woensdag 20 september 2017

Time out

Mijn
hoofd loopt
over. Daarom schrijf
ik nu niet, dat
is verstandig al zeg
ik het zelf,
dus time
out

Zen.




Inburgeren? Voor vandaag zijn wij er mee gestopt.

Wat is het heerlijk om in een land met vrijheid van meningsuiting te leven. Daardoor kan en mag ik nu schrijven dat ik vind dat de nieuwe regeringsleden verplicht ieder een taalmaatje inburgering zouden moeten begeleiden. Iedereen heeft er - ja, ik val in herhalingen- de mond van vol dat  ZE ( statushouders vluchteling) moeten integreren, maar waar zijn ál die mensen óm te helpen integreren en inburgeren? Thuis, tussen hun muren. Ja, ik geef toe dat ik zelf evenmin overloop van de sociale contacten. Ben op mijzelf. Doch, ik doe naar beste vermogen.


In de NRC stond vandaag een artikel over inburgeren. Prima artikel. Helaas waar. Het Nederlandse inburgeringsbeleid werkt 
niet. Terwijl taalmaatje en ik ons stinkende best doen - we zijn de enigen niet- begin ook ik er langzamerhand ietwat moedeloos van te worden. Het beklijft niet en veel antwoorden op de examenvragen zijn vaak achterhaald. Kloppen vaak niet. 
Taalmaatje voelt zich vandaag ziek en ik voel mij ook niet al te best in mijn vel zitten. Mogelijk dat de politici die de inburgeringsregels bedenken dus mogelijk een ander inburgeringsbeleid kunnen gaan bedenken mét een saus empathie? Ook zou het heel fijn zijn indien de inburgeraars zouden weten wát ze fout hebben gedaan tijdens een examen. Zolang ze dát niet weten, kunnen ze er niet van leren en mogelijk een volgende keer wederom zakken.

Je zult maar gevlucht zijn en dan hier de meest vervelende vragen met soms rare antwoorden krijgen. Ook ik struikel erover, steeds zijn wij aan het opzoeken hoe het met dit en dat zit. 


Een poos zijn we bezig geweest met uit te vogelen waar langs de kust van Nederland zich de meeste duinen  bevinden. We zijn er nog niet echt uit.
Je mag kiezen tussen:
A Friesland
B Noord Holland
C Zeeland
Huppetee, in vijf tellen antwoord geven aub.


Dan is er ook nog een vraag over wat een brugklas is, ik heb er zelfs mijn ex ( die in het onderwijs zat) voor gebeld omdat ik twijfelde. Inderdaad, het ‘goede’ antwoord is …  achterhaald. Maar ja, toch gezegd tegen ‘mijn’ statushouder dat het langste antwoord ( over uitstel van studiekeuze) goed is.  Dat is het niet, omdat men tegenwoordig vanuit de basisschool linea recta naar het vmbo kan doorstromen. 

Zoooo moe word ik hiervan. Dus, we leren het de nieuwkomer fout aan.

Ieder examen waarvoor mijn taalmaatje zakt, kost hem geld.
En als hij het na drie jaar nóg niet gehaald heeft dan kost hem dat óok geld. Dan heeft hij een fikse schuld. Er zijn mensen die mopperen. ‘Ja, studenten hier moeten ook hun studieschuld afbetalen.’
Dat begrijp ik. Maar ik vind nog steeds dat mensen die uit hun land moeten vluchten met coulance behandeld zouden moeten worden. Niet dat ik het niet met inburgeren eens ben. 
Integendeel. Integreren is weer een ander verhaal. 
Vandaag zijn we na een uur taalworstelen gestopt. Het lukte ons beiden niet. Je hebt van die dagen. We geven er zelden aan toe want het gaat wel van zijn inburgeringstijd af. De glans is wat uit de ogen van mijn taalmaatje verdwenen.
Bij mij waarschijnlijk ook. 

Na ja, ik voel mij vandaag geïrriteerd en totaal niet ingeburgerd.












zondag 17 september 2017

Trees of Memory is in een volgende fase


Trees of Memory, geïnitieerd door Mario Dieringer, is in de volgende fase:
Crowdfundingplatform om een web portaal te creëren waar wereldwijd suïcide slachtoffers herdacht kunnen worden en nabestaanden zo ze willen begrip, troost en steun bij elkaar kunnen vinden.

Mario gaat met ingang van 27-03-2018( sterfdag van zijn partner) een voettocht - Footpath of Life -75000 km rond de Aarde maken om wereldwijd  bomen planten ter nagedachtenis van/aan suïcide slachtoffers en slachtoffers die op ongebruikelijke wijze om het leven kwamen.

Bomen zijn leven. Bomen geven leven. Bomen planten om te herdenken dat er ook vele ogenblikken vol schoonheid waren met dierbaren die suïcide pleegden. Bomen planten om mensen die suïcide pleegden uit de taboesfeer te halen. 
Als nabestaande ben je er niet klaar mee als met: het was zijn of haar eigen keuze. Het verwerken duurt lang. Soms jaren. Soms tientalle jaren. Mijn broer maakte op dertigjarige leeftijd zeven en dertig jaar geleden een einde aan zijn leven. Het is nu pas dat ik zijn daad en het gemis vol aan durf te kijken. Vol durf in te voelen wat het met hem heeft gedaan en wat met mij doet. 


https://www.startnext.com/en/trees-of-memory


Sereen en stil

De 
dag laat
zich nieuw zien
door het beslagen en 
met condens bedruppelde raam, zonlicht
schenkt schijnend talrijke ronde regenboogjes
Zo mooi, zo ontiegelijk mooi. Mijn 
hart klopt weer warm dankbaar
en denkt terug, gisterenochtend
op het vaak 
verguisde Twitter,
private message 
motiverende
woorden, 
dank 
je.

Mijn 
verdriet is
wederom te behappen,
rust heeft zich meester 
van mij gemaakt.
Sereen en stil
verwelkom ik
zondag.






vrijdag 15 september 2017

Gedeprimeerd

Verkleumd tot op het bot probeert zij haar gedachten te ordenen zonder te schrijven. Schrijven of niet schrijven? Van zichzelf mag ze zichzelf zijn. Ze maakte bewuste keuzes en ging tevens mee in de flow. 

Echter, nu ze voelt zich te belabberd. Te gedeprimeerd. 

Haar delen en haar vraag zijn totaal verkeerd begrepen. Ze is beoordeeld alsof ze van een andere planeet komt, Terwijl ze had gehoopt op verbondenheid. Ze probeert met de tijd mee te komen. Ze voelt zich teruggeworpen in het isolement van de R maanden en vraagt zich af hoe dierbaren hadden gereageerd indien ze een boek had geschreven. Ze trekt zich andermans keuzes te aan. Waarom dan toch? Omdat het haar eigenheid naar beneden duwt, al is het nog zo vriendelijk gezegd? 

maandag 11 september 2017

Rebels

Opeens voel ik mij intens vermoeid en stokoud. Vandaag is het 11 september, wtc ramp en tevens de sterfdag ( ander jaar)van mijn moeder. Ik mis haar, maar toch is ze er. Ze leeft voort via mij, al heb ik mijn eigenheid.
Het leven is eindig zeg ik nu braaf samen met anderen. Jaaaa,ik weet dat het leven eindig is. Maar je maakt er ook monddood mee vooral als het einde door suïcide of anderszins afschuwelijk is.

zaterdag 9 september 2017

Klimaatcrisis: over Water.

Water. 
In dit waterland komt een kind huilend thuis omdat hij water moét drinken op school. 😳Daar lusten de honden geen pap van, terwijl de ouders zeggen dat water voor honden is. 

Water, schoon drinkwater, dat hier uit de kranen komt. 

Watertekort in droge landen. In landen waar oorlogen zijn. In landen waar watersnoodrampen zijn en orkanen. In landen waar men uren moet lopen naar een waterput. Waar geen toiletten zijn. Laat staan wc's die je kunt doortrekken met schoon drinkwater😌.

En hier lusten sommige kinderen ( want het zijn er meer) geen water? Oké, smaken verschillen. Maar water? Water is de basis van alle leven. Water lest je dorst écht. 

Klimaatcrisis: orkanen

Windsnelheden die niet te bevatten zijn. De natuurramp in New Orleans is nog in mijn gedachten. Op vele plekken wereldwijd zijn orkanen en overstromingen geweest of in aantocht. Het is te vreselijk voor al die mensen, dieren, de planten. Infrastructuur is vernietigd in Sint Maarten.
Maar er zijn ook de gevolgen van natuurgeweld in Zuid Azië en  Houston en op dit moment van schrijven stevent orkaan Irma op Florida en Cuba af. En … ene Hurricane José komt op Sint Maarten af. Hoe verder?

dinsdag 5 september 2017

Wereldbomen en Trees of Memory

Twee keer belangrijk nieuws waarbij bomen betrokken zijn.

In het kort.
Vandaag las ik over het bestaan van wereldboom.org, een stichting die er voor gaat om bestaande bomen in dorpen en steden écht te beschermen en derhalve oeroud te laten worden. 

Tevens las ik over trees-of-memory.eu een initiatief door @mariodieringer https://tmblr.co/ZIGxof2Pd9dm2  Mario gaat op 27 maart 2018- twee jaar nadat zijn partner suïcide pleegde- een voettocht rond de aarde maken om bomen te planten voor slachtoffers van suïcide, ongelukken en andere vreselijke omstandigheden en hun naasten.http://www.rememberme.nl/boom-is-perfecte-symbool-liefde/

Mijn hart loopt er gelijk warm voor. Echter, ik probeer in mijn hoofd een plaatje te krijgen waarbij beide doelen samen komen. Dat stagneert nog, omdat - indien ik het goed begrijp- wereldbomen bomen zijn die al lang ergens staan. De trees of memory zijn jonge bomen.






Klimaatcrisis: alles wordt opgeknapt?

Ja, ik moet toegeven dat de opgeknapte huizen verderop er goed uitzien. De tuintjes zijn opnieuw ingericht. Echter… de hekjes? De hekjes van al die huizen zijn -quelle horreur- uniform. Het is netjes, zoals tegenwoordig ook de natuur netjes behoort te zijn.

Maar nu? Nu worden de huizen in de straat pal op mijn straat opgeknapt en, nog grotere horreur, ik zie hoe alle voortuinen worden leeggehaald. Een graafmachine graaft en trekt alle planten, sommige bloeiend en wel, eruit. De man doet zijn werk. Hij weet waarschijnlijk niet wat hij doet. Maar wat verafschuw ik het respectloze omgaan met de natuur. 
Klimaatcrisis? Láat bestaande planten staan! Zeker als ze bloeien. Een bewoner komt naar buiten. Zijn mooie rozen. Je gaat toch geen rozen eruit rukken? Hij staat een poos te praten en te gebaren met de graafmachine bestuurder. Maar nee, de bloeiende rozen móeten eruit. Moeten? Waarom? 

zondag 3 september 2017

Zondagochtend mijmeringen over mijn ouders en mijn zoon

Drie september 1914 was mijn vaders geboortedag, wat klinkt dat ver weg. Drie september, mijn zoon logeert bij mij. Gisteren fietsten we door het mooie recreatiegebied in de omgeving. Zoon op de oude fiets van mijn moeder. Een paar maanden terug liet ik het bejaarde karretje opknappen. De fiets telt meer jaren dan
mijn zoons leeftijd. Ik vergat hem te vertellen dat deze vélo staat voor doorzettingsvermogen. Ik schreef erover in : https://tillykuiper.blogspot.nl/2017/06/mijn-moeders-fiets.html. Het geeft mij een warm gevoel om samen  door het prachtige Bernisse gebied te rijden. Langs de rivier met haar rijke vegetatie op de oevers, over de met bomen en planten omringde fietspaden. Door de polders met haar weidsheid, langs prachtige boerderijen en de weilanden met koeien, schapen en paarden.


vrijdag 1 september 2017

113 online.nl zelfmoord preventie

Als 
een dierbare
zijn, haar leven
opgeeft, dan is het 
loodzwaar voor de nabestaanden. De
vraag  ‘had ik het kunnen voorkomen?’
komt door de jaren regelmatig terug. Zelfs
na 37 jaar kan die vraag mij soms 
nog kwellen. Mijn broer, mijn broer, mijn broer
zo dierbaar en gemist nog steeds. Later een vriend
en paar maanden terug een vriendin in wording verloren aan zelfdoding te veel, te veel, te veel ik wist niet dat 
het bij haar spookte. Had ik het  kunnen voorkomen? 
Je geeft niet zomaar 113online.nl zelfmoordpreventie door.
Vandaag mis ik velen, ook een dierbaar gezin dat met de noorderzon vertrok.

Loslaten wordt gezegd. Loslaten vind ik als de verbinding verbreken
Langzaam doe ik mijn hand open en laat gaan. Laten gaan.
Al mijn gepieker ‘had ik iets kunnen voorkomen?’laat ik gaan.
Verdriet laat ik komen en gaan. Verlies komt, rijpt en langzaam verzacht het.
Eindelijk iets minder. Eindelijk iets minder, eindelijk iets minder maar toch ook niet. In een eerder leeg huis staan alweer spullen. Een nieuw start voor de nieuwe bewoners en het eerdere mij zo dierbare gezin is net zo weg als bij een overlijden kan zijn. Heb het goed lieverds, heb het veilig, heb het goed. Waar zijn jullie? 
Ik adem door en laat jullie gaan. 

maandag 28 augustus 2017

Windstil

Maandagochtend

Alleen
de badkamer, 
de wc en 
de strijk moeten nog
gedaan worden. Eerst een bakkie
koffie in de tuin. Het weer 
zomert er lustig op los. Windstil,hoor
ik geluiden. 

Rust
is genieten. 
Een duif koert, 
een kraai krast, hoog
in de lucht vliegt een 
formatie ganzen gakkend over. Getjilp, mussen 
in de conifeer. Op de grond
fladderen en badderen ze in een plastic ijsbakje met water, 
schaamteloos gespetter. Ze storen zich niet meer aan nepkraaien. 
Blij toe.

maandag 21 augustus 2017

Nieuwe Maan-dag

Nieuwe maan vandaag
Nieuwe maan dag
Nieuwe cyclus
Nieuwe maan dag
Nieuwe maandag
Nieuwe dag
Nieuw begin
Nieuwe week
Nieuwe kansen
om gedachten te kiezen.
Motiverende, inspirerende en creatieve
gedachten.
Je gevoel serieus nemen
doch ...
Nieuwe kans om te leren laten gaan
wat je wilt en kunt laten gaan.
Ja, dát te koesteren 
wat je wilt en kiest te koesteren
en voeding te geven
vanuit 
de Stilte van de Maan




🍀❤️🍀

*Dan is er ook nog een zonsverduistering, minimaal te zien in Nederland. http://www.zonsverduistering.nl/eclips2017augustus.html

*Waarom deze totale zonsverduistering niet in Nederland te zien is.
https://www.google.nl/amp/s/www.volkskrant.nl/wetenschap/totale-zonsverduistering-in-de-vs-dit-moet-u-weten~a4512034/amp

vrijdag 18 augustus 2017

STOP met het demoniseren van religies

Daar brandt hij: de wereldvredevlam, verbonden met zovelen. Verbonden met mensen en landen wereldwijd die harmonieuze en vreedzame betrekkingen met elkaar hebben, wensen en wensen te behouden.

Daar brandt hij weer voor alle slachtoffers van terreurdaden waar dan ook. Ik durf geen plaatsen te benoemen. Gisteren benoemde een mens begaan met de slachtoffers van aanslagen, ze met: I am en dan in 140 lettertekens steden waar terreuraanslagen zijn gepleegd. Die lettertekens zijn nooit voldoende, maar hij kreeg wel een lading kritiek over zich heen om de steden en landen die hij niet benoemde. Zijn door het hart ingegeven intentie werd weggevaagd door een mist aan woorden. Zelf bleef hij monddood na de aanval over/ op zijn tekortkomingen.

Gisteren las ik ook een tweet van een Nederlandse politicus: islam at work. Waarom generaliseren en demoniseren? De 
moslims die ik ken zijn vriendelijke, bescheiden en behulpzame mensen. Dus ( wie de schoen past, trekke hem aan)stop met haatzaaien. Stop met het voeding geven. 

donderdag 17 augustus 2017

Vriendelijk

Wat doe je als je een baby ontmoet?
Glimlachen.
Hoe begroet je een baby?
Vriendelijk.
We zijn allemaal baby geweest.
We zijn allemaal kind geweest.
We zijn allemaal adolescent geweest.
Als het meezat de meesten van ons.
In ieder geval baby.
Wij allemaal! 

Wensen wij niet in het diepst van ons wezen-daar waar we nog gevoelig kind zijn -dat we
VRIENDELIJK  bejegend willen worden en dat wij niet meer gekwetst worden in woord en daad?
Toch?

Vriendelijkheid kost geen geld. Echter ... twee harten worden bij iedere groet rijker.

Dus ....welterusten, slaap lekker, droom een mooie droom en morgenochtend zo fit  en gezond mogelijk weer op.

Een nieuwe dag, met nieuwe kansen en keuzes ligt voor je. Goede dag.

woensdag 16 augustus 2017

Life matters❤️


Life
Life matters
mens, dier, plant
water, zuurstof, zon, aarde
Life matters op deze prachtige
planeet wier klimaat in crisis is. 
terwijl er vele andere crisissen zijn.


Vanuit een ruimtestation gezien wonen wij op een 
unieke planeet, moge dit tot ons doordringen.

dinsdag 15 augustus 2017

In de Stilte van de nacht

Een opeenvolging van angstaanjagende  beelden. Ze gaan over  wat ik op Facebook en met name Twitter, lees. Br, het leven speelt zich wereldwijd af in 140 lettertekens per persoon en het raakt mij zo erg dat ik ervan droom. 

Langzaam klim ik uit de nachtmerrie waarin ik vastgekleefd zat. Langzaam word ik wakker. Eerst op Messenger in mijn schrijfmeidengroepje, waar de beelden mij nog steeds in hun klauwen hebben. Hm, beelden met klauwen? Ssst, laat gaan. Het is tegen vier uur. Een stiltemoment waarin ik gedurende de jaren nachtdiensten in de terminale thuiszorg altijd moest vechten tegen de slaap. Tevens kon het een tijdstip zijn, dat de client wakker werd en we een  fluisterend gesprekje hadden. De stilte van de nacht kan voor sommigen een verschrikking zijn, maar de Stilte kan ook als een kostbaar geschenk zijn waarin je je bewust bent van het precieuze dat leven is, een wonder.


 Geen vanzelfsprekendheid. Ook op een sterfbed kan het leven vol aanwezig zijn in haar onbegrijpelijke schoonheid en in het afschrikwekkende lijden.

Ik denk terug aan ontboezemingen. Niemand heeft ooit op het sterfbed gezegd dat hij wilde dat hij meer had gescholden, gehaat, gediscrimineerd of wat voor naars dan ook had gedaan. Vaak waren er geen woorden nodig, dan voelde ik mij een luisterende predikant, nee dat is niet het juiste woord, meer een geruststeller. Dat klinkt wat hoogmoedig? Ik weet het niet. Doet er niet toe. De Stilte werkt als een balsem op een diversiteit aan wonden.

woensdag 9 augustus 2017

Van leegte naar vervulling

Gisteren
wou ik
niet meer verder
Vandaag duwt de levenskracht
mij zacht doch stevig weer
in het gareel van mijn eigen
leven, voorbij het gemis, het verdriet, de
leegte. 'Vul de leegte met de volheid die 
ook in je huist, die je ook 
bent.'

In
mijn 70ste
levensjaar is leven
vaker een worsteling, het
pad lijkt zwaarder. Kiezen om 
verder te gaan. Waarom? Het leven
is ondanks veel DE MOEITE  WAARD. Als 
je dát voelt, kost het je minder moeite 
vandaag.



#motivatie

Keren

Goedemorgen 
vandaag weer 
kiezen, keer weder 
om naar de dag,
dag daglicht, dank je wel 
zon wel of niet achter wolken. 
Keren 

Kiezen
Kiezen is een keuze
verstijven of laten stromen
mijn geest bewegen is essentieel
een must en een voorrecht.
Leven AAN

dinsdag 8 augustus 2017

laten gaan

Haar bui, haar zeer gedeprimeerde bui laten gaan, laten gaan, laten gaan. Geen voeding geven, niet richting depressie. Laten gaan, laten gaan, laten gaan. Geen voeding geven. Ze ziet de wereld weer eens niet zitten, terwijl dit de enige plek is waar we nu behoren te zijn. De Aarde is haar dierbaar. Niet, zoals er mee wordt omgegaan. Maar ja, ze kan er geen bal aan veranderen. Zelf heeft ze ook haar tekortkomingen. Vandaag geeft ze het in iedergeval op. 

Geen puf meer.

Schil 
rondom mij,
m'n wezen een wrak
doet vandaag niet meer
mee.

Loslaten
is laten
gaan als een 
hand die zich langzaam
opent.

vrijdag 4 augustus 2017

Wie de schoen past ...

Om in een vriendelijke samenleving te  blijven geloven, zou ik niet op Twitter moeten komen. Ik krijg er soms aanvallen van misselijkheid. Vervolgens kriebelt het heftig in mij om naar aanleiding van de verwensingen door ene @ …. een vlog de wereld in te sturen. Die life video knop met rood puntje daagt  mij steeds vaker uit: kom op, spreek.
Vooralsnog houd ik het bij Tweets.

maandag 31 juli 2017

Een vriendelijke, lieve samenleving👍🍀💕🍀

De aflevering van Zomergasten met Eberhart van der Laan, burgemeester van onze hoofdstad bracht bij mij en menigeen
een intens diepe ontroering. Mij inspireerde hij om weer vertrouwen te hebben dat een vriendelijke samenleving waarin wij in verbinding zijn met elkaar mogelijk is. Ieders talenten zien en deze  voeden inplaats van tekortkomingen is soms moeilijk. Maar als je je bedenkt dat elkaars energie op een positieve manier versterken goed voor ieders welbevinden is, waarom dan toch kiezen om oude inprentingen de baas te laten zijn?

zaterdag 29 juli 2017

🎵Het liedje zingt mij🎧

Zacht zing ik,
ik zing weer.

Zacht zing ik een liedje
niemand die het hoort.
Het liedje zingt mijn hart, mijn lijf
mijn leven,‘t raakt mijn keel en stem aan.
Het bekoort mij, al is het niet zoals zingen hoort?
Neeeeee, dát is een waan

laat maar stromen
dit weldadige liedje 
met ‘n melodietje van woordloze dromen

Het liedje zingt mij 
ik zing het liedje
Vandaag zingt het voorzichtig
door mijn tranen heen.

Het maakt mij weer 

een begin van blij

want het liedje zingt mij. 





# motivatie

vrijdag 28 juli 2017

Leeg zo leeg

Het is vreselijk als dierbaren genoodzaakt zijn om door omstandigheden te móeten verhuizen. Voor de achterblijvers lijkt  het alsof ze van de aardbodem zijn verdwenen. 
Vice versa waarschijnlijk ook?


Het voelt raar. Het voelt naar. Het voelt leeg. Verdriet om het feit dàt ze moesten vertrekken. Verdriet om al het heftige wat ze meemaakten. De dag ervoor voelde ik dat ze weg zouden gaan. 

woensdag 26 juli 2017

💕🍀🍀🍀voor jullie🍀🍀🍀💕

Dankbaarheid voelen voor een goed afscheid van dierbaren die hun levensweg vervolgen ver weg hier vandaan. Bestemming onbekend.
Afscheid nemen is met een dankbaar hart meedragen dat wat herinnering waard is. Mooie herinneringen mógen gekoesterd worden. Moge die herinneringen jullie de liefde, kracht, moed doorzettingsvermogen, vrede en ook vreugde schenken. 

Een viooltje🌸

  
Dapper staat een plantje tussen vier stoeptegels viooltje te zijn met vier tere lila bloemetjes. 
‘Pas op dat je niet op dat kleintje vlak bij de heg stapt, het staat namelijk in bloei.’

‘Ah, ze vindt het zielig als we er op stappen.’ Ze voelt zich  belachelijk gemaakt. Even later wordt het schoonheidje  met wortel en al bij haar gebracht. Dankbaar zet ze het in een potje. Eerst opnieuw laten wortelen, later kan het weer in de aarde. Zielig? Nee, ze vind het respectloos, tamelijk arrogant én zielig gedrag om de natuur, die ons doet leven, met minachting te behandelen alsof je zonder kunt, terwijl we ons in een klimaatcrisis bevinden. Ruw worden sommige gezonde planten uit de aarde getrokken. Laten we dankbaar zijn dat we nog steeds op een groene aarde met planten en bomen die ons zuurstof schenken mogen leven. Laat er een bewuste wisselwerking zijn tussen de natuur en de mens.

woensdag 19 juli 2017

Hartzeer💔

Praatjes cq beweringen waardoor iets -wat dat iets ook is- een eigen leven gaat leiden en groter wordt. Ze voelt het. Ze weet niet hoe met conflicten om te gaan als het haarzelf betreft. Haar intentie is om harmonieus en verbindend  te zijn, maar hoe als het niet meer werkt? 
Een open brief zonder envelop schrijven en ‘ik mis jullie’ een paar keer durven uitspreken  met ….als respons: ’maar … jij hebt dit en dat.’ Koele blikken. 
Wat kan ze hiermee, behalve wederom dichtklappen? Door haar toedoen narigheid???
Echter, ze is geen malle Eppie.

woensdag 12 juli 2017

De Vluchtelingencrisis en de crisis waar vluchtelingen zich IN bevinden

Foto’s, reportages, televisiebeelden en talkshows van en over vluchtelingen. Tjonge, jonge, jonge wat heeft Europa het zwaar tijdens de vluchtelingencrisis.