zondag 11 september 2016

Mijn moeder



 11 september 1995
in de stilte van de nacht 
zit ik naast haar bed.

Het over-lijden  van mijn moeder.
Nu pas schrijf ik er over.  
Haar hart stond een tel stil, het mijne volgde  een tel
even later klopte haar hart weer en het mijne eveneens
vervolgens stopte het hare.
Het mijne ging en gaat door.
Het einde van haar leven
van conceptie tot het overlijden,
het einde van een persoonlijkheid
het einde van de unieke mens die mijn moeder was,
een vol leven.
Mijn hartenklop ging en gaat door.
nog steeds,
ook na kanker bleef mijn hart doorgaan
door kloppen, doorleven
hartenklop, na hartenklop, na hartenklop
dag na dag na dag
maand na maand,
jaar na jaar na jaar
door ziekte heen, door doorbijten én
steeds weer kiezen om na de dalen blijmoedig te leven,
mijzelf te motiveren

voorbij de eb’s en vloed ’s van het leven. Steeds weer.



Net als zij, net als de vrouwen van weleer.
Maar toch …maak ik meer mijn keuzes dan zij kon als vrouw
van haar generatie (in 1914 geboren)
Ik herinner mij haar vreugdes en verdriet
Haar blije zingen: lailailai door verdriet heen,
en ... haar maling eraan hebben hoe ze eruit zag
als ze in wandeltenu was. 
Haar meeleven met anderen.

Ja, ze was vol empathie en compassie
vriendelijkheid, hartelijkheid, vergevingsgezindheid en willen verbinden,
altijd maar willen verbinden. Als verpleegster en als de vrouw die zij was
verbindingen willen leggen tussen mensen. Nooit, echt nooit heb ik haar op kwaadsprekerij over anderen kunnen betrappen.
In de oorlog haar leven in de waagschaal zettend door in verpleegstersuniform mensen van voedsel te voorzien
Altijd zichzelf in vraag stellen.
Met vriendelijkheid en rust loste mijn moeders kwesties op. Ze deed haar best om geen vooroordelen
te hebben. Ze generaliseerde nooit. Zij zag de mens achter een ieder zien.
Haar bereidheid om te luisteren naar wie dan ook.
In veel facetten ben ik net als zij?
Echter, ik ben mijzelf, op mijn eigen eigenwijze wijze.
Tóch heb ik veel van haar inclusief het diplomatiek willen zijn van mijn vader,
slecht tegen ruzie kunnen en als het even kan mensen in hun kracht willen brengen.
Hm, klinkt het aanmatigend? Ik weet het niet.


Lieve Mam en Pap, rust in vrede en liefde samen met broerlief.
Fresiaatjes staan bij je foto, in gedachten ben ik verder in het land
Bij de plek waar wij je as verstrooiden. Ik ben er en als ik straks ga wandelen in de natuur, dan helemaal.
Mijn buurvriendinnetje van elf jaar kwam opeens langs en zit nu stilletjes in de kamer bij mij, zoals ik heel vroeger bij mijn vader en de laatste drie jaar van zijn leven zat toen hij op dezelfde plek als waar ik nu zit zijn verhandelingen schreef.
Gezellig is dit. Ze zit naar iets op haar telefoon te kijken. Lezen wil ze niet. Toch respecteert ze mijn stilte.
Straks gaan wij misschien wandelen.
Perpetue mobile.

9/11 een beladen dag.
Doch ik houd het rustig in mij. Vredig. Dankbaar voor de ouders die ik had.
Een wereldvrede vlam brandt haar rustige vlammetje van goede wil
Brandt voor mijn moeder, vader, broer en alle andere dierbaren die overleden zijn,
 maar ook voor een ieder die op deze dag het leven liet op een vreselijke of een rustige wijze. Voor alle nabestaanden.

Zo, buurvriendinnetje en ik gaan thee zetten. We zeggen nog steeds niets en glimlachen even naar elkaar. Mijn nieuwe theepot met de oude kopjes van mijn moeder? Ja, dat gaan we doen.
Fijne dag allemaal, al is het 9/11. Juist daarom wens ik eenieder waar dan ook een harmonieuze dag.


Mijn bezoekduif koert.


Dank je wel, Mam.

Geen opmerkingen: