zaterdag 26 november 2016

Zonsopgang, zonsondergang en weer zonsopgang




Niet eerder dan zonsopgang,
niet later dan zonsondergang
zorgen mijn twee logeerhondjes
in combinatie met de glaucomen die ik heb
ervoor dat ik- als het nét licht is
en nog nét niet donker is -
hun eerste en laatste wandeling van de dag met ze loop.
In de stille ochtenden op mijn nog nuchtere maag maak
ik keer op keer
bewuster mee
dat we op een roterende planeet leven.

Een planeet die ochtends in een half uur tijd -terwijl ik er op wacht- van het donker naar het licht draait
ziedaar de zon in al zijn glorie, iedere dag een ander kleurenpalet
wat een wonder.
En op grijze dagen wanneer het miezert?
Dan nog is er … daglicht. Achter de dikste wolken schijnt zelfs de zon.
Mooie symboliek ook!
Avonds het omgekeerde, de zon met al zijn licht zakt aan de horizon
Iedere keer een ander luchtschilderij, zo weergaloos allemachtig prachtig,
terwijl de aarde roterend om haar as zich vanaf de zon draait
de maan tegemoet.
Een wonder
keer op keer op keer weer.
Hoe is het mogelijk? Het gaat onze pet te boven
Wat ik wél weet dat wij zelf, keer op keer kunnen en mogen kiezen
om het licht, het zonnige, het krachtige ondanks wat dan ook toe te laten in ons.
Hoe kort de dag ook is in deze laatste maanden van het jaar
Hoe lang de nacht ook is in deze laatste maanden van het jaar
Maan, Zon en Aarde geven ons het leven
in een eeuwigdurende beweging.


Hoe zit dat met mijn ogen vraag ik mij af
ik, die schoonheid als het ware via mijn ogen kan inademen?

Geen opmerkingen: