zondag 20 november 2016

Woordenstroom: mijn hart huilt om je



Woordenstroom
Even een woordenstroom zonder op lettertekens te hoeven letten
verdriet om jou die in elkaar geslagen bent zo zwaar mishandeld jij die zo verliefd was en die ik zo blij zag kijken blij was ik dat je eindelijk blij was ja er hebben heel zacht belletjes gerinkeld in mij want ik kon niet echt goed achter zijn ogen kijken gaf hem het voordeel van een lichte twijfel
doch hij was zo goed en kwam vaak langs hij was goed in woord en daad  hij hielp met alles met de kinderen en de dieren met koken en met wat dan ook hij ging mee voor besprekingen op school hij ging mee naar ziekenhuis en hielp je onder de douche. Zo mooi wel was ik op mijn hoede en vroeg hem je doet haar toch geen verdriet  he ze heeft genoeg op haar bordje gehad, noch de kinderen vooral de oudste kan er niets meer bij hebben. Ook ik heb mij vergist door te geloven in het vertrouwen en geloven dat het goed was.
De Klootzak. Ontiegelijke Klootzak te erg te erg besef je wel wat je hebt aangericht wat je hebt ontwricht besef je wel dat je het vertrouwen van een vrouw, een moeder en vooral  kindervertrouwen met de voeten hebt getreden Het vertrouwen in mensen vooral in mannen is wederom geschaad bij dat gezinnetje. Besef je wel wat je deed met je dronken kop? Met dubbele gevoelens zit ik in mijn perfect zonnig geel geschilderde woonkamer bij haar heb je alle behang van de muren de deurposten eruit dat zou je opknappen maar nee het is er niet van gekomen kortom zo naar zo afschuwelijk vreselijk wat je deed  wat ging er aan vooraf vraag ik mij af maarrrr wat dan ook zo mag je nooooit never nooit een vrouw behandelen een moeder nog wel haar oudste keek toe evenals haar oma het beste zou zijn als je je rustig en kalm gaat aangeven bij de politie dan is er nu hier in ieder geval iets van een vorm van ‘rust’ De straat voelt en leeft  mee met wat je haar aandeed maar zij die na al die tijd open was sluit zich weer af in huis met haar fysieke en geestelijke smarten die waarschijnlijk oude littekens open hebben gereten ze is een en al wond zo voelt het mijn hart huilt om haar, om haar kinderen en om de oma die zo ontiegelijk veel doet mijn hart huilt om de wederkerende patronen in hun leven. dacht dat ik enig verschil kon maken doch dat is een hoogmoedige illusie geweest vraag ik mij af  maar nee, ik was mijzelf en de kinderen voelden zich op hun gemak bij mij,  nu is het even over ze mogen nergens heen dat kan ik wel begrijpen weet niet waar ik goed aan doe wel of niet thee gaan drinken  mijzelf niet op willen dringen ik weet het niet moest mijzelf ook herpakken en ga zo maar weer lopen met haar hondjes die hier niet meer zijn weggeweest sinds die ene avond zou best willen weten waar ik aan toe ben morgen gaat de derde week dat ik ze opvang in maar ja vragen stellen hierover durf ik niet meer zij kan het er niet bij hebben echter het lijkt mij  zo belangrijk dat de hondjes teruggaan nu kan het nog niet naar het gezin vooral voor de kinderen zodat er iets goeds in hun leven terugkomt in plaats dat er steeds dieren en mensen uit hun leven verdwijnen.  
Doch hartedraadjes zijn.


Geen opmerkingen: