woensdag 15 juni 2016

Taalcoachen op een veehouderij



Taalmaatje en ik hebben een afspraak met een boer. Een veehouder.

Wij lopen over het erf en het hele terrein. Overal koeien. Ook kalfjes, opgesloten in kleine hokken. Ze krijgen goed te eten, echter geen beweging. Daardoor blijft het vlees wit, naar ik begrijp door bloedarmoede. Triest vind ik dat. In de veehouderijstal zien wij vele koeien die nog naar buiten moeten. Achter de veehouderij een wei vol. Het duizelt ons. Zoveel dieren. Een groot bedrijf. 

Mijn taalmaatje  lacht van oor tot oor. Blijjj. Hij mag meelopen met de boer. Kaplaarzen aan. Samen met boer op de tractor. Het taalcoachen is vanmiddag deels non verbaal.
Samen  met de boer gaan ze hooi halen. Op en met een tractor Dit wordt vervolgens -door middel van een zijarm aan de tractor- verdeeld langs een hek zo lang als de veestal is. En die is lang. De koeien mogen er straks, nadat ze gemolken zijn, eten. Samen gaan taalmaat en de boer lopend de wei in. Ik blijf achter. Geen kip te zien, wel koeien. Ook veel zwaluwen. Op een gegeven moment ga ik toch maar eens op zoek want de twee lijken van de aardbodem te zijn verdwenen. Nu snap ik de kaplaarzen. Door een pad vol mest en andere nattigheid- het ruikt er sterk naar het boer’nland- strompel ik net niet uitglijdend met de rugzak van mijn taalmaatje op mijn rug het pad op. Ik vind het een bijzondere gewaarwording om mij opeens bewust te zijn dat ik de rugzak van een vluchteling op mijn rug had. Even is hij nu écht frank en vrij in de wei aan het inburgeren. Geen last op zijn rug.

Het pad der vlaaien loopt naar achteren de wei in en dan naar links waar ik in de verte veel koeien zie en tevens de boer en mijn taalmaatje denk te zien. Hopelijk lukt hun communicatie.
In een bocht blijf ik staan. Teruggaan heeft geen zin. Langzaam worden de koeien uit de wei  mijn richting opgestuurd. In een lange, langzaam sjokkende colonne komen ze dichterbij. 

Een lange rij! Veel koeien. Tegen de honderd aan. Steeds dichterbij. 

Ik  ben niet bang uitgevallen voor dieren. Vaak sta ik bij een wei te kijken naar koeien en dan komen ze even hallo zeggen. Echter, dít is voor mij eveneens een inburgeren in het pure Hollandse boerenleven. Wahahaha. De koeien naderen en … staan bij mij stil. Nieuwsgierig. Ze likken aan mijn jack. Snuffelen aan mijn haren, handen en een paar aan mijn gezicht. Hun tongen zijn groot. Overal om mij heen staan koeien. Pfff.  Intimiderend. Ik zweet peentjes. De rij blokkeert en stapelt zich deels op. Koeienkoppen steken boven andere koeienkoppen uit. Pfff… ik zweet nóg meer peentjes. (Worteltjes. Waar komt deze uitdrukking vandaan? )Tot ik een stap naar voren doe en dapper ’vort’ zeg. Met een arm wijs ik naar de stal en geef een klap op een kont ondertussen visualiserend dat de meute zich zou willen gaan bewegen. Taalcoachen valt niet mee. Wahahaha …ook niet met koeien.

Toch komt er zowaar beweging in de file en de verstopping lost op. Vlaaien pruttelend en piesend sjokken de koeiedames richting stal. Ondertussen kan ik mijn taalmaatje en de boer onderscheiden, waarna we op een gegeven moment met zijn drieën achter de optocht aanlopen. In de stal wacht de rij geduldig om gemolken te worden. Mijn taalmaatje glundert met - voor het eerst sinds ik hem ken- een ontspannen gezicht.

Het elektrische melkproces is voor ons beiden een openbaring. Ik ben blij dat ik geen koe ben.
Tien koeien kunnen tegelijkertijd gemolken worden. Liters en liters geven deze dames. Dank u lady’s, maar ook: dank u boer. Want wat een klus is dit. Dagelijks twee keer de koeien uit de wei halen. De eerste keer om vijf uur ‘s ochtends. Overal hooi neerleggen. Melken. Al gaat dit elektrisch, schoongemaakt moet er wel worden, met speciale aandacht voor de spenen en alle opvangreservoirs plus filters. De koeien gaan na het melken uit zichzelf naar de stal waar ze ter beloning en als extra voeding: hooi, geperste mais, soja en brokken (ben vergeten wat voor brokken.) krijgen. 

Als dat op is, mogen ze weer de wei in.

Sommige koeien geven dertig liter melk. Zij zijn de grootste geefsters.
Ook zijn er koeien medicatie die medicatie slikken. Zij worden ook gemolken. Echter, hun melk gaat in een emmer en …wordt weggegooid. Dit omdat mensen anders resistent zouden kunnen worden voor bijvoorbeeld antibiotica.

We hebben een paar uur op de veehouderij doorgebracht. Daarna in de regen door de polder naar het dorp verderop waar we bij de fietsenmaker naar een fiets voor taalmaatjes vrouw gingen informeren.

Ook het bezoek aan de veehouderij is inburgeren. Ook het bezoek aan de fietsenzaak is inburgeren en ook leren fietsen is inburgeren. Zelf heb ik eveneens veel geleerd vanmiddag en niet alleen woorden vertaald. Maar wat moet mijn taalmaatje nog veel leren. Wat moet ik ze nog veel meegeven. Wat moeten wij nog veel leren. Wat zal ik nog veel in contact moeten brengen met. Wat zal ik nog veel moeten overwinnen, want taalmaatje wil graag van het eiland af. De hoge bruggen over fietsen en dat vind ik een partij eng. Hij ook. Daarom ..of ik mee wil … euh! 

Even bijkomen, hoor. 

In ieder geval zijn mijn taalmaatje en ik een ervaring rijker en  heeft hij weer veel woorden geleerd. Zijn vrouw zit vandaag in de schoolbanken.
 

Geen opmerkingen: