vrijdag 24 maart 2017

Je kwetsbaar opstellen

Een brief
een open hart.

Een open brief
zonder envelop
bij een dierbare
in de bus doen
is je heel kwetsbaar
opstellen.

Zo kwetsbaar
weer kwetsbaar,
bang ook
bang dat het geen goede stap is
bang dat het niet goed valt.
Ssst, stop met interpreteren.
Stop met invullen.
Voellll
Wees jezelf.
Laat los.
Adem
Adem rustig in en uit.

Kwetsbaar maar ook rustig en krachtig

Zo eng, toch ruimte
Wat verder te doen?
afwachten maar

Geduldig zijn
Be patiënt
Steek een wereldvrede vlam
voor de situatie aan
en
voor  jezelf.


Heel



Lente en helen




Het is lente, de tuin groeit
en  groent zich, in haar Perpetue mobile
rekt zij zich uit,
richt zich naar licht en warmte.
Mijn dierbare sering lijkt de geest te hebben gegeven
een andere plant groeit uit haar enting. Een wonder.
Onverwachte plantjes steken  hun koppekes boven de grond
Nieuw leven vol kleur, vol verassingen
verwondering in mij durft voorzichtig wederom 
als de voelhorens van een slak- die uit zijn huisje komt-
de kop op te steken. Het leven roept.

Ruimte om te ademen is 
Mussen, duiven, merels en spreeuwen
sprokkelen twijgjes, vliegen af en aan
af en toe badderend in de vele rijk met regenwater
gevulde bakjes, pannetjes en kommetjes.

In de woonkamer een roze hortensia en een tuiltje voorjaarsbloemen
Geschenken. Over een poos mag de hortensia naar buiten
samen met de al jaren levende geranium.

Op de vensterbank bloeien de orchideeën voluit
als teken van vriendschap.

Mijn hart opent zich dankbaar na deze voor mij-en ik ben de enige niet- donkere, nare winter

Over interpretatie, onvermogen, compassie en ...verbinden



Het interpreteren van wat een ander zegt
en hoe een ander is
of hoe anderen interpreteren wat jij zegt,
doet en laat.
het kan zoveel stuk maken.

Vertalen, talen, spraakverwarring
verwarring
miscommunicatie
geblokkeerd raken
want Ieder spreekt een eigen taal
vanuit eigen ervaringen.

donderdag 23 maart 2017

Motivatie

 Ieder van ons heeft verschillende ervaringen, opvoedingen en dus achtergronden.
Het belangrijkste wat ons bindt is het hart
ons mensenhart. Onze hartenklop.
Beter is het ‘blind’ te zijn dan iets van éen kant te bezien?
Van twee kanten bezien,
weten dat ieder huisje zijn kruisje heeft en
 dat bij ieder mens bepaalde patronen zijn ingesleten
kan voldoende zijn om minder aannames te doen.
Mag het?

                 Vooroordelen, aannames en invullen? kunnen we niet zonder?

Wereldvredevlam



 Mijn gedachten gaan uit naar alle leed van gisteren: naar Londen, Syrie en elders in de wereld
Alle slachtoffers en nabestaanden wens ik heel veel sterkte toe.
                                                 May your choices reflect your hopes
                                                             and not your fears.

                                                                Nelson Mandela

                                                                                

















woensdag 22 maart 2017

Bomen en helen




21november 2014 schreef ik over de Wilg die zomaar neergehaald werd om boomstronk te worden en van de takken werd een levende tipi voor kinderen gemaakt in het toen aangelegde natuurspeeltuintje. Een gezonde boom, ze gaf zuurstof hield met haar wortels de aarde bij elkaar en zorgde voor de waterhuishouding daar, ze gaf schaduw in de steeds warmer wordende zomer.

Ze werd tipi. Ze werd groen. Gelukkig. Ze leefde nog door.

Er waren ouders die de natuurspeelplaats niets vonden, ze wilden liever plastic speeltoestellen en geen in het wild groeiende bloemen en kruiden. Brandnetels vinden sommige mensen uit den Boze.

Vandaag- 2 jaar en 4 maanden later- hoor ik dat het natuurspeeltuintje met de grond gelijk is gemaakt. Ik wil het niet weten. Ik wil het niet zien. De ontluikende tipi is weg, alles is weg vertelde een buurvrouw mij net.
De grond wordt nu plat gemaakt om plek te maken voor … een parkeerterrein. 

Hoe kan en mag dit ten tijde van de klimaatcrisis? We moeten de opwarming van de aarde tegengaan en dat kan onder andere vanuit mijn oogpunt door minder te bestraten en meer groen. Het bestaande groen te respecteren. Bewust te zijn wat bomen en planten ons schenken en er dankbaar voor zijn in plaats van gevoelloos -alsof het dingen zonder ziel zijn- neerhalen en dan hoppa te vervangen door jongere bomen die nog niet een wortelstelsel als de ouderen hebben.

Ademen en helen.



Hoesten, benauwd, er bijna in stikken.

Ik, die zo van buiten zijn houd kan na een periode binnenshuis op weg naar de dokter niet tegen de wind in fietsen. Zuurstof inademen maakt de benauwdheid en hoestprikkel erger. 

Dierbare zuurstof maken het erger. Ik voel mij stokoud.

Afstappen dan maar. Met fiets aan de hand naar het volgende dorp lopen. Naar de huisarts. Ook dat kost moeite. Koortsig. Mijn conditie is weg, moet ik weer helemaal opnieuw opbouwen. Wat een paar weken niet wandelen en fietsen kunnen doen is veel.

Dan een inhaler, ik krijg weer lucht, vervolgens twee zachte handen die mijn hals palperen. Ik kan het niet hebben. Paniek wil toeslaan, ik adem oppervlakkig maar het ademt toch de stress en opkomende paniek weg. Ik blijf ontspannen. Zij is een arts. Ik geef mij over. Nu is nu. Er is niets aan de hand. Nooit geweest. Een dokter onderzoekt mij. Het is goed. Ik vertrouw. Ik visualiseer een in balans zijnde weegschaal. Maar daarna …weet ik mijn geboortejaar niet meer en dat vind ik ook enggg. Heel erg eng, want ik ben nog steeds mij. Toch aan het dementeren?

Herdenken en helen



Herdenking MH17, Zaventem, Moolenbeek métro,
vluchtelingenkampen die te onmenselijk zijn.
en zoveel meer smart en trauma’s.
Ik brand kaarsjes voor alle conflicten en leed ver weg en dichtbij.
Zelf drie overlijdens verder in drie maanden
inclusief een gezin in de straat die niet met mij lijkt te willen omgaan
door een conflict waar ik mij nog steeds geen raad mee weet,
terwijl wij een hechte band hadden,
dát nekt zich. Het maakt mij ziek.
… na maanden nu al weken een beroerd zijn, letterlijk en figuurlijk zo benauwd, vandaag is het duidelijk beter ik haal weer adem. Een zegen,
mogen we ook ons eigen leed respecteren en naar binnen kijken.
Helen.



zondag 19 maart 2017

Mijn laatste oom


Mijn laatste oom, oom Free,is overleden.
Hij woonde in Canada,
de lievelingsbroer van mijn moeder.
Vandaag, om 2 uur Canadese tijd is de uitvaart.
in gedachten ben ik erbij.
Mijn zieke lijf denkt:
reizen is nog steeds een ding,
het spijt mij.

Vaarwel, oom Free.

#Nu behoren mijn zussen en ik tot
de oudste generatie.




dinsdag 14 maart 2017

Allergisch voor generaliseren

Mijn allergie voor generaliseren oftewel iedereen over éen kam scheren
is momenteel erger dan ooit.




zondag 12 maart 2017

vrijdag 3 maart 2017

Inburgeren. Over normen en waarden*.




‘Lang zal ze leven, in de gloriaaaaa. Er is er éen jarig hoera hoera dat kun je wel zien dat is zijjjj.’ Zing ik mijn vrouwelijk taalmaatje toe. Met een verraste blik en een blije toet stapt ze mijn huis binnen. Zelfverzekerder dan een jaar terug. Lang zat ze thuis. Ze moest nog wachten totdat er genoeg mensen waren voor de alfabetiseringscursus. Ik knuffel haar (voor het eerst.)
 
Ze mist haar familie. Familie die er niet meer is.