woensdag 22 maart 2017

Ademen en helen.



Hoesten, benauwd, er bijna in stikken.

Ik, die zo van buiten zijn houd kan na een periode binnenshuis op weg naar de dokter niet tegen de wind in fietsen. Zuurstof inademen maakt de benauwdheid en hoestprikkel erger. 

Dierbare zuurstof maken het erger. Ik voel mij stokoud.

Afstappen dan maar. Met fiets aan de hand naar het volgende dorp lopen. Naar de huisarts. Ook dat kost moeite. Koortsig. Mijn conditie is weg, moet ik weer helemaal opnieuw opbouwen. Wat een paar weken niet wandelen en fietsen kunnen doen is veel.

Dan een inhaler, ik krijg weer lucht, vervolgens twee zachte handen die mijn hals palperen. Ik kan het niet hebben. Paniek wil toeslaan, ik adem oppervlakkig maar het ademt toch de stress en opkomende paniek weg. Ik blijf ontspannen. Zij is een arts. Ik geef mij over. Nu is nu. Er is niets aan de hand. Nooit geweest. Een dokter onderzoekt mij. Het is goed. Ik vertrouw. Ik visualiseer een in balans zijnde weegschaal. Maar daarna …weet ik mijn geboortejaar niet meer en dat vind ik ook enggg. Heel erg eng, want ik ben nog steeds mij. Toch aan het dementeren?


Vandaag kan ik weer beduidend beter ademen. Prednison en penicilline doen hun werk. Kunnen ademen is een zegen. Voel mij dankbaar naar de ontdekkers van medicijnen toe. Dankbaar dat ik in een land (der klagenden) leef waar medicatie en zo veel meer goeds is.
 
De huisarts belt. Ze vraagt hoe het vandaag met mij gaat.
Het raakt mij.
Ik beloof mijzelf en haar de volgende week voor controle te komen.

Vandaag is het de internationale dag van het water.
Ik ontspan, mijn wangen zijn kletsnat.
Water in mij groet water in jou. Wensend dat droogte elders water krijgt.


Helen.

Geen opmerkingen: