maandag 21 november 2016

Stil verdriet




Mijzelf zijn. Mijzelf moge zijn van mijzelf. Goed luisteren naar binnen voordat ik iets naar buiten breng of een actie onderneem. Goed geluisterd én toen pas gereageerd op een hulpvraag, echter die scheen achteraf alleen voor facebook bedoelt. Oprecht had ik het gevoel dat mijn verzoek verbindend zou werken. Maar nee, ik had het niet mogen doen.’ Probeer te vertrouwen’ probeerde ik nog. Maar nee. Wederom werd ik onder het kopje naïef geplaatst. Ben ik zo naïef? Kan de ander ook niet eens naar binnen kijken? Mijn kern is diep gekwetst.
Ik ben geen malle pietje, ik heb twee kinderen groot mogen brengen, ik heb hard gewerkt in het gezin en in de Zorg, heb best veel meegemaakt én gesublimeerd in mijn over een maand 69 jarige leven. Dat was hard werken, steeds weer mijzelf motiveren om keuzes te maken. Niet in slachtoffergedrag te vervallen. Te kiezen!!!
 Jong en oud voelden zich thuis bij mij en dát vind ik een eer. Voorlopig trek ik mij zo veel mogelijk terug. Neu, ik doe niet zielig en ik ben geen slachtoffer, daar kies ik geenszins voor. Maar al die prikkels van wat mensen tegen mij zeggen over andere mensen, en wat andere mensen weer over andere mensen zeggen. Godallemachtig. In de Zorg was het gemakkelijker. Nu ben ik met pensioen en hoor: vooroordelen, oordelen, generaliseren, stigmatiseren arghhh. Wát wéten jullie van elkaar? Niets tot weinig. Voorstellingsvermogen in actie. Ik word er fysiek onwel van. Mijn maag kan het letterlijk en figuurlijk niet verteren. Vroeger en ook nu nog eveneens over mij waarbij men mij ziet als een naïeve flapdrol. Ach, die Til laat zich inpakken. Ach, die Mathilde met haar vriendelijkheidsdroom. lieef hoor. Laat ik je dit vertellen dat het keihard knokken is. Mag ik alsjeblieft mijzelf zijn? Bevooroordeelde opmerkingen en aanmerkingen over mensen die mij dierbaar zijn waarmee ik een band heb opgebouwd, de kinderen voelen zich op hun gemak bij mij, doen mij vreselijk pijn. Maar ja, het is zoals het is. Toch bid ik dat ik misschien toch enig verschil heb mogen maken en kan maken? Ik bid dat alles goed komt. 

Liet en laat ik mij misbruiken wanneer ik een ander help? Niet dus, meestal bood ik zelf hulp aan als zij er doorheen zat: ‘zal ik de kinderen opvangen?’ was goed en zij kon bijkomen. We hadden een goede tijd, terwijl de buurt van alles invulde. Laat niet over je lopen, Til. Nee, ik liet en laat niet over mij lopen. Ik maak mijn eigen keuzes, ik was en ben mijzelf met energie, enthousiasme en empathie, áltijd in gedachten houdend dat goede zorg geven de eigen grenzen in de gaten houden is. Ja, die empathie doet mij bijna de das om. Is een valkuil, maar ik val er niet in wat men ook suggereert. Maar goed, iedereen mag denken en zeggen wat hij of zij wil.
Mág ik dat dan ook alsjeblieft?

MÁG ik alsjeblieft mijzelf zijn?
Ja, ik weet dat ik nog veel tekortkomingen heb. Bijvoorbeeld dat ik dit verdomde schrijven nodig heb omdat ik er anders in stik en ik mij waarschijnlijk te kakken zet? Na ja, een ander ratelt er verbaal alles uit. Verder kan het mij niet schelen. 

Mijn verbindend willen zijn, parkeer ik voorlopig. Misschien wel voor altijd. Be the change that you want werkt voor geen meter meer. Intens diep stil verdriet om veel. Om drie kinderen die mij zo dierbaar zijn, om hun mama en diens mama. En over meer van wat er in de buurt gaande is.

@ ik vraag mij -heel nuchter- af wat het nut ervan is dat ik- behalve voor mijn kinderen- kanker overleefde. Ik dacht mijn tweede kans goed te hebben benut door steeds meer mijzelf te zijn. Te kiezen. Keer op keer te kiezen voor vertrouwen en verbindingen willen leggen. Gezelligheid en huiselijkheid aan mijn buufvriendinnen brengen. Gewoon ook omdat ik  deels zelf de gezelligheid en huiselijkheid van mijn uitgevlogen gezin mis. Samen het gezellig maken.
Verbindingen leggen. Geef ik het op?. Te hoog gegrepen? Een ijdele droom. Maar …controle willen houden van een ander over wie ik ben, wat ik doe en wat ik zeg terwijl ik van mijzelf weet dat ik de intentie heb om alles met de beste intentie te brengen? Pffff Ik heb geen zin meer om op spitsroeden te lopen met mijn schrijven. Mijn woorden kies ik echt zorgvuldig en oké soms kunnen ze verkeerd opgevat worden. Dat is dan maar zo. Ik ben geen superwoman. En dit schrijfsel smijt ik in mijn Blog het Universum in. Kan mij geen mallemoer schelen. Verder ga ik weer lekker dagboekschrijven. Me and myself zijn vriendjes door dik en dun. 

Er gebeuren veel dingen waar ik geen grip op heb en het doet mij verdriet. Verdriet hebben mag en ik huil echt niet –zoals laatst iemand zei- om een scheet. Er is niets mis aan tranen Echter, het relativeringen vermogen van mijn vader is heus ook nog deel van mij. Doch, sommige dingen zijn heel erg. 

Zal ik mijn Blogspot nu maar gaan sluiten?

Geen opmerkingen: