woensdag 12 april 2017

Over vergeetachtigheid en de nieuwe leslocatie van Vluchtelngenwerk



Dacht ik toch gisteren dat ik dement aan het worden was omdat onder andere de pincodes van mijn telefoon en bank weg waren uit mijn geheugen. Met nog veel meer vergeten ongein. Zeer angstige ervaring was het. Vergeetachtigheid in het kwadraat.
Het is zalig om een leeg hoofd te hebben maar … om niet meer goed te kunnen denken is een ander verhaal en een regelrechte vreselijk beangstigende ervaring. Een zeer dierbare vriendin  was gisteren een intens grote steun en toeverlaat voor mij@ ben dankbaar. Gelukkig werd zij niet gek van mij en ikzelf net niet van mijzelf.

Toch ...‘’ik zal mij moeten afmelden als taalcoach want hóe kan en zal ik ooit nog iets duidelijk kunnen maken.? “
“ Zal ik ooit nog iets op de pc kunnen doen en mijn gedachten kunnen verwoorden in mijn Blog?’


Echter, na een paar nachten met te weinig slaap heb ik afgelopen nacht als een roos een helende nachtrust genoten. Vanmorgen voelde ik mij prima en zó fit dat ik er voor koos om mij wederom in de wereld vol prikkels te storten. Kalm aan. Nog steeds een leeg hoofd maar nu kan ik  mijzelf weer horen denken.

Slaap is medicijn!

Met bus naar Spijkenisse gedurfd, zonder ergens tegenaan te stoten en naar de officiële opening van de nieuwe leslocatie van Vluchtelingenwerk in Spijkenisse gegaan.
Daar was het voor wie er ook kwam als een warm bad. Mensen -die niets met Vluchtelingenwerk te maken hebben -kunnen mij soms met een zorgelijke blik aankijken en vragen stellen in de trant van: “Waarom dompel jij je onder in ál die ellende nu je met pensioen bent?” 
Tja, dompel ik mij onder in ellende? Nee hoor! Al heeft iedere statushouder (vluchteling) zijn/haar eigen tragedie meegemaakt, dan nog is er minder ellende voelbaar dan dat ik onder de ‘wij, sommige zeer stardenkende,Nederlanders’’ opmerk en voel. 

Statushouders zijn met hier&nu en de toekomst bezig. Constructief. Opbouwend.

Vanmorgen voelde ik het weer eens heel sterk. Op de nieuwe leslocatie was het druk, doch ondanks de vele mensen was er geen terneer geslagen energie. Werd ik er niet moe van of overprikkeld. Het voelde blij, vertrouwensvol en hartelijk. Vol hoop op een mooie toekomst. De toekomst is. Mensen weten van elkaar dat ieder die daar is, zijn of haar portie ellende heeft doorstaan. Er is geen vooroordeel en áls er wordt gegeneraliseerd, dan is het omdat ieder in hetzelfde (een) schuitje heeft gezeten en of zit. 

Vergelijkbare situaties, maar toch anders.

Het verschil met sommige medelanders vind ik dat statushouders niet mopperen, klagen of zich te kort gedaan voelen(althans ik hoor er niets over. Ja, wél dat sommige dingen moeilijk zijn.) Deze mensen zullen hun laatste boterham nog met je willen delen. Wat kan ik mij plaatsvervangend schamen voor die Nederlanders die zich te kort gedaan voelen-geen gunfactor lijken te hebben- omdat er mensen uit oorlogsgebieden en/óf uit landen met een dictator hier asiel aanvragen. Een veilige haven. 
Wat waren de hapjes, die door de diverse cursisten bereid waren, zalig. Zo’n diversiteit met hun oorsprong in verschillende landen. Mooi. 

Een dergelijke feestelijke tafel is Vrede. Is Verbondenheid. Is Delen. 
Ja, mét hoofdletters.

Naderhand sprak ik buiten met iemand en kreeg inclusief een achterdochtige, angstige blik te horen: “Dus, er zullen hier in deze buurt, nóg meer vluchtelingen komen?” Ja, onbekend kan angstig maken. Dat heb ik met reizen. Opeens heb ik er een laconiek gevoel over,naar mijzelf toe. Ik met 'mijn' reisstress. Ik, die nauwelijks meer reis ontmoet-ja, paradoxaal is dat- mensen  uit vele landen, met allerlei nationaliteiten die zelf de meest barre manier van reizen hebben doorstaan. Respect!

Opeens had ik de verbale woorden om een pleidooi te houden voor de mensen die zo vriendelijk, beleefd, leergierig en zo gemotiveerd zijn. Mensen die hun stinkende best doen om alles wat de Nederlandse samenleving omvat te leren. Dat is geen kattenpis. Echt niet. Ik leer ook nog steeds.
Mensen, wij zijn allemaal mensen. Richt je op de kwaliteiten van een mens, al spreekt deze nog geen vloeiend Nederlands. Kijk er voorbij. Zie de talenten van deze mannen en vrouwen. Wees humaan!

 Kijk vanuit het lichte in jezelf naar het lichte in die ander. 

4 opmerkingen:

Corina Bloem zei

Wat heb je je ervaringen en gevoelens mooi in woorden gevangen.
Ben trots op mijn liefdevolle, betrokken vriendin. Xxx

Tilly Kuiper zei

☺️dank je, lieve B.

Tilly Kuiper zei

De Nederlandse Taal is moeilijk: https://www.nrc.nl/nieuws/2017/04/13/een-heel-leuke-taalcursus-8160181-a1554340?utm_source=SIM&utm_medium=email&utm_campaign=Vandaag&utm_content=&utm_term=20170416

Tilly Kuiper zei

Er is iets fout gegaan in het bericht hierboven en ikkan het niet verwijderen.