dinsdag 21 november 2017

You will go out in joy- guitaarmuziek

https://youtu.be/PN7bQvdZ90

Rob &Gilly Bennett- you will go out in joy

Medisch dagboekje, adoptie en verbondenheid@ dankbaar

Schreef ik gisteren nog over de regelgeving in de Zorg en over het vele noteren, dan toch ben ik er vandaag dankbaar voor dat ik het in mijn eigen leven ook zeer uitgebreid heb toegepast. Ook toen mijn kinderen hun intrede deden in ons leven.

Van mijn dochter heb ik minder bijgehouden dan van mijn zoon. Bij een eerste heb je meer tijd. 

Emoties

''Emoties zijn antwoorden op vragen waarvan je niet wist dat je ze stelde.''
Vera Helleman (Ingezonden door: Redactie Dagelijkse Gedachte, Leiderdorp NL)

Over nachtdiensten

Gisterenavond keek ik weer tv. Naar de documentaire over de nachtzuster. Het bracht mij terug naar de tijden dat ik zelf nachtzuster was en ik kreeg heimwee. Niet naar het slaapgebrek en de later ontregelde stofwisseling door datzelfde slaapgebrek plus door te weinig daglicht. Nee, heimwee naar dat hele speciale wat nachtdiensten -vooral bij mensen thuis -hadden en waarschijnlijk nog hebben. De stilte, de fluisterende gesprekken, het oogcontact, het er mogen zijn voor de ander zonder dat er op tijd werd gelet. Je was er acht uur. Er waren diensten dat ik volop bezig  werd gehouden door  de client/ patiënt. En er waren diensten die maar niet omkwamen. Dan sliep de client. Dat was fijn voor hem of haar. Ik herinnert mij dat ik een keer nachts kerstkaarten schreef. 

Consolation - een klassiek muziekstuk

https://youtu.be/wWnWZcTuqW

Liszt- Consolation

Over de regelgeving in de Zorg en thuis

Regels in de zorg en regels in mijn huis. Door de jaren zijn ze met elkaar verweven. 

Een artikel over de overdadige regelgeving in de Zorg bracht mij terug naar de jaren dat ik in de wijk en de polders werkte. Toen al werden de regels steeds erger. Strenger. Om gek van te worden.
Je stapte in de auto. Keek op je horloge en noteerde de tijd en de kilometer stand. Je reed ( je zocht  je meestal het apenkriek want er was nog geen TomTom) je kwam aan. Je noteerde de tijd en de kilometers. Je belde aan, ging naar binnen en noteerde de tijd voordat je in het zorgdossier begon te lezen, je ging naar de wc en noteerde de tijd, je hielp de client en lette gestrest op de tijd. Brrr, en zo ging het maar door. Client na client na client. Dienst na dienst na dienst. Alles moest je verantwoorden. Alles. Nu is er niets mis met verantwoorden, maar te veel is te veel. Dat gaat ten koste van kwaliteit. Spontaniteit en Intuïtie hebben het flink te verduren als Zorgverlener als je werk uit steeds meer administratie bijhouden bestaat.

maandag 20 november 2017

Morning, een klassiek muziekstuk

https://youtu.be/ZRlXnoC0ySs

Edvard Grieg - Morning

Iets minder overprikkeld

Vandaag werd ik mij bewust dat ik de regelgeving uit de Zorg- heel veel noteren- door de jaren heen heb overgenomen. Een agenda, een te doen schrift, een onthoud schrift, kasboek en diverse schriften om van álles in op te schrijven. Bestellingen per internet.En ...de hele bubs móet afgevinkt worden of een goed krulletje van mij krijgen. Ik was het zo gewend. Het was mijn manier. Na mijn pensioen is het erger geworden. Dit buiten dagboeken en blog schrijven om. Hoewel ik graag schrijf heb ik vandaag iets van: help. Want ...bij overprikkeldheid  is het nog heftiger en omdat ik het dán helemaal niet meer kan overzien ga euh ging ik steeds meer lijstjes maken. Vandaag niet! Wel zit ik nu als een idioot bericht na bericht hier te schrijven. Hm🙄🤔

Barcarolle, een klassiek muziekstuk

https://youtu.be/qGTpmfceTXc

door Jacques Offenbach - Barcarolle.

Overprikkeld 3

Vroeger ( en niet alleen vroeger ) werd het als een probleem gezien als er gehuild werd. Als zij huilde. Indien zij huilde. Terwijl het meestal een ontspanning is en geen oorzaak op zich. 

Nu wordt het uitzetten van haar mobiele telefoon als een probleem gezien. Terwijl het voor haar een remedie is om te ontstressen van de overprikkeldheid.
Vroeger waren er nauwelijks telefoons. Laat staan mobiele. Haar kinderen zijn nog zonder mobieltje grootgebracht.

Wie heeft er nou een probleem?

De telefoon uit: een manier- in ieder geval de hare- om weer in balans te komen. 
Ze schudt haar hoofd dat ze zich hier aan het verantwoorden is.
🙄
Het wil geenszins zeggen dat ze niet dankbaar is voor al het goede dat de telefoon brengt. Social media, gezellige gesprekken, foto’s kunnen maken en meer.

Morgen misschien weer.

Wie heeft er nou een probleem?

Stilzijn is ontmoeten. Ont- moeten.


Overprikkeld 2

Overprikkeld zijn kan, door mensen die er geen last van hebben, als een kwaal gezien worden.‘Oh, die en die is anders. De overprikkelde gaat niet mee met hoe alles hóort te gaan in deze maatschappij. Met hoe wij het doen. Nu moet ze daarvoor toch ook eens naar de dokter. Ze is te gevoelig.’ Echter, voor haar zou dát wederom een overprikkeling  zijn. Eerst tot rust komen. 
Alleen zijn. Gevoeligheid is geen ziekte. (Zíj zou net zo goed ongevoeligheid voor gevoeligheid als een probleem kunnen zien.) Goed naar haar eigen lichaam luisteren, met name nu naar haar hersenen. Een goede nachtrust, eventueel een 1/2 oxazepam á10 mgr doet bij haar al wonderen. En dan? De dag erop weer meedoen?
Ze sluit zich een poos af. Dat is haar therapie. Bij deze en gene meldt zij dat zij haar telefoon uitdoet. Ze is verdrietig omdat ze 
weet/voelt dat anderen verdrietig zijn om haar. Laat los. Als een hand waarvan de vingers zich langzaam openen. Heus, ze neemt raad van anderen aan. Ze voelt verbondenheid. Ze houdt van mensen. Van al haar dierbaren. 

Vanmorgen wou ze niet meer. Het lag niet aan haar benen. 

zondag 19 november 2017

Overprikkeld

Tip: indien iemand - dit persoontje- overprikkeld is en die energie er nog steeds niet uit kan wandelen of fietsen omdat de benen meer pijn doen dan eerst en ze het niet popie jopie doen, ga dan asjeblieft geen vragen stellen van: waarom heb je niet dit gedaan? Waarom sport je als een 18 jarige? Waarom ga je nu niet naar de dokter? Waarom heb je zus en zo niet geregeld? Waarom ga je 
niet verhuizen en gelijkvloers wonen? Kun je je bed niet beneden krijgen? Etcetera, etcetera, etcetera ... al die vragen maken het volle hoofd nog voller en blijven repeterend resoneren. Iedere vraag genereert beelden, associaties en mogelijke  antwoorden.

zaterdag 18 november 2017

De 4 Schrijfwijven

We zijn met vier Schrijfmeiden, Schrijfvrouwen of Schrijfwijven. Het maakt geen mallemoer uit hoe we ons collectiefje noemen. Zeker sinds 2011 vormen wij een hechte groep. We hebben een stevige band vanuit de sprekende stilte die schrijven is. Soms delen wij tralala en soms is het shitzooi.

Eerder waren we lid van een groot online schrijven platform doch we verdronken in de serieuze massa. Gelukkig was ik daarin de enige niet. Al die prikkels van te veel indrukken. Brr. Zo velen die gelezen wilden worden waardoor slechts weinigen écht gezien werden. Een ratrace. Wie schrijft literatuur? Dáar ging het daar om. Gáat het daarom daar om? Daarom nooit goed genoeg?

Laat Rust meester van je worden


Langzaam roteert de planeet een nieuwe dag in. Het ziet er naar uit dat het lekker zonnig herfstwandelweer is. Echter zij, die bewegen kon om wat dan ook eruit te lopen, is tijdelijk beperkt qua lopen. Het eerder geblesseerde been dat het laatste geblesseerde been heeft opgevangen is nu ook krakkemikkig en zeer pijnlijk. Het schiet niet op. Vandaag is het Nieuwe Maan, een nieuwe cyclus. Nieuw begin? Het voelt wel en niet zo. Ze voelt zich vandaag opstandig dat ze nog niet kan bewegen zoals zij zich dat zou wensen. Ze dirigeert zich vandaag naar bed. Ieder uur mag en moet ze van zichzelf eruit, trap lopen en wat in huis keutelen. Oefenen op hometrainer. Meer niet. Gisteren was het te veel.

donderdag 16 november 2017

Doen en laten ( gedichtsel)


Het leven balanceert tussen 
doen en laten
laten  en doen

Kiezen, steeds weer
als een weegschaal wikken 
en wegen. Dubben.
Wel oud zeer delen of niet?
Is de beker te vol?
Spuien? Waar? Mag het? Is het nodig? 
Nee, het is niet nodig. Het hoeft niet.
Geen dwang.
Ademen, doorademen.

Is je beker te leeg?

Dit is het jaar om het oude achter je te laten ( gedichtsel)


Rustig
Stap voor stap vooruitgaan
Zonder haast
Stap voor stap leven
Dit is het jaar om het oude achter je te laten

Dromen, blijven dromen
Mooie dromen dromen, dat kán jij, dát kun jij
Dit is het jaar om het oude achter je te laten
Het oude is voorbij

Alsjeblieft blijf dromen
Dit is het jaar om het oude achter je te laten
Voorbij is voorbij, voorbij alle pijn
van dóorleven om te kunnen doorléven.

dinsdag 14 november 2017

Onze dochter is jarig

Jij, lieve vrouwe, mijlen ver van hier
wat ben ik je nederig dankbaar
voor haar die je negen maanden droeg.

maandag 13 november 2017

Hier en Nu



Rustig doorschakelen,
doorademen van de ene 
naar de andere dag
Van uur naar uur


Hier en Nu

woensdag 8 november 2017

Le Temps des Cerises, een liedje

https://youtu.be/ibJiI5Bloag

Nana Mouskouri et Charles Aznavour

Over mijn zoon, avg, de digitale en virtuele wereld .

 Zoonlief kwam. Mijn lieve, geduldige en behulpzame zoon, voelt zich evenmin in orde, kwam zondag om moeders te helpen. Hangt de was op. Loopt trap op en af voor mij. Haalt en brengt allerlei, kookt aandachtig een zalige maaltijd die smaakt naar liefde, warm eten is niet vanzelfsprekend. Ik ben dankbaar. Hij komt bij mij zitten, de rust zelve. Hij kijkt naar mijn laptoB en geeft als diagnose dat deze waarschijnlijk vol met virussen zit. 

Over overprikkeld zijn, eigenheid van anderen en wel jezelf mogen zijn. Je woning is net zo privé als je lichaam..

Goed luisteren naar wat anderen zeggen inclusief aan andermans verwachtingen en ideeën trachten te voldoen begint mij weer eens parten te spelen. Althans ik kom in een gevoelstoestand die ik de pleegkind modus noem. ( niet zo handig om er hier over te schrijven? Met alle respect ...het zal mij een worst zijn)  Dan probeer ik dat wat men zegt te absorberen, waarbij mijn eigen gedachten plussen, minnen van de ideeën en de beelden die opkomen tracht  te verwerken. Vooral omdat ik mijn energie broodnodig heb om weer mobiel te leren worden, blokkeer ik doordat ik een overprikkeld stresshoofd krijg van het niet meer dan meer te kunnen absorberen. 
En nee! Dat laatste is geen ziekte! 
En nee, niemand is ooit volmaakt in andermans ogen. Hoeft ook niet. 

zondag 5 november 2017

Over wel of niet ( kunnen) versnellen, vriendelijk zijn en dankbaar voor opgebouwde netwerk



Een ieder waar dan ook wens ik een goede dag en nacht toe

Een vriendin bracht gisteren de NRCweekend next boven waar ik al dagen bivakkeer. Ik sloeg het open. Soldaten met PTTS zie ik. Gelijk komen er allerlei beelden op. Ik wens de veteranen sterkte, zeg ze dank en moge zij met hún beelden en emoties om kunnen gaan. Het zijn echt mijn beelden niet. Rustig ademen, empathie en compassie kunnen een valkuil zijn.

Over geduld, kalmte, hulp vragen en aannemen@ dankbaar

Teruggefloten worden door haar lichaam - tweede sportblessure in drie weken tijd- is voor eens en altijd ontdekken dat, al dacht ze geduld te hebben, ze als patiënt juist meer geduld mag betrachten. Patience! Het mag.
Na tijdens het fanatieke sporten dat ze doet euh deed een scheur in haar kuitspier te hebben ‘gescoord’ is ze nog niet jarig, vooral als ze daarna strompelend naast de fiets ook nog haar boodschappen in huis wil halen, waardoor het verergert🙄😁.

Rust. 

woensdag 1 november 2017

L’oiseau et l’enfant, een liedje

Dit lied vind ik zo mooi. Net ontdekte ik dat dit tevens door kinderen is gezongen. Het doet mij ontroeren. 

Voor het eerst hoorde ik het nummer toen mijn ex-echtgenoot, onze toenmalige hond Prins en ik aan de oever van een meer kampeerden ergens in Frankrijk. Zeker 40 jaar geleden. Of is het langer geleden? De oorspronkelijke zangeres - Myriam?- zong dit lied dat in de late middag dagelijks werd gedraaid in het café bovenop de heuvel achter onze  kampeerplek. De muziek en het zingen kwamen binnen zoals het door de stilte dichtbij en ver weg werd gedragen. Het lied heeft mij altijd dicht bij het meisje dat ik ooit was gebracht en gehouden. Verwondering blijven zien. De plek was verlaten en wij waren de enige kampeerders. Het was er paradijselijk, zo vredig en veilig. Je hoorde alleen het ruisen van de wind door de bladeren aan de takken van de bomen en het geplons van ons en watervogels in het water door wanneer wij gingen zwemmen.

Het waren bijzondere dagen vol schoonheid en ik vraag mij nu af of het écht was of een droom.
Het was écht👍😊💕.  @dankbaar @dankbaar ook voor een goed huwelijk @dankbaar voor alle geduld voor elkaar, al was ik niet éen van de gemakkelijkste😁☺️.



PS. Kijk, luister dit hoorden we toen
https://m.youtube.com/watch?v=iGR7YaOyg0k

zaterdag 28 oktober 2017

Dankbaar

Gezellig dat jullie er zijn.
Gezellig dat jullie er waren.
Warm, warm, warme harten
Verbindingsdraadjes voelen
Ze zijn er. Veraf, dichtbij. Het maakt niet uit.
Soms kan veraf meer verbondenheidsgevoel geven.
Blij, blij, blije dagen vol enthousiasme.
Of stille fluistergesprekjes in de vroege ochtend.
Slappe lach om ik weet niet wat.
Kunstwerkjes van pastel ontstaan
vol belofte, vol vertrouwen, vol stevigheid dat
ze zichzelf mogen zijn.

Dankbaarheid draagt mij,

ik geef het voeding. 

*********************************************

maandag 23 oktober 2017

Ik adem door

Het is nog vroeg in de avond. Daar zit ik dan. In bed met een warme  kruik op mijn buik, een pot thee plus theeglas op het nachtkastje, mijn kat zucht diep en gitaarmuziek van Rob en Gilly klinkt kalmerend door de luidspreker van mijn telefoon. Ik voel mij dankbaar. Daarnet heb ik een wonderbaarlijke uitvinding in mijn leven op non-actief heb gezet. 

zondag 15 oktober 2017

Vertrouwen

Mogelijk dat het- na mijn schrijfsel, een boze vrouw-over zou kunnen komen dat ik generaliserend ben naar jongens en mannen toe? Dat is geenszins het geval. Velen zijn mooie mensen en ok. Nog steeds geef ik een ieder het voordeel van de twijfel. Nog steeds heb ik een gruwelijke hekel aan vooroordelen en nog steeds is er in mij een meisje dat zo graag wil vertrouwen in de mensheid en die met vriendelijke ogen een ander  wil bejegenen.

zaterdag 14 oktober 2017

Balans

De Weegschaal
wikt en weegt
Komt in balans
Geeft wat gewicht 
Ontvangt wat gewicht
Evenwicht
Gelijkwaardig
Gelijke waarde

Balans,
het gaat om de balans
Geven en ontvangen

Een boze vrouw

Het is afschuwelijk wat er met Anne Faber is gebeurt. Wat ben ik er boos over -en ik ben de enige niet- dat Anne ‘s vrijheid niet alleen gruwelijk beperkt werd door de dader, maar voor altijd eindigde daar waar zijn vrijheid over al haar grenzen heen walste. Een einde aan haar leven maakte door te nemen en te nemen. Te walgelijk. Te verlaten zal zij zich gevoeld hebben. Oh, Anne. Vroeger - als meisje- noemde ik mijn dagboek Anne.😢

Condoleren en sterkte wensen aan Anne’s 

dierbaren doe ik in stilte waarbij ik hoop dat de
 ogenblikken vol schoonheid die er vast ook waren met Anne op een gegeven moment toch ondanks alles, weer een glimlach moge schenken. Moge die mooie ogenblikken liefde, kracht, motivatie, inspiratie en creativiteit brengen om uw leven zonder Anne op een gegeven
moment iets te herpakken ❤️. Heel heel veel sterkte.

dinsdag 10 oktober 2017

Time out

Time out!

Time out als je wat dan ook even niet ziet zitten
Time out als je wat dan ook even niet kunt overzien.
Time out maar onthoud wel te ademen.

Adem door, adem door, in en uit, in en uit
Lach je lach en huil je tranen
niets mis mee
al kan een ander het overdreven vinden.

Soit!

Time out en onderneem even niets.
Helemaal niets.
‘Slechts’ je dagelijkse dingen
trachten te volbrengen
dat is al meer dan genoeg.




zondag 8 oktober 2017

Het Nieuws💦

Al schrijf ik niet vaak over het Nieuws, dan wil dit geenszins zeggen dat het mij niet raakt. Integendeel, het doet mij veel: Schietaanval, protesten, onbegrepen mensen, oorlogstaal, dreigingen, orkanen, de ravages, vluchtelingen ver weg en dichtbij, een klein meisje in de VN die vraagt om Vrede, die vraagt: stop the war, twee mensen vermoord door hun zoon, vermiste Anne die mij doet denken aan allen die in Nederland vermist waren en wellicht nog zijn, vreselijk waar hun families doorheen gaat, zoveel meer Binnen en Buitenlands Nieuws, regeerakkoord, belastingen zakken, hoe gaan alle salarisverhogingen in de Zorg, Defensie en het Onderwijs dan betaald worden? Dit rijtje is nog lang niet compleet ... en last but least  de Klimaatcrisislast.  
En... in Amsterdam is een mooi mens overleden, een verbindend
mens. Een voorbeeld in het versterken van contacten. Een voorbeeld om meer op kwaliteiten in te gaan, dan op tekortkomingen. Echter, ook rechtvaardig. Een straf moet uitgezeten worden. Maar hij gaf de talenten in ieder mens kans van bestaan. 

woensdag 4 oktober 2017

Ontmoet

🌳
Namasté

Last van drukte? Stress?
Je bent in een stad?
Geen bos of park in de buurt
kies er dan voor om in het centrum van 
die stad 
een poos stil te staan 
          zonder te praten en te bewegen
bij een boom

zaterdag 30 september 2017

Over het wel of niet schrijven van een boek

Ieder manuscript waar ik aan begin met de gedachte: ‘dit wordt ooit een boek’ verdwijnt op mysterieuze wijze. Of ... een laptoB crasht🙄. Zoals van de week.
Misschien moet/ mag/wil/ kies ik er nu eindelijk eens voor om het hele boek idee uit mijn kop te zetten?
Hm, misschien wel.🤔
Manipuleert mijn onderbewustzijn mij? Manipuleer ik mijn onderbewustzijn?
🤔
Hm, misschien wel. Misschien niet.
Is het de moed opgeven? Is het vermijden?
Misschien wel, misschien niet
In ieder geval geeft mijn nieuwe: ‘ik ga geen boek schrijven idee’ mij een intens vrij gevoel. 
😌😃👍🏼🎵🍀💕🍀

Persé een boek te willen moeten schrijven? Los laten. Hoppaaaa het idee laten gaan dat ik krampachtig mijn ‘ik zal en moet een boek schrijven’ tracht vast te houden. Het gedeelte in mij waar dat idee vastgeworteld oftewel vastgeroest zit opent zich langzaam als een hand. Die hand laat gaan als een hartenklop die vrij mag kloppen.
Het geeft mij een iets verdrietig gevoel, doch tegelijkertijd is er ook een intense opluchting.👍🏼🐬😌😃want we stoppen niet met schrijven. Integendeel. Mijn energie mág stromen van mijzelf op welke manier dan ook waar ik mij oké bij voel. Voor mij is persé een boek willen schrijven als een stromend water dat steeds langzamer beweegt en uiteindelijk eindigt als een stilstaand miezerig bijna uitgedroogd poeltje waar geen mens of dier nog iets drinkbaars uit kan halen. 
Het is dus geen vermijden. Integendeel. 
Of toch? Nee. Het is een ándere manier. 

Hoe die manier is, mag ik zelf nog ontdekken. 






zaterdag 23 september 2017

To Vlog or not to Vlog🤔?

Ken je het gevoel dat je iets moét doen? Vanuit een innerlijke noodzakelijkheid die je ziel als waarheid herkent? Bijvoorbeeld in het kader van de Vredesweek? Dat je er deels aan toegeeft en er in meegaat als een ruiter op een paard die kalmaan maar stevig galopperend een onbekende vlakte begint over te steken ? Ken je dat gevoel, lezer? Ja? En wat doe jij dan wel of niet? 

Dit blog op zich is ook zoiets, maarrrr een vlog de wereld insturen is andere koek, vooral als het gaat over zaken waar ik mij niet mee zou moeten en willen bemoeien. 
Maar ja, in mijn Blogspot geef ik eveneens mijn mening hoe ik over het een en ander denk en voel.

 -Yep, toch is een Vlog anders, Til.
 -Hm.

vrijdag 22 september 2017

🍀💕🍀De Vredesweek🕊


Ongerust zijn over machtsvertoon en oorlogstaal van  hooggeplaatste mannen? 

Geen mens wil oorlog. Laat staan een nucleaire. Het woord oor- log doet  mij denken aan oren die niet goed kunnen horen doordat het ego de innerlijke stille stem kapt. 
Ieder mens- waar deze ook woont- wil toch in Vrede leven, in harmonie met de medemens? Toch? Als je tientallen jaren denkt dat een ander groot land de pik op je heeft en je bij voorbaat zeer 
verontrustende  maatregelen neemt dan vind ik dát angst voeding 
geven. 

Moge hooggeplaatsten keuzes van hoop maken. Moge ze doordachte keuzes maken die tot verbinding leiden. Tot vereniging, tot samenwerking want de planeet waarop wij ons
met zijn allen bevinden is momenteel de enige plek waar we met elkaar kunnen leven, wonen,werken en vrienden worden. Moge deze Vredesweek tot wereldwijde harmonieuze
verstandhoudingen leiden en dus voor en in ieder van ons. 


                           Vrede  en samenwerking begint in onszelf.

Ik steek een Wereldvredevlam aan, voor een ieder die het zwaar heeft door wat voor oorzaak dan ook en wens een ieder een vredevolle, vriendelijke, motiverende, inspirerende en creatieve dag toe.










woensdag 20 september 2017

Time out



Mijn
hoofd loopt
over. Daarom schrijfpraat
ik nu niet, dat
is verstandig al zeg
ik het zelf,
dus time
out


Zen.



Inburgeren? Voor vandaag zijn wij er mee gestopt.

Wat is het heerlijk om in een land met vrijheid van meningsuiting te leven. Daardoor kan en mag ik nu schrijven dat ik vind dat de nieuwe regeringsleden verplicht ieder een taalmaatje inburgering zouden moeten begeleiden. Iedereen heeft er - ja, ik val in herhalingen- de mond van vol dat  ZE ( statushouders vluchteling) moeten integreren, maar waar zijn ál die mensen óm te helpen integreren en inburgeren? Thuis, tussen hun muren. Ja, ik geef toe dat ik zelf evenmin overloop van de sociale contacten. Ben op mijzelf. Doch, ik doe naar beste vermogen.


zondag 17 september 2017

Trees of Memory is in een volgende fase


Trees of Memory, geïnitieerd door Mario Dieringer, is in de volgende fase:  
Een Crowdfundingplatform om een webportaal te creëren waar wereldwijd suïcide slachtoffers herdacht kunnen worden en waar nabestaanden zo ze willen begrip, troost, steun en motivatie bij elkaar kunnen vinden.

Vervolgens start Mario  met ingang van 27-03-2018( op de sterfdag van zijn partner) een voettocht - Footpath of Life - van 75000 km rond de Aarde om wereldwijd  bomen te planten ter nagedachtenis van/aan suïcide slachtoffers en slachtoffers die op ongebruikelijke wijze om het leven kwamen.

Bomen zijn leven. Bomen geven leven. Bomen planten om te herdenken dat er ook vele ogenblikken vol schoonheid waren met dierbaren die suïcide pleegden. Bomen planten om mensen die suïcide pleegden uit de taboesfeer te halen. 
Als nabestaande ben je er niet klaar mee als met: het was zijn of haar eigen keuze? Het verwerken duurt lang. Soms jaren. Soms tientallen jaren. Mijn broer maakte op dertigjarige leeftijd zeven en dertig jaar geleden een einde aan zijn leven. Het is nu pas dat ik zijn daad en het gemis vol aan durf te kijken. Vol durf in te voelen wat het met hem heeft gedaan en wat met mij doet. 



Dit bericht delen zou fijn zijn. Sociaal media doe je ding. 

Sereen en stil

De 
dag laat
zich nieuw zien
door het beslagen en 
met condens bedruppelde raam, zonlicht
schenkt schijnend talrijke ronde regenboogjes
Zo mooi, zo ontiegelijk mooi. Mijn 
hart klopt weer warm dankbaar
en denkt terug, gisterenochtend
op het vaak 
verguisde Twitter,
private message 
motiverende
woorden, 
dank 
je.

Mijn 
verdriet is
wederom te behappen,
rust heeft zich meester 
van mij gemaakt.
Sereen en stil
verwelkom ik
zondag.