zaterdag 23 juli 2016

Dankbaar



Kortgeleden las ik een artikel waarin de schrijfster  zich afvroeg of je over mooie dingen mocht schrijven nu er constant  de meest afschuwelijke vormen van geweld en nog ergere terreur plaatsvinden. Ze komen via de media meer de woonkamers binnen dan dat vroeger het geval was met een enkele krant.

 De gebeurtenissen in Turkije, Nice en nu in  München moeten bij mij nog indalen, evenals het herdenken van MH17 en zoveel andere afgrijselijke rampen eerder in het jaar.

Vorige zondag: ik loop door het dorp waar ik woon, het is verlaten door mensen die elders hun broodnodige rust hopen te vinden. Daar loop ik door het zinderende mediterraan aanvoelende plaatsje. Slechts één jongen die zich stierlijk verveelt en drie toeristen op de fiets kom ik tegen. Ze vragen de weg en ik wijs ze de mooiste route.


Ik loop verder. Luchtig gekleed. Mij vrij, vredig én veilig voelend. Keer op keer geniet ik van mijn woonplaats en ontdek steeds iets nieuws ook in  de omgeving.  Echter, de mediterraans aanvoelende temperatuur brengt mij in gedachten naar Nice. Mensen die kapotgereden zijn, vermoord of voor hun leven gehandicapt. Gezinnen uiteengevallen voor altijd. Waarom toch? Nom de Dieu, waarom toch? Op de quatorze juillet. Een dag waarop vrijheid, gelijkheid en broederschap gevierd worden. Waarom die aanslagen, nom de Dieu, pourquoi? Wat is het nut, de zin om onschuldige mensen waaronder kinderen te vermoorden? STOP ermee. Wou een brief aan terroristen schrijven, doch ik waag mij er niet aan behalve dat ik mij beperk tot zeggen: het leven is niet vanzelfsprekend. Het leven is een wonder. Laat het heel. Maak keuzes waar je blij van wordt. Waarom kapotmaken? Waarom anderen en jezelf de vernieling in denken en moorden? Het voegt niets toe.

Ik denk aan de mensen die vermoord zijn op de Promenade des Anglais. Aan ál dat leed en te groot verdriet. Ik denk aan München aan zoveel. Ik denk aan kinderen en ook aan een documentaire - over een terroristische groepering- die ik eens zag en waarvan ik gruwde. Ik denk en ik voel. Aan een meisje werd gevraagd of ze een droom had. Zij gaf een afschuwelijk antwoord vanuit haar geconditioneerde brein.

Vreselijk als dromen uit kinderen worden gehaald.

Kortgeleden sprak Mélanie Trump woorden uit die Michelle Obama ook had uitgesproken tijdens haar conventiespeech. Er kwam ophef over. Door velen werd beweerd dat het plagiaat was.

Aan de inhoud werd voorbij gegaan. De intens belangrijke inhoud! 

Men keek naar de woorden. Het gaat toch om het gevoel. Het gaat toch om de betekenis? Ik vind dat er niets mis mee is indien de tekst die Michelle Obama uitsprak door velen zou worden uitgesproken. Is dat plagiaat? Is het plagiaat dat ik eveneens dergelijke woorden gebruik? Er zou een wereldvolkslied van gemaakt kunnen worden. Want …het gaat toch om de intentie? Het gaat toch om het gevóel dat wij onze kinderen meegeven, dat ze hun dromen waar kunnen en mogen maken? Dat ze waardes van thuis meekrijgen en doorgeven, doorgeven aan de generaties na ons! Dáar gaat het toch om? Of is dit te schrijven eveneens plagiaat? 
Ik schreef al eens eerder over dromen én over de generaties die nog komen. Moge velen van ons dit ook doen. Juist in deze tijden is het zo belangrijk om in onze dromen te blijven geloven. Zoals ik nog steeds- soms met moeite- in een vriendelijke samenleving zonder vooroordelen en generaliseren geloof. Moge vluchtelingen wereldwijd en anderen die het moeilijk hebben geholpen worden, opdat zij hun talenten kunnen leven, zodat wij een goed voorbeeld geven aan de generaties na ons. Moge rechtvaardigheid zegevieren.


Zoals ik al schreef: ergens las ik een artikel waarin een vrouw schreef dat ze niet meer wist of ze ook nog over het mooie en het goede in het leven kon en mocht schrijven terwijl de wereld ellende via de media je huis binnenkomt. Lang dacht ik erover na. En ja, ik vind dat dit mag. Ja, toch?
Ik vind dat- al ga ik geenszins voorbij aan alle wereldleed- ik (jij ook?) juist daarom moet en mag genieten en ik mag dankbaar zijn voor het feit dat mijn beide kinderen deze week bij mij zijn geweest. We mogen dankbaar zijn voor de zachte doch krachtige zegeningen die het leven ook kan geven.

Zoonlief is blijven logeren en ligt nog in de kamer hiernaast te slapen.
Dankbaar ben ik voor de gesprekken die wij gisterenavond voerden. Dankbaar voor het rustig in de avond vertoeven in de tuin.  
Dankbaar dat dochterlief zo enthousiast is met de baan die ze kreeg aangeboden.
Dankbaar dat mijn kinderen doorzetters zijn.
Dankbaar dat ik kan genieten van de natuur. 

 Dankbaar, dankbaar, dankbaar zijn.

Genieten en dankbaar zijn dát ik een mooi tuintje heb en in een mooie omgeving woon en grandioze trouwe vriendinnen heb, fijne buren, fijne familie- al zien wij elkaar zelden- en last but not least toffe taalmaatjes. Dankbaar zijn voor zoveel. Dankbaar zijn dat er in ons land vrijheid van meningsuiting is. Dankbaar dat ik kan en mag kiezen waarover ik wel en niet schrijf. Dankbaar dat de Vierdaagse een feest van verbroedering was zonder wanklank.

Overdreven al dat dankbaar zijn? Ik zie het als een oefening. Je voelt je er wat beter door. Ja, ik weet, ieder mens heeft genoeg persoonlijke ellende meegemaakt om legaal ondankbaar te mogen zijn. Ja, ik weet het. Toch kies ik voor dankbaar zijn. Dankbaar, voor dat wat het leven de moeite waard maakt. Dankbaar, dat er in de straat meer vriendelijkheid is dan eerder. En er  meer verbondenheid lijkt te zijn door meer begrip voor elkaar.

Met het raam wijd open hoor ik vogels fluiten. Een zacht fris briesje waait de kamer binnen. Voor het eerst regende het weer in deze contreien. 

Diep adem ik in en uitademend wens ik ieder alle goeds in liefde, harmonie, vrede en schoonheid toe,

Wederom steek ik een wereldvredevlam aan.



2 opmerkingen:

Corina Bloem zei

Ik ben samen met jou dankbaar, Mmtje.
Mooie column. Petje af. Woorden geven aan dat waar je voor staat en dankbaar voor bent.

Tilly Kuiper zei

Dank je, Bbtje. Ik ben dankbaar dat ik dankbaar kan zijn, ondanks zoveel narigheid. Ook ben ik dankbaar dat jij éen van mijn schrijfmaatjes/vriendinnen bent. <3