vrijdag 15 juli 2016

De zesde dag




Al zes dagen ben ik gsm-loos. Mijn jongste zus probeerde mij gisteren via mijn vaste telefoon verbinding te overtuigen dat ik mijn mobiele toestel écht moet laten maken omdat ik het nodig heb. Is dat zo? Thuis ben ik bereikbaar.
Echter, inderdaad, het geeft mij een vreemd gevoel om- zonder dat iemand weet waar ik ben of heenga- op stap te gaan met of zonder fiets. Of dat ikzelf onderweg niemand kan bereiken. Of …als ik naar een vriendin onderweg ben, niet even bellen: 'ik kom eraan.'


Maar ja, vroeger-zestien jaar geleden en daarvoor, had ik nog geen mobiele telefoon- kon dat evenmin. \Waren er toen nog telefooncellen? Ik meen van wel. In geval van nood was er altijd wel een behulpzaam iemand. 
De laatste keer zonder mobiele telefoon had ik late dienst en dwaalde om 23.30 nog ergens in de polder op zoek naar de boerderij waar ik moest zijn. Wat een ellende. Ja, toen reed ik nog auto. En nu?ik fiets toch niet als het donker is.

Vertrouwen.

De afgelopen veertien dagen en daarvoor óok al, waren zeer hectisch en dat de mobiele telefoon het vertikte om op te laden zaterdag een week geleden bracht na mijn: ’nee hé?’ rust in de tent, hoewel de vaste telefoon nu veel vaker rinkelt. Soms ben ik er en soms ook niet. Bel later nog maar eens terug.

Dan niet gelijk panieken dat ik spoorloos ben!

Laatst maakte ik hetzelfde met zoonlief mee. Ja, ik ben het ermee eens dat ik mij toen ongerust maakte als je ziet dat er geen berichten worden gelezen en je zoon via de mobiele telefoon onbereikbaar is. Zoon zette hem bewust uit.
Dát deed ik zes dagen geleden niet. De gsm batterij laadt niet meer op. Net als dat mijn inner batterij ietwat aan het leeglopen was.

Ik laad nu op doordat mijn gsm niet oplaadt. 

Ja, ik zou het toestel kunnen laten maken. Dat zal ik heus wel doen, maar dan moet ik ervoor op stap naar zaken waar mijn hoofd bliksemschichtengevoel krijgt van te veel digitaals. 

Waarom haast hebben?

Ja, ik mis deels het dagelijks appen met een nichtje. Dit doen wij sinds het overlijden van haar ouders in 2008. Al acht jaar dus. Dagelijks! Ook een vorm van sociale controle, dat wel. En een vriendschap. Vooral in de donkere maanden-waarin we meer binnenshuis leven- is het fijn. Maar …ik heb nog e-mail. 1x met maximaal 2x per dag checken vind ik voldoende.

Momenteel vind ik het heerlijk, al was het wennen doch bevrijdend om niet als ik wil gaan fietsen of wandelen eerst op de gsm te kijken wat voor weer het wordt. Ik keek wel tig keer per dag naar Buienradar. Te zot. En nu? Regenpak mee -deed ik anders ook- gaat het regenen dan gaat het regenen. Nu kijk ik wél weer vaker omhoog om de lucht te checken. Ik voel mij weer meer verbonden met de Natuur. Ook kijk ik nauwkeuriger naar bloemen. Zie ze beter. Dagelijks maakte ik tig foto’s en kon ze dan pas goed bekijken door te vergroten op mijn toestel. Nu kijk ik meer, ik ruik meer, ik voel meer. Doch minder vervelende prikkels, hoewel ik de afgelopen week toch door het éen en ander zeer overprikkelt raakte. Dan is het ook fijn om géen werkende mobiele telefoon. Maar ja, de vaste rinkelde meer.

Het geeft rust om de dag niet te beginnen met: De NOS nieuws app te checken en dan op mijn nuchtere maag het wereldnieuws mijn slaapkamer binnen te laten komen. Het geeft rust om de dag niet te beginnen met wordfeuden en facebooken. Dit en msn en kunnen ook op laptop doch ik probeer de laptop zoveel mogelijk voor alleen schrijven en mail te gebruiken. Doch msn sluipt erin. Moeilijk te lezen omdat ik de letters op mijn toppie niet groter kan maken en op mijn mobieltje kon dat wel. Ja, ik had allang geappt met mijn nichtje en deze en gene. Mijn dochter had al facetimde. En ik had tig keer op mijn Blog gekeken wat er gelezen is. Raar maar waar. 

Soms was ik in de ochtend twee en half uur met dit alles bezig voordat ik mijn bed uitkwam. En nu? Dagboek geschreven, naar de vogels geluisterd, in de tuin de dag ingeademd en nu zit ik al een poos achter de laptop te schrijven. Toch is er de dwanggedachte dat ik op msn moét kijken, dit omdat daar nog een stressvol gesprek was vlak voor het slapen had. Hm, ik móet er eigenlijk lezen, maar nu niet. Nu ben ik hier ontspannen aan het schrijven. 

Ont-spannen.

Mijn kasten heb ik de afgelopen dagen opgeruimd. Netjes gemaakt. Een heerlijk gevoel. Een opgeruimd huis en  opgeruimde kasten geven een opgeruimd gevoel in de geest. Spullen naar de kringloop. Opeens gemakkelijker afstand kunnen doen van veel. 

Met een gsm flitst er ook dagelijks tig keer door mij heen: even opzoeken. De ene site na de andere. Wat een onrust. Net ging er ook iets door mijn hoofd. Ik kijk het aan als een voorbijgaande impulsgedachte op een zelfbediening gedachtebuffet. Het is alweer weg. Niet belangrijk. Ja, er gaat ook door mij heen dat ik dat alles ook op mijn laptop kan opzoeken, zoals even het nieuws checken. Ik loop achter, er kan wel van alles zijn gebeurd waar ik geen weet van heb. Hopelijk geen terreuraanslagen. 

Inslapen en wakker worden zonder eerst als een automaat de mobiele telefoon op te pakken doet mij goed.

Inslapen zonder naar Deltagolven muziek te luisteren lukt mij prima. Tja, en alle persoonsgebonden muziek die er op staat? Mijn favoriete muziek komt vanzelf boven waardoor ik weer meer neurie en zing. Rust in hoofd en ogen. Het gekke is, dat mijn geheugen beter werkt. Op mijn mobiele telefoon heb ik zoveel staan. Ja, ook telefoonnummers die ik nergens opschreef. Dat is balen en die zijn nog niet boven gekomen. Maar bijvoorbeeld foto’s. Zoveel foto’s. Ik weet precies wat. Ook foto’s van de bustijden. Ik haal ze voor de geest. Wonderlijk is het geheugen toch.
De wereld neemt mij deze dagen niet meer mee in haar razendsnelle overweldigende tempo met ontzagwekkende hoeveelheden informatie. Ik heb genoeg aan mijn directe omgeving.

Maar toch …sociale contacten via de social media zijn waardevol. Echter, soms wat veel. 

Voor wie niet mijn vaste telefoonnummer  noch e-mail adres heeft. Ik ben er nog, ik leef nog steeds, ben niet ontvoerd en het gaat mij goed. 

Schrijfmeiden, ik kan msn zo slecht lezen op de laptop.

Wel of niet mijn mobiele telefoon laten maken, that’s, the question?
Als ik hem laat maken, zal ik er dan anders mee omgaan?
Dat is eveneens de vraag. 
Keuzes maken. 
Als ik langer wacht met het laten repareren heb je kans dat ik de mobiele telefoon laat gaan en daar kies ik niet voor.

Nu naar de e-mail, het nieuws en naar msn. Het voelt tóch als een moeten. Maar ja, het is ook een in verbinding blijven. 

Oww …mijn laptop is alleen voor mijn schrijven en e-mail. Meer niet. Oké, dan zetten we straks de radio aan met het nieuws. NA het ontbijt.

Een ieder wens ik een goede dag. 

17 juli 2016
Sinds vrijdagmiddag ben ik  weer bereikbaar per mobiele telefoon. Wat een ellende in de wereld.

Geen opmerkingen: