zondag 9 april 2017

Het zijn me de tijden wel



Wanneer iemand - vijftig jaar geleden -op reis ging dan kreeg je als het meezat een telefoontje, een kaart of een brief als teken van leven. Zoonlief is aan de andere kant van de wereld. Hij was er jarig, ging naar concerten van de zangeres waar hij idolaat van is en ontmoette vrienden die hij van het wereld weide web kent. Ik heb er wat moeite mee maar is het niet mooi dát hij vrienden maakt? Durft te maken? Op deze manier een diversiteit van mensen uit verschillende landen ontmoeten is iets moois.


Vertrouwen is een groot goed.
Harmony, harmony let’s ALL join in harmony. 

Dagelijks appt zoon -uit zichzelf- om te laten weten dat het hem goed gaat. Hij deelt foto’s en vertelt. Wat bén ik dankbaar dat er smartphones en whats app bestaan. Hij vierde zijn verjaardag in den verre. Zijn geboortedag vieren met zijn nieuwe vrienden is toch wat anders dan hier. Jarigheid. Er is hoop voor morgen iedere keer als we iets nieuws durven te beginnen en dat doet hij. Dit jaar was hij dichter bij zijn biologische moeder dan bij mij, zijn mam. Zo vreemd dat hij niet op zijn geboortedag hier in Nederland was. Maar wat zit ik te miepen want wat moet het moeilijk zijn als biologische moeder om je pas geboren kindje af te staan en niet te weten waar in de wereld het is. Ik verbind mij in gedachten altijd met de biologische ouders van mijn kinderen op hun geboortedagen, maar dit jaar is het sterker. 

Ach, dan vallen 10 dagen mét whats app contact mee in deze roerige tijden waarin we van zoveel op de hoogte/laagte zijn.
Loslaten is een vorm van liefde kreeg ik op deze 35 ste verjaardag van zoon- heel sterk door. Moge de terugreis voorspoedig verlopen. Ik blijf het maar hélemaal niets vinden dat gereis. Maar ja, hij vindt het fantastisch! Hij kán genieten en hij werkt er hard voor. Dochter idem dito.
Het is iets om heel dankbaar voor te zijn als mam.

Maar toch …zoveel ellende in de wereld en dan je kind elders te weten vind ik niet echt jofel: St Petersburg métro, Egyptische kerk, chemische wapen aanval, zoveel kinderen op een nare manier overleden, zoveel andere kinderen en volwassenen in oorlogssituaties overleden. Een klein Syrisch meiske dat op Twitter pleit om de oorlog in haar land te stoppen. Gewoon stoppen. De ramp in Londen is ook nog niet zo lang geleden. Het lukt mij niet het bij te houden. Stockholm vrachtwagen ramp is er weer eentje bij in de rij van vrachtwagen aanslagen. Te erg. 

Mensen voor hun leven gehandicapt, getraumatiseerd of overleden. Wat is in hemelsnaam- in de naam van de hemel waarin de daders geloven - het doel, de reden om zoveel kapot te maken, om mensen te beschadigen? Laatst schreef iemand waarom ik niet aan die en dat land dacht want ook daar is ellende. Ik ben ook maar een mens en als HSPer moet en mag ik mij ook beschermen om mij niet te verdiepen in alle leed van mens, dier en aarde. Pfff… het komt toch allemaal heftig binnen. Dan mis ik het gevoel van afstand nemen maar toch empathisch te kunnen zijn, wat ik in de Zorg wel kon.

Hongersnood in Afrika. Homofobie. Life NOS verslaggeving de van giro 555 inzameling ten gunste van hongerige en dorstige mensen in Afrika met daaronder reacties waar de honden geen brood van lusten net als een melding op Twitter van SOS Mediterranée dat er vele bootvluchtelingen gered waren. De daarop volgende tweets waren net zo erg als de reacties op die inzameling. Ik ben dankbaar dat mijn ouders dit niet meer mee hoeven te maken.
Wat u niet wil dat u geschiedt doe dat ook een ander niet. Zitten deze-de hatende- facebookers en twitteraars thuis met een dak boven het hoofd kleding, water uit de kraan en voedsel MET telefoon in de hand vuil te spuien? Afschuwelijk. Vuil te spuien waarom? Een vorm van jaloezie omdat er mensen gered zijn? Of gered zullen worden waardoor de vuilspugers bang is om te kort te komen. Schaam je. 

En ja, we hebben allen een andere opvoeding genoten of niet genoten. Zoveel verschillende ervaringen opgedaan. Zo’n diversiteit. Maar verdorie, we zijn allen mens op deze planeet. Laten we geen schade doen. Leven en laten leven. Ik voel mij dankbaar dat ik door oude inprentingen die mij de baas waren ben heen gegaan en naar de verjaardag van een jarig meisje kon gaan. Mijn buurvriendinnetje. Het ijs is weer gebroken @ dankbaar.

Vannacht was het een onrustige nacht voor mij. Ik hoorde van alles. Mijn poezebeest ook. Angst is een raar iets. Maar zoals ik bij VALK.org leerde is het heel normaal om bang te zijn. Een normaal mens is af en toe bang en zeker als er iets engs is of lijkt te zijn.

Overdag op deze zondag, de eerste zomerdag van het jaar vier ik het leven. De nacht lijkt in alle opzichten ver weg. Lang geleden. De boom van de buren staat vol bloesem waarvan een tak als de arm van een ballerina in roze balletkleding elegant over de schutting in mijn tuin hangt. De tuin is steeds groener en geler en groeit zich het apekriek. Het sap stroomt volop omhoog bij deze bijna volle maan en volle zon. 

Schrijven Magazine hangt over de waslijn heen met wasknijpers onder iedere kletsnat geworden pagina. Het blad bewaarde ik- nadat het op de deurmat neerplofte- om te lezen als een zondagse traktatie, maar dat is nu wat moeilijk. Geen gelees, dan maar schrijven. Morsen met water, water waar mensen in sommige landen naar snakken Het geeft mij een bezwaard gevoel, maar ik besef ook dat we dankbaar mogen zijn van wat hier wel is. Als we dat niet deden zou het oneerlijk zijn naar de mensen toe die niet in een geniet situatie zijn. We mogen dankbaar zijn voor water, voedsel. We moeten dankbaar zijn. Dankbaar zijn voor de regen die hier soms zo overvloedig kan vallen. Ik wens een ieder toe waar hij zij node aan heeft. 

Een wereldvrede kaars aansteken voor al waar het nodig is. Een poos geleden zei iemand mij dat het zinloos is om kaarsen te branden. Waarom?






Een kaars aansteken is een daad van vrede vol gedachten van goede wil. Als vele mensen met een kaars aansteken bezig zijn dan is dat een  krachtige, gebundelde  constructieve energie en zijn mensen even niet met andere zaken bezig.
Mooi dat er verbinding is. De Marathon in Rotterdam is gelopen met super aandacht voor beveiliging. Dat mag wel eens gezegd worden. Complimenten aan de mensen die ons land veilig houden.

Geen opmerkingen: