zondag 4 september 2016

Opruimen en opknappen (2) een dag vol eenzaamheid in september




Het is mij het maandje wel geweest. Steeds was ik bezig. Vaak verlangde ik naar schrijven. Naar minder prikkels. Doch mijn huis stond op zijn kop. Eigen keuze. Ik wou het schilderen zodat het er minder achterstallig onderhoudachtig uit zou zien. Lichter. Daarom geen schrijftijd kunnen vinden. Toch willen schrijven over bijvoorbeeld boerkini draagsters en hoe het mij raakte dat geüniformeerde politieagenten vrouwen sommeerden hun badkleding uit te trekken. Zich te ontkleden op commando?

 Wat je ook voor kleding draagt, het werkt traumatisch voor een vrouw als er van je geëist wordt om je te ontkleden. Zeker door iemand van het andere geslacht. Het kwam niet van schrijven- behalve over mijn rijbewijs dat ik inleverde, oh ja en deels over de Zomerschool voor inburgeraars- maar dit wil geenszins zeggen dat ik aan de toestand in de wereld voorbij ga. De vreselijke aardbeving in Italië, de gevolgen van de coup in Turkije, terroristische aanslagen. Ik schrijf er niet over. Niet dat het mij niets doet, maar juist omdat het mij zoveel doet. 

Het generaliseren. De vooroordelen. Soms kan ik er niet meer tegen.



Vandaag heeft ze een eenzame dag. Ze verheugde zich op schrijven. Op lozen. Ook onderdeel van haar huis opruimen. Ze verheugde zich op broodnodige tijd voor zichzelf hebben. Een stil weekend in haar opgeknapte, lichte woonkamer. Wandelen. Alleen zijn. Geen prikkels. Lichaam en geest tot rust laten komen. Alleen zijn met haar gedachten is een thuiskomen bij zichzelf. Echter, de zondag moerast zich uur na uur in een eenzaamheid te intens dat ze denkt het niet meer te trekken.

Gisteren ging bij een vriendin de laatste van haar vier kinderen het huis uit. Het werd net zo tijd als dat het destijds bij mijn jongste het geval was. Het Lege Nest brengt herkenning en begrip voor elkaar. We zaten lang aan de telefoon. Geen gebagateliseer deed haar en mij goed. Blij zijn voor je kind, doch zo vreselijk in een gevoel van intens gemis donderen. 
Samen gingen we erdoorheen. Zij als nieuw bakken lege nestelaar en ik als een oudbakken ervaringsdeskundige (sinds eind januari 2009)LN-eraar.
Ik zie het als rouw over een fase die definitief voorbij is. Nooit meer ruzietjes over ik weet niet meer wat. Nooit meer discussies over wat ik wel of niet koop. Nog steeds koop ik week na week zo dat er altijd iets te eten is als de kinderen onverwacht zouden komen. Moeilijk om af te leren.  Nooit meer vrienden van de kinderen die zomaar komen aanlopen voor een bakkie thee of koffie. Ik weet nog dat ik snikkend op zolder de laatste was van mijn dochter ophing en haar werkbloeze zo mooi streek als nooit te voren. Wat heb ik de vele wassen vaak verfoeid. Vriendin zei half huilend: ‘ze zal bij mij de was nog brengen,’ Raar he, dat je dat ook kunt missen? Wahaha. Maar ja: ’wat nu?’ Een wasserette beginnen is geen optie. Dat is het niet. Het is de 
energie van je laatste nog thuiswonende kind die opeens uit huis is. Vertrokken. Een stukje leven. Het is goed en zo mag het ook gaan. Ik stimuleerde het zelf.
Echter, het éen sluit het ander niet uit. Gemis.

Het komt weer boven dat, toen wij onze dochter in haar gezellige studentenflat hadden achtergelaten, ik achter mijn ex echtgenoot en zijn vrouw  aanreed. Zijn vrouw, mijn ex vriendin. Ze reden voor mij en sloegen af bij hun woonplaats. Dát was het afschuwelijkste eenzaamste. Mijn huil modus was niet te stuiten. Het onbekende in. Alleen. Verlaten. Ex en ik hadden het anders bedacht in 1970. Maar het mocht niet zo zijn. Er werd voor mij beslist. Dát gaat never nooit meer gebeuren. Daarom heb ik mijn woonkamer nu opgeknapt en investeer ik geld en tijd in valpreventie en in mijn lichamelijke conditie. Dagelijks de beweegnorm halen is een must om zelfstandig te blijven wonen.

Het summum van eenzaamheid en verlaten voelen( het was vergelijkbaar met hoe ik mij vroeger als kind voelde wanneer mijn vader mij weer eens achterliet in een pleeggezin en mij niet vertelde voor hoelang ik daar moest blijven en wanneer hij mij op kwam halen, keer op keer weer. Vooral toen de twee bij hun woonplaats afsloegen was het alsof ik wham nog meer onbekende in werd gegooid. Naar huis. Leeg huis.Voor altijd.

Thuis begroeten gelukkig mijn twee poezebeestjes mij, maar ook de lege kamer van dochterlief. Een maand later waren  alletwee de poezen overleden. Zware tijden. Ook om steeds werk te hebben. Van de terminale nachtzorg kikker je niet erg op. Het voordeel ervanwas dat ik nachts gezelschap was en gezelschap had voor zolang het duurde. Het was toch ook wel bijzonder. Had het niet willen missen.


Alles heeft zijn voors en tegens.

Meestal weet ik niet meer waar mijn kinderen uithangen en niemand  weet waar ik ben. Ja, soms leg ik nog een briefje neer. Niet meer hoeven wakker liggen totdat ze thuiskomen. Mij overgeven aan de gedachte dat mijn kinderen mensen van goede wil om zich heen hebben. Altijd. Piekeren over discriminatie en hoe het er in de wereld aan toe gaat.

Gisteren nodigden lieve mensen de lege nest vriendin uit: ’kom maar bij ons, als je eenzaam bent.’ Echter, het is een kwetsbaar voelen waar overheen gewalst kan worden: ‘ach meid het is een normaal proces dat kinderen de deur uitgaan. Nu kun je alles doen wat je wilt.’ Zeeën van tijd. Daarom ga ik meestal niet met dit soort gevoel naar anderen. Je komt dan tóch weer in een leeg huis.

Je komt toch in een leeg huis. Is oké, maar een enkele keer is het niet te pruimen.Maar dan te moe om iets te ondernemen en het kan geen kwaad om te accepteren dat je je voelt zoals je je voelt.

Bij overlijdens wordt eveneens  vaak gezegd, dat het een natuurlijk proces is. Dus houd ik meestal mijn mond. 
Natuurlijk zijn het normale processen als je kinderen op zichzelf gaan wonen, maar zowel als kind en als ouder sluit je een fase af. Zeker als alleenstaande moeder. Het is opeens over. Alle spulletjes van de laatste thuiswonende zijn weg. Geen troep meer in de gang, nu maak ik zelf troep en kan struikelen. Ik mis  het bredere  gezichtsveld van mijn ogen. Opeens bang voor de toekomst. 


Mijn Lege Nest is érg voelbaar vandaag. Gisteren was de dag dat mijn vader jarig zou zijn geweest. Ook is mijn laatste tante vorige week overleden. In Canada. Het is wel wennen om een rouwadvertentie online via Facebook te krijgen.

Ik laat hondjes van de buren verderop uit. Lever ze weer af in hún stille huis.
Mijn huis is opgeruimd, netjes, mooi, ruikt nog naar verf. Ben er blij mee. Dankbaar dat ik geen vluchteling ben. Dankbaar dat ik dit huis mijn thuis mag noemen.

Geen hangtafellamp meer, die is naar het Leger des Heils. Het was moeilijk hem weg te doen. Ik haat het woordje wegdoen. Liever gebruik ik doorgeven.  Waar hang je nu, lamp die 46 jaar van mijn leven en de hele jeugd van de kinderen boven onze eettafel hing? Samen met mijn ex kochten we de lamp. Moge je nog veel gezellig licht verspreiden, lamp.
Eenzaamheid kan als een vergif zijn. Echter, ieder mens heeft het nodig om bij tijd en wijle alleen te kunnen zijn. Om alles te kunnen verwerken. Geen nieuwe prikkels. Slaap, zonder slaap lukt het niet best.
Het scheelde dat de tv nog niet aangesloten was.

Een paar dagen zonder gezelschap  wíllen zijn. Uitrusten. Niet op bezoek willen. Maar wat is het raar dat je juist dan soms zo kunt verlangen naar gezelschap terwijl je eigenlijk gewoon rustig tot rust en jezelf wilt komen. Rare gedachte.

Wel leuk dat dochterlief -die een nieuwe baan heeft- iedere avond belt en vertelt ze hoe het was. Nu al drie avonden. Heerlijk dat ze het naar haar zin 
heeft. Zoonlief reageert al dagen niet op appjes. 

En ja, ik doe genoeg buitenshuis. Meer lukt mij niet. Mijn lijf is moe. Ook lukt het mij niet om steeds, als ik ongevulde dagen in mijn agenda heb, bij vriendinnen langs te gaan. Ik doe mijn best, maar kan niet altijd aan de verwachtingen van anderen voldoen. Het spijt mij.

Dan zet ze theewater op. Zoekt een kopje op waar ze fijne herinneringen aan heeft. Zoals gezellig samen met haar moeder theedrinken. Af en toe sneuvelt een kopje. Vandaag niet. Ze vult haar nieuwe theepot met kokend water op de theeblaadjes, zet het op een theelichtje, maakt een beschuit met kaas klaar, haalt haar laptop en installeert zich met een gevuld kopje  aan de eettafel.

Morgen is het 5 september. Drie jaar geleden kwam Het Droomboek uit. Haar droom? Een vriendelijke samenleving.


 

Geen opmerkingen: