zaterdag 29 juli 2017

Het liedje zingt mij

Zacht zing ik,
ik zing weer.

Zacht zing ik een liedje
niemand die het hoort.
Het liedje zingt mijn hart, mijn lijf
mijn leven,‘t raakt mijn keel en stem aan.
Het bekoort mij, al is het niet zoals zingen hoort?
Neeeeee, dát is een waan

laat maar stromen
dit weldadige liedje 
met ‘n melodietje van woordloze dromen

Het liedje zingt mij 
ik zing het liedje
Vandaag zingt het voorzichtig
door mijn tranen heen.

Het maakt mij weer 

een begin van blij

want het liedje zingt mij. 






vrijdag 28 juli 2017

Leeg

Het is vreselijk als dierbaren genoodzaakt zijn om door omstandigheden te móeten verhuizen. Voor de achterblijvers lijkt  het alsof ze van de aardbodem zijn verdwenen. 
Vice versa waarschijnlijk ook?


Het voelt raar. Het voelt naar. Het voelt leeg. Verdriet om het feit dàt ze moesten vertrekken. Verdriet om al het heftige wat ze meemaakten. De dag ervoor voelde ik dat ze weg zouden gaan. 

woensdag 26 juli 2017

💕🍀🍀🍀voor jullie🍀🍀🍀💕

Dankbaarheid voelen voor een goed afscheid van dierbaren die hun levensweg vervolgen ver weg hier vandaan. Bestemming onbekend.
Afscheid nemen is met een dankbaar hart meedragen dat wat herinnering waard is. Mooie herinneringen mógen gekoesterd worden. Moge die herinneringen jullie de liefde, kracht, moed doorzettingsvermogen, vrede en ook vreugde schenken. 

Een viooltje

  
Dapper staat een plantje tussen vier stoeptegels viooltje te zijn met vier tere lila bloemetjes. 
‘Pas op dat je niet op dat kleintje vlak bij de heg stapt, het staat namelijk in bloei.’

‘Ah, ze vindt het zielig als we er op stappen.’ Ze voelt zich  belachelijk gemaakt. Even later wordt het schoonheidje  met wortel en al bij haar gebracht. Dankbaar zet ze het in een potje. Eerst opnieuw laten wortelen, later kan het weer in de aarde. Zielig? Nee, ze vind het respectloos, tamelijk arrogant én zielig gedrag om de natuur, die ons doet leven, met minachting te behandelen alsof je zonder kunt, terwijl we ons in een klimaatcrisis bevinden. Ruw worden sommige gezonde planten uit de aarde getrokken. Laten we dankbaar zijn dat we nog steeds op een groene aarde met planten en bomen die ons zuurstof schenken mogen leven. Laat er een bewuste wisselwerking zijn tussen de natuur en de mens.

woensdag 19 juli 2017

Hartzeer

Praatjes cq beweringen waardoor iets -wat dat iets ook is- een eigen leven gaat leiden en groter wordt. Ze voelt het. Ze weet niet hoe met conflicten om te gaan als het haarzelf betreft. Haar intentie is om harmonieus en verbindend  te zijn, maar hoe als het niet meer werkt? 
Een open brief zonder envelop schrijven en ‘ik mis jullie’ een paar keer durven uitspreken  met ….als respons: ’maar … jij hebt dit en dat.’ Koele blikken. 
Wat kan ze hiermee, behalve wederom dichtklappen? Door haar toedoen narigheid???
Echter, ze is geen malle Eppie.

woensdag 12 juli 2017

De Vluchtelingencrisis en de crisis waar vluchtelingen zich IN bevinden

Foto’s, reportages, televisiebeelden en talkshows van en over vluchtelingen. Tjonge, jonge, jonge wat heeft Europa het zwaar tijdens de vluchtelingencrisis.

woensdag 5 juli 2017

Verwondering bevangt mij regelmatig


Ongelooflijk dat het tegenwoordig mogelijk is om met onze vingertoppen teksten te produceren, selecteren, kopiëren, knippen, knippen, plakken, vergroten, verkleinen en nog veel meer. Dit wordt door menigeen - deels ook door mij - al als vanzelfsprekend gezien.

zaterdag 1 juli 2017

Mijn blog is in haar 10de levensjaar

In mei 2008 was ik drie jaar kankervrij. Daarom koos ik  destijds -in het kader van Bevrijdingsdag -om een weblog op te zetten. Het ging gemakkelijk, zelfs voor deze digibeet. Op 5 mei 2008 stond dit ‘huis’ klaar. Een dag later publiceerde ik mijn eerste berichten. Dat waren foto's van de schilderachtigheden die ik destijds maakte. Ik noemde dit blogspot: schilderen. Pas twee en een half jaar verder durfde ik er schrijven aan toe te voegen. De plankenkoorts gierde door mijn lijf, want ik voorvoelde dat ik in de gaan met die banaan modus zou gaan schrijven en publiceren. 

donderdag 29 juni 2017

Sensitief zijn is geen ziekte❣️

Onderstaand filmpje gaat over  hooggevoelige mensen. Wat een video @dankbaar.
Het doet mij goed Elena Herdieckerdorff te horen spreken over haar sensibiliteit.
Zo herkenbaar.

Veel komt op zijn plek door haar boodschap dat hooggevoeligheid geen ziekte noch afwijking is, net zo min als de kleur van je ogen dat is.

Een ontspanning, een acceptatie.

  >>>>>>https://youtu.be/pi4JOlMSWjo









dinsdag 27 juni 2017

Mijn moeders fiets *

Mijn moeder fietste veel, ook in de Tweede Wereldoorlog. Op een fiets met houten banden verplaatste zij zich gekleed in haar verpleegsters uniform van boerderij naar boerderij. Ze  vroeg/bedelde om groenten, eieren, melk en wat er maar te verkrijgen was. Voor zieken in de wijk, baby’s, ouderen en voor gevangenen. Het lukte haar. Bij controles mocht zij ongehinderd doorkarren. Zij had carte blanche en zo hobbelde ze voort over een groot deel van Nederlands wegen van hot naar her voedingswaren ophalend en wegbrengend. Ik zie haar nu als een verzetstrijdster.

maandag 26 juni 2017

Geen verbale woorden hebben

Niet van repliek kunnen dienen terwijl mijn hoofd vol zit.
Vol met gedachten, vol met een ander begrijpen. Ook mijzelf? 

Mij verbaal vlot uiten? Het lukt mij verdorie niet. Vloekerdevloek terwijl ik wél  een stem heb en net  besef ik dat ik verhalenvertelster was en in mijn werk mij het apekriek luisterde maar ook sprak. Dat ging mij redelijk goed af. Luisteren en in gelijkwaardigheid met elkaar spreken.

zondag 25 juni 2017

Over e-books en mijn poezenbeest

Zwaar ligt ze half op éen van mijn onderbenen, haar kop op de ander. Zelf zit ik rechtop in bed, geleund tegen een kussen. Ik lees mijn tweede e book: De bucketlist van mijn hond door Lauren Watt. Wie had ooit gedacht dat ik een e book zou lezen? Mijn weerstand was groot want ik vind het  fijn om een tastbaar boek vast te houden, te lezen, te voelen en te ruiken. Maar toch ben ik overstag gegaan. Tevens maakt het iets goed omdat mijn  papiergebruik door dagboek na dagboek vol te pennen door de jaren heen wel wat veel is☺️. Maar ja, met de hand schrijven is zo ontspannend. Het is medicijn voor mij❣️Toch zit ik deels qua dagboek schrijven eveneens richting tablet te loeren. Want nu … zit ik ook digitaal te schrijven. 

Van 30° naar 15°

Twee dagen terug nog
zinderende tropische hitte
Vanavond behaaglijk in een  dik vest, 
daaronder hemd, shirt en lange broek 
aan de voeten dikke sokken.
Regen striemt tegen de ruiten
De natuur zuigt het op
planten ogen frisser

De warmte trekt gestaag 
weg uit huid en huis.

Straks in een  pyjama naar bed?

Luxe mogelijkheden.

Wat is er luxe aan de klimaatcrisis?

Toch ben ik dankbaar.




zaterdag 24 juni 2017

Een warme zomerdag

Op blote voeten door het huis lopen. De ramen open. De gordijnen en lamellen bewegen zacht door een zwoel aanvoelend briesje. Een vette hommel zoemt schel en nerveus tegen het raam aan, het diertje wil naar buiten. Ik reik haar langzaam een opraapstok aan. Ze klimt erop en samen gaan we in slowmotion de tuin in. Daar vliegt ze weg. Heerlijke lichte, lange, lome dagen.

De  tuin toont haar pracht. De hortensia's openen zich en kijk, wat een schoonheid aan hartebloemetjes in éen bol. De kat beweegt traag, drinken is haar bijna te veel. Ze slobbert uit éen van de drie met water gevulde bakjes. 

            Geen vogel  die  nog  komt  drinken of  badderen. 

maandag 19 juni 2017

Klimaatcrisis - douchetips / water en electriciteitsbesparingstips

Gisterenavond heb ik de stekker uit de centrale verwarmingsketel gehaald. Deze staat op  de zolder waar het op een sauna begon te lijken. 
Bloed verzengend heet was het er. Daarbij maakte de cv ratelgeluiden. Klonk niet goed. Ja, mijn energiebedrijf benaderde ik al. 

Buiten toonde de thermometer in de schaduw 27 graden en de gevoelstemperatuur op zolder was boven de 40 graden. Ik denk tegen de 50 graden aan. Niet te harden als je er staat te strijken. Ja,  de strijkplank had ik ook naar beneden kunnen sjouwen. Maar ik houd van structuur dus staat de strijkplank nog steeds boven. Nu verander ik die structuur door motivatie uit mijzelf.

De cv ketel straalt warmte uit als een kachel. Opeens vind ik het idioot om een kachel aan te hebben bij hoog zomerse temperaturen. Vooral met in gedachten de vreselijk afschuwelijke brand in de Londense torenflat én de branden in Portugal die er jaarlijks zijn bij droogte. Deze dagen de ergste brandramp sinds 1949. Zoveel slachtoffers. Dus haalde ik de stekker eruit. Vanmorgen was het een stuk koeler, dat wil zeggen minder warm op zolder. 

zaterdag 10 juni 2017

KLIMAATCRISIS -STOP VERSTENING




Klimaatcrisis

Waarom mogen twee grote nepvogels wél op de schutting - die ook mijn schutting is- staan en levende vogels niet?

vrijdag 9 juni 2017

Buitenmensen en binnenmensen

Een buitenmens kan een binnenmens zijn
Een binnenmens kan een buitenmens zijn.

Extrovert
Introvert

Je hebt dorpsmensen
Je hebt stadsmensen
en
mensen er tussenin.

In wezen zijn we allemaal
zowel buiten als binnenmensen.

Sensitieve  mensen.

Extrovert
Introvert
Extovert
steeds weer

Prikkels, alles is prikkel
Soms kun je ze niet filteren.
Niet willen verbarden
omdat jij jezelf wilt mogen zijn.

Dan de rust binnenin
en
om je heen zoeken en vinden,
vinden in de natuur.

Adem.








donderdag 8 juni 2017

Over tegenwind, wind mee, ziekenhuisafspraken en vertrouwen



Voorovergebogen over haar stuur fietst zij moeizaam tegen de wind in. Ze leeft. Af en toe blaast de wind haar vehikel met kracht opzij. Toch zet zij door, hijgend en piepend ademend. Diep. Doooorademen.

Twee ouwetjes - waarschijnlijk van haar leeftijd- pedaleren haar statig rechtop zittend voorbij. Achterop een snelheidskastje. Een mijnheer met hond aan de kant van de weg, roept haar toe: “dapper hoor.”

maandag 5 juni 2017

Concert voor Manchester


Een muzikale remedie
Een balsem vol liefde voor alle slachtoffers van alle aanslagen.
Wat een power, wat een liefdeskracht.

De toeschouwers
De zangers
Samen
De wereld
zingend voor en met 60000 voornamelijk jonge mensen
hun trauma's sublimerend, hun levenskracht omhoogtillend.

vrijdag 2 juni 2017

Klimaatcrisis- ons ecosysteem





Men kan zich wereldwijd niet van het Geheel loskoppelen, want het Ecosysteem is het Ecosysteem, daarin zijn wij met zijn allen verbonden, al denkt een ego dat het erboven staat dan toch delen we allen- wereldwijd mens en dier- dezelfde lucht en dezelfde planeet.

maandag 29 mei 2017

Wie heeft er nou een fobie? Leven en laten leven.



Kortgeleden vroeg een arts mij: dus u heeft agorafobie? (dit schijnt in mijn- tegenwoordig open- medisch dossier te staan.)
Huh?was mijn respons. Het raakte mij. Weer in een hokje geplaatst worden.
Agorafobie is pleinvrees. Dan durf je niet door open ruimtes te lopen. Ook wil je liever in je vertrouwde omgeving blijven. Nou en? 

Maar pleinvrees?

Gisteren, toen ik -mét mijn beperkte gezichtsveld - een fietstochtje maakte en frank en vrij door mooie natuur fietste en intens van de ruimte genoot, dacht ik opeens: 'Hoe en wat agorafobie? Wie heeft er nou een fobie?

vrijdag 19 mei 2017

Er is hoop


Of het zin heeft om hier te schrijven, behalve dat ik er letterlijk en figuurlijk van door kan ademen? Hm.
Heb kortgeleden zitten klooien om mijn Blog er anders uit te laten zien, doch het wordt er niet overzichtelijker van. 

Zo geblokkeerd was ik,  daarom weer getracht mijn Blog wat om te toveren. Nu in blauwtinten. Met dank aan Blogger.

Er is hoop voor morgen als je aan iets nieuws durft te beginnen, las ik ooit ik weet niet meer waar. Iets nieuws? Instagram, grijns, dat lukt wél. Is hier schrijven en mij kwetsbaar opstellen iets nieuws? Vloekerdevloek. Hm. Ik beperk mij liever tot eindeloos dagboek schrijven, lekker met de hand? Hm. Het schiet niet op. Met het schrijven op de pc evenmin. Daarnet was mijn pc niet beschermd. Daar werd ik boos om. Net zoals ik boos was dat er deze week doordram verkopers aan mijn deur kwamen, terwijl er duidelijk op de sticker die ik naast de bel plakte staat: geen verkopers, wat inhoudt dat ik evenmin abonnementen voor wat dan ook aan de deur kies af te sluiten. Klaar!

maandag 17 april 2017

Over aannames en verbondenheid

Een aanname over een aanname 
hebben.




Iets 
wat je voor een feit aanneemt
terwijl het dat niet is,
is een hele grote aanname, 
een voor-
oordeel.

Een invulling van en door je eigen verbeelding, 
niet op gecheckte waarheid 
berustend
kan veel kapot maken.

We doen er allemaal aan mee,
daarom willen we graag gerustgesteld worden.

Onze verbeelding
een prachtig stuk 'gereedschap'
we kunnen er alle kanten mee op.

Verbinding is het mooiste streven,
al neem je de telefoon een tijdje niet aan.
Al trek je je terug achter gesloten lamellen,
dan nog is er innerlijke verbondenheid.

Met zijn allen.
Samen.
Op deze prachtige planeet!







De sering gaf de geest

De Sering in mijn tuin
heeft de geest gegeven
de geest aan wie? Aan wat?

Vorige jaar bloeide je nog 
het opengaan van je 
talrijke knoppen heb ik 
niet mee kunnen maken.
Ik was er niet.

Toen ik je weer zag 
stond je vol in bloei.
Met mijn neus dook ik gelijk
in je violette schoonheid 
snoof je geur op.
Je was mooier dan ooit.

woensdag 12 april 2017

Over vergeetachtigheid en de nieuwe leslocatie van Vluchtelngenwerk



Dacht ik toch gisteren dat ik dement aan het worden was omdat onder andere de pincodes van mijn telefoon en bank weg waren uit mijn geheugen. Met nog veel meer vergeten ongein. Zeer angstige ervaring was het. Vergeetachtigheid in het kwadraat.
Het is zalig om een leeg hoofd te hebben maar … om niet meer goed te kunnen denken is een ander verhaal en een regelrechte vreselijk beangstigende ervaring. Een zeer dierbare vriendin  was gisteren een intens grote steun en toeverlaat voor mij@ ben dankbaar. Gelukkig werd zij niet gek van mij en ikzelf net niet van mijzelf.

Toch ...‘’ik zal mij moeten afmelden als taalcoach want hóe kan en zal ik ooit nog iets duidelijk kunnen maken.? “
“ Zal ik ooit nog iets op de pc kunnen doen en mijn gedachten kunnen verwoorden in mijn Blog?’

zondag 9 april 2017

Het zijn me de tijden wel



Wanneer iemand - vijftig jaar geleden -op reis ging dan kreeg je als het meezat een telefoontje, een kaart of een brief als teken van leven. Zoonlief is aan de andere kant van de wereld. Hij was er jarig, ging naar concerten van de zangeres waar hij idolaat van is en ontmoette vrienden die hij van het wereld weide web kent. Ik heb er wat moeite mee maar is het niet mooi dát hij vrienden maakt? Durft te maken? Op deze manier een diversiteit van mensen uit verschillende landen ontmoeten is iets moois.

vrijdag 24 maart 2017

Je kwetsbaar opstellen

Een brief
een open hart.

Een open brief
zonder envelop
bij een dierbare
in de bus doen
is je heel kwetsbaar
opstellen.

Zo kwetsbaar
weer kwetsbaar,
bang ook
bang dat het geen goede stap is
bang dat het niet goed valt.
Ssst, stop met interpreteren.
Stop met invullen.
Voellll
Wees jezelf.
Laat los.
Adem
Adem rustig in en uit.

Kwetsbaar maar ook rustig en krachtig

Zo eng, toch ruimte
Wat verder te doen?
afwachten maar

Geduldig zijn
Be patiënt
Steek een wereldvrede vlam
voor de situatie aan
en
voor  jezelf.


Heel



Lente en helen




Het is lente, de tuin groeit
en  groent zich, in haar Perpetue mobile
rekt zij zich uit,
richt zich naar licht en warmte.
Mijn dierbare sering lijkt de geest te hebben gegeven
een andere plant groeit uit haar enting. Een wonder.
Onverwachte plantjes steken  hun koppekes boven de grond
Nieuw leven vol kleur, vol verassingen
verwondering in mij durft voorzichtig wederom 
als de voelhorens van een slak- die uit zijn huisje komt-
de kop op te steken. Het leven roept.

Ruimte om te ademen is 
Mussen, duiven, merels en spreeuwen
sprokkelen twijgjes, vliegen af en aan
af en toe badderend in de vele rijk met regenwater
gevulde bakjes, pannetjes en kommetjes.

In de woonkamer een roze hortensia en een tuiltje voorjaarsbloemen
Geschenken. Over een poos mag de hortensia naar buiten
samen met de al jaren levende geranium.

Op de vensterbank bloeien de orchideeën voluit
als teken van vriendschap.

Mijn hart opent zich dankbaar na deze voor mij-en ik ben de enige niet- donkere, nare winter

Over interpretatie, onvermogen, compassie en ...verbinden



Het interpreteren van wat een ander zegt
en hoe een ander is
of hoe anderen interpreteren wat jij zegt,
doet en laat.
het kan zoveel stuk maken.

Vertalen, talen, spraakverwarring
verwarring
miscommunicatie
geblokkeerd raken
want Ieder spreekt een eigen taal
vanuit eigen ervaringen.

donderdag 23 maart 2017

Motivatie

 Ieder van ons heeft verschillende ervaringen, opvoedingen en dus achtergronden.
Het belangrijkste wat ons bindt is het hart
ons mensenhart. Onze hartenklop.
Beter is het ‘blind’ te zijn dan iets van éen kant te bezien?
Van twee kanten bezien,
weten dat ieder huisje zijn kruisje heeft en
 dat bij ieder mens bepaalde patronen zijn ingesleten
kan voldoende zijn om minder aannames te doen.
Mag het?

                 Vooroordelen, aannames en invullen? kunnen we niet zonder?

Wereldvredevlam



 Mijn gedachten gaan uit naar alle leed van gisteren: naar Londen, Syrie en elders in de wereld
Alle slachtoffers en nabestaanden wens ik heel veel sterkte toe.
                                                 May your choices reflect your hopes
                                                             and not your fears.

                                                                Nelson Mandela

                                                                                

















woensdag 22 maart 2017

Bomen en helen




21november 2014 schreef ik over de Wilg die zomaar neergehaald werd om boomstronk te worden en van de takken werd een levende tipi voor kinderen gemaakt in het toen aangelegde natuurspeeltuintje. Een gezonde boom, ze gaf zuurstof hield met haar wortels de aarde bij elkaar en zorgde voor de waterhuishouding daar, ze gaf schaduw in de steeds warmer wordende zomer.

Ze werd tipi. Ze werd groen. Gelukkig. Ze leefde nog door.

Er waren ouders die de natuurspeelplaats niets vonden, ze wilden liever plastic speeltoestellen en geen in het wild groeiende bloemen en kruiden. Brandnetels vinden sommige mensen uit den Boze.

Vandaag- 2 jaar en 4 maanden later- hoor ik dat het natuurspeeltuintje met de grond gelijk is gemaakt. Ik wil het niet weten. Ik wil het niet zien. De ontluikende tipi is weg, alles is weg vertelde een buurvrouw mij net.
De grond wordt nu plat gemaakt om plek te maken voor … een parkeerterrein. 

Hoe kan en mag dit ten tijde van de klimaatcrisis? We moeten de opwarming van de aarde tegengaan en dat kan onder andere vanuit mijn oogpunt door minder te bestraten en meer groen. Het bestaande groen te respecteren. Bewust te zijn wat bomen en planten ons schenken en er dankbaar voor zijn in plaats van gevoelloos -alsof het dingen zonder ziel zijn- neerhalen en dan hoppa te vervangen door jongere bomen die nog niet een wortelstelsel als de ouderen hebben.

Ademen en helen.



Hoesten, benauwd, er bijna in stikken.

Ik, die zo van buiten zijn houd kan na een periode binnenshuis op weg naar de dokter niet tegen de wind in fietsen. Zuurstof inademen maakt de benauwdheid en hoestprikkel erger. 

Dierbare zuurstof maken het erger. Ik voel mij stokoud.

Afstappen dan maar. Met fiets aan de hand naar het volgende dorp lopen. Naar de huisarts. Ook dat kost moeite. Koortsig. Mijn conditie is weg, moet ik weer helemaal opnieuw opbouwen. Wat een paar weken niet wandelen en fietsen kunnen doen is veel.

Dan een inhaler, ik krijg weer lucht, vervolgens twee zachte handen die mijn hals palperen. Ik kan het niet hebben. Paniek wil toeslaan, ik adem oppervlakkig maar het ademt toch de stress en opkomende paniek weg. Ik blijf ontspannen. Zij is een arts. Ik geef mij over. Nu is nu. Er is niets aan de hand. Nooit geweest. Een dokter onderzoekt mij. Het is goed. Ik vertrouw. Ik visualiseer een in balans zijnde weegschaal. Maar daarna …weet ik mijn geboortejaar niet meer en dat vind ik ook enggg. Heel erg eng, want ik ben nog steeds mij. Toch aan het dementeren?

Herdenken en helen



Herdenking MH17, Zaventem, Moolenbeek métro,
vluchtelingenkampen die te onmenselijk zijn.
en zoveel meer smart en trauma’s.
Ik brand kaarsjes voor alle conflicten en leed ver weg en dichtbij.
Zelf drie overlijdens verder in drie maanden
inclusief een gezin in de straat die niet met mij lijkt te willen omgaan
door een conflict waar ik mij nog steeds geen raad mee weet,
terwijl wij een hechte band hadden,
dát nekt zich. Het maakt mij ziek.
… na maanden nu al weken een beroerd zijn, letterlijk en figuurlijk zo benauwd, vandaag is het duidelijk beter ik haal weer adem. Een zegen,
mogen we ook ons eigen leed respecteren en naar binnen kijken.
Helen.