dinsdag 27 september 2016

De grijze wolk

Ze zit gevangen in een wolk. Een dikke, grote, grijze wolk. Ze probeert zich te bewegen, duwt vanuit de binnenkant tegen de klevende wolkerige energieranden aan. Deze geven mee als de stevige wanden van een springkussen, doch met iedere poging omsluit de watterige massa haar meer en meer en het is er afschuwelijk. Wél kan ze nog net zien wat verwondering waard is en met moeite denkt zij: 'het zal over gaan.' Maar haar hoofd is intens overprikkeld. Er kan niets meer in en uit. Ze heeft rust nodig. Geen gepraat. Geen luisteren naar anderen. Geen gedenk. Geen keuzes hoeven te maken. Slapen is de beste medicijn. 
Ze weet dat ze krachtig is, maar het wattenkreng is krachtiger. 

Je oogst wat je zaait?
Is die rotwolk haar oogst? De korter wordende dagen hebben meer invloed op haar dan in voorgaande jaren het geval was. Het is afschuwelijk, dat geval.
Ze wil niet meer, ondanks dat haar woonkamer er sinds een maand zonnig geel in de verf bij staat, is de zon in haar verstikt door de shitterige grijze wolk. Shitzooi. 'Zon, buiten mij, kun je het weer lichter in mij laten worden?
en ...
hersenen, lieve hardwerkende hersenen,
geachte synapsen en neuronen willen jullie alsjeblieft dankjewel zodanige verbindingen in mijn hoofd maken, opdat ik mij weer aangenamer in mijn vel voel zitten? Kunnen jullie je er een voorstelling van maken? Herinner je hoe dat eruit ziet en voor mij voelt? En ál die associaties, dat kan ook wat minder alsjeblieft, dankjewel.'
'Nou ja, zó kan die wel weer.' zou een ander zeggen die haar zou kunnen horen denken.

Ze probeert het energievretende geval weg te zingen. Dit keer helpt het niet al blijft ze door neuriëen. Ze zou ter plekke dood willen vallen. Althans, de wolk mag doodvallen. Maar ze weet dat de wolk een deel van haar is. Al zitten er nu ook veel van andermans wattenpluksels bij. Zij wil leven, maar ...
  
' Er is hoop voor morgen als je vandaag aan iets nieuws begint.' fluistert een  stemmetje diep in haar wezen. 

Je oogst wat je zaait. Ja, wát dan?
Wát is haar oogst?
Dit? Een wolkige watterige plakkerige energie?

Eb en vloed, 
licht en donker
zullen er altijd zijn.



Terwijl zij de energie van de wolk probeert te sublimeren in de huishouding belt haar dochter:
'Wat ben je aan het doen, Mam?'
'Dweilen, lief.'
'O, is het goed dat ik straks kom kijken hoe je gedweild hebt? Hahaha.'
De vrouw kan er om glimlachen, de wolk is íets minder compact.
'Natuurlijk lief, tot straks.'









 


Geen opmerkingen: