere dag. Het wonder dat de zon iedere dag schijnt en er licht is na de nacht. @ drama queen in motion. 

 

Geen opmerkingen: