maandag 15 augustus 2016

Mijn rijbewijs inleveren (1)



Ja, ik lever mijn rijbewijs in.

Moet een mens net zo lang wachten met zijn rijbewijs inleveren totdat een oogarts of wellicht de politie zegt: ‘nu kan het echt niet meer’? Is het zo achterlijk wanner een mens er zélf voor kiest om zijn of haar rijbewijs in te leveren omdat ze al jaren niet meer autorijdt?


Vorig jaar heb ik voor het eerst weer én het  aller laatst een stukje auto gereden om hem te verkopen. Mijn wagentje stond in de straat  alleen voor anderen klaar.
Tijdens dat laatste ritje naar de dealer botste ik bíjna tegen een auto aan omdat ik deze niet zag aankomen van rechts. Toeteren dat de bestuurder deed en ik remde. 

 Dat maakte mijn beslissing de juiste!

Een paar meter verder bij de dealer remde ik voor het laatst. Braaf autootje. Dank je wel. Je was toch een verlengstuk van mij, al reed ik niet meer met je. Ik vraag mij af wie er nu in je rijdt. Soms reed ik naar een stille plek in de buurt en bleef een hele poos zitten en overdacht mijn werk en het leven, genietend van de natuur terwijl ik moe van het lopen was.  Dank je wel.
Nu zit ik weer afscheid van je te nemen, autootje. Terwijl het nu om mijn rijbewijs gaat.


Eerder zag ik in dat de  APKkeuringen, beurten en reparaties er slechts waren opdat de auto rijdend zou blijven. Ik wou hem  nog niet kwijt. Echter … diezelfde keuringen, beurten en reparaties waren vóor diegenen die mijn auto rijdend hielden omdat rust roest. Kostbare vicieuze cirkel. Rust roest. Dus wéer beurten en ik maar betalen én bedelen (ook bij mijn kinderen) dat er in gereden zou worden. Slechts een paar waren wél blij om in mijn rijdend huiske te mogen rijden.

Echt, ik ben dankbaar dat ik in een land woon waar vrouwen mogen autorijden en ik hoop dat velen dit blijven doen. Doch daaaaar gaat het in mijn geval niet om.
Sinds mijn gezichtsveld slechter werd vond ik autorijden nog minder aangenaam dan ik het al vond. Het verkeer gaat mij te snel. Ik reageerde te traag hoewel ik buiten een paar autoschrammen altijd met veel bonus malus korting reed. Daar ben ik dankbaar voor en ik mag er best trots op zijn.

Ik heb mij getracht aan te passen aan het steeds drukker wordende verkeer nog voordat ik- buiten mijn luie oog om- glaucomen kreeg. Als ik eerlijk ben dan vond ik autorijden boven de 50 en zeker boven de 80 km per uur al onaangenaam. Had altijd het gevoel- zelfs als ik op zijn zekers reed -dat de auto een eigen leven leidde boven de 100 km per uur op de snelweg en dát is gevaarlijk. Mijn hoofd 180 graden draaien om iets te kunnen zien wat naast mij reed … Mwoah. Stoppen ermee.

Dus waarom dan nog een rijbewijs behouden?

Tegenwoordig tracht ik mij aan te passen qua vervoer. Ik mág gebruik maken van wmo vervoer en daar maak ik dankbaar gebruik wanneer ik naar de oogarts ga, een crematie of in de donkere maanden wanneer ik minder met ov kan ivm vroeg donker en nog slechter zien. Verder onderneem ik niet veel waarbij ik ver moet rijden. Maar ook met het wmo vind ik moeilijk omdat ik er nog steeds reisstress bij heb. Heus, ik heb er alles aan gedaan om met die stress in al zijn vormen te leren omgaan en ik ben er klaar mee. 
Helemaal klaar. Ik weet waaraan het ligt, ben door angsten heen gegaan en nog steeds en accepteer dat ik het zat ben. Oké, dan vermijd ik maar in andermans ogen. Ik doe genoeg andere dingen die anderen niet doen. De éen doet en laat wat een ander niet doet en laat. Is oké toch?

Zolang we niemand schade doen is het leven en laten leven.

Wel heb ik mijzelf gedwongen -in het kader van zo autonoom mogelijk te blijven- om in de omgeving waar ik woon, weer te wennen aan het openbaar vervoer en het niet erg te vinden als ik in de bus tegen iets of iemand aanbots. Beter dan met een auto ergens tegenaan botsen. Toch? 

Mijn vader reed tot zijn gezichtsvermogen en gezichtsveld echt te slecht waren. 
In Frankrijk- waar hij woonde -krijg je je rijbewijs voor het leven. Nadat hij naar Nederland was verhuisd kwam hij niet door de rijbewijs keuring heen. Dat was maar goed ook, want ik vond het doodeng om bij hem in de auto te zitten. (mmm, mijn lieve vader, even naast hem zitten zou ik nog wél willen)

Juist omdat ik wil voorkomen dat het zo ver komt als bij mijn vader, ben ik destijds gestopt met autorijden en lever ik mijn rijbewijs in. Niet dat ik een doemdenkster ben en denk dat mijn gezichtsveld nauwer en nauwer zal worden. Soms ben ik er wel bang voor en dat is normaal. Doch mijn ogentoestand is stabiel door mijn consequent druppelen. Hopelijk blijft het zo.

Het inleveren van mijn rijbewijs is afscheid nemen van een fase. 

Een periode is voorbij en jawel dat is toch rouwen en ik jank mijzelf vandaag te pletter. Doch, toen ik als leerling verpleegster in het Dijkzigt Ziekenhuis een week stage liep op de Spoedeisende Hulp heb ik zoveel zien binnenkomen dat ik dát soort ellende wil en wou voorkomen.

En ja, ik wacht niet af tot ik volgend jaar gekeurd moet worden want ik wil het niet meer. Ben er niet meer toe in staat. Ik kies ervoor om niet een ander te laten beslissen of ik mijn rijbewijs moet inleveren. Dat neemt niet weg dat het een moeilijk en definitief besluit is, vooral als je ouder wordt. Dit jaar hoop ik bij leven en welzijn negenenzestig jaren te worden. Doch ik kán nog steeds lopen, train wáar ik loop, let goed op hoe stoepen zijn en train mijn conditie. Ook oefen ik mij met fietsen en in opmerkzaam zijn en goed horen.  Ik voel mij zekerder worden en kan met mijn nauwere gezichtsveld steeds beter omgaan en ben minder bang om te vallen of ergens tegen aan te lopen dan een paar jaar geleden. Valpreventie vind ik ook belangrijk. Misschien dat ik daar eens een Blogbericht aan ga wijden.

Nu zit ik mijzelf te verantwoorden voor het autorijden dat ik al lang niet meer doe? Voor het rijbewijs dat ik inlever?

Kijk, het éen sluit het ander niet uit. Af en toe met een bekend vertrouwd iemand mee rijden-die niet te hard rijd- apprecieer ik vooral als ik iets groots  of zwaars wat moeilijk te tillen is zou kopen. En ja, ik weet niet hoe het verder met mijn gezondheid gaat. En ja, sorry dat je niets aan mij ziet. Gelukkig toch? 

Af en toe  ben ik nog steeds bang om blind te worden en dat is logisch met ogenproblematiek in de familie. Ik accepteer dat ik er bang voor ben en dan ebt het weg en druppel ik vrolijk verder.
 

Ik ga mijn rijbewijs inleveren. Punt. Dan ben ik er van af en heb ik wat dat betreft rust. Iemand probeerde mij te overtuigen het te houden. Waarom? Omdat het mij veel moeite heeft gekost het te behalen en te betalen? Dat is geen reden.

PUNT. 

Is het zó achterlijk wanneer een mens er zelf voor kiest om haar rijbewijs in te leveren ook omdat ze al jaren niet meer autorijdt en ook niet wil en zal rijden? Geen brokken wil maken? En die het-ogenproblematiek of niet-zo wie zo eng vond om auto te rijden? Heb zelfs toen ik, jaren geleden niet verder durfde op de snelweg (had toen niets met mijn ogen te maken) weer een paar rijlessen genomen. Doch nadien alleen rijden was weer onleuk. Ik ben waarschijnlijk nog net geen gevaar op de weg geweest.

Mijn rijbewijs inleveren is autonoom gedrag en tevens verstandig zijn. PUNT.

Hm, ik verval in herhalingen en het spijt mij dat ik het nodig heb om hier te lozen. Verder wil ik er niet over praten. Dat er velen zijn die wél een rijbewijs zouden willen hebben kan ik (noch mijn rijbewijs) iets aan veranderen. Dan moeten deze mensen flink gaan sparen, rijlessen nemen, rijexamen doen en hun rijbewijs behalen. Daarna wens ik ze veel rijvreugde en veilige kilometers.

Vandaag ben ik even klaar met alles. 

Mag ik alsjeblieft mijzelf zijn en mijn eigen keuzes maken? Dat geeft dit persoontje een gevoel van vrij zijn. 

Ik ga mijn rijbewijs inleveren.

@ toch verdrietig. Paradoxale gevoelens.




2 opmerkingen:

Corina Bloem zei

Trots op je, M'mmtje.
Wat ben je toch een mooi mens. Ben blij dat we vriendinnen zijn.
Daar ben ik weer dankbaar voor.

Tilly Kuiper zei

Dank je wel, B'tje.

Ben ook blij dat we vriendinnen zijn en dat jij het begrijpt,ook de dubbele gevoelens.
Vriendschap is belangrijk! <3 Dank je.