vrijdag 19 mei 2017

Er is hoop


Of het zin heeft om hier te schrijven, behalve dat ik er letterlijk en figuurlijk van door kan ademen? Hm.
Heb kortgeleden zitten klooien om mijn Blog er anders uit te laten zien, doch het wordt er niet overzichtelijker van. 

Zo geblokkeerd was ik,  daarom weer getracht mijn Blog wat om te toveren. Nu in blauwtinten. Met dank aan Blogger.

Er is hoop voor morgen als je aan iets nieuws durft te beginnen, las ik ooit ik weet niet meer waar. Iets nieuws? Instagram, grijns, dat lukt wél. Is hier schrijven en mij kwetsbaar opstellen iets nieuws? Vloekerdevloek. Hm. Ik beperk mij liever tot eindeloos dagboek schrijven, lekker met de hand? Hm. Het schiet niet op. Met het schrijven op de pc evenmin. Daarnet was mijn pc niet beschermd. Daar werd ik boos om. Net zoals ik boos was dat er deze week doordram verkopers aan mijn deur kwamen, terwijl er duidelijk op de sticker die ik naast de bel plakte staat: geen verkopers, wat inhoudt dat ik evenmin abonnementen voor wat dan ook aan de deur kies af te sluiten. Klaar!


Waarom ik nu toch hier schrijf? Omdat ik er deels achter kwam dat ik nog net zo ‘gevangen’ ben als het meisje dat ik ooit was en dat braaf zat te zijn in pleeggezinnen? Wier patronen mij achtervolgen? Steeds meer. Steeds weer. Schiet het op om hier te schrijven en dit op het web te knallen? Geen idee. 
Zou reisstress ooit écht overgaan? Binnenkort toch weer op stap. Zolang ik het zelf bedenk gaat het redelijk ontspannen. Dus ik ben een controle freak? Hm.
 Naar een vriendin van mijn moeder. Nu kan het nog. Langzamerhand is iedereen uit mijn ouders generatie overleden. Mijn laatste oom kortgeleden. Er zijn zoveel mensen overleden in mijn leven in het afgelopen jaar, jaren, dat ik het niet bij kan houden. Langzamerhand zijn mijn tranen op. Ja, ja, ik weet.  Het hoort bij het leven en het ouder worden. Waarom wordt er zo vaak aan mijn gevoel voorbij gegaan? En verdorie waarom heb ik dan niet de verbale woorden om iemand van repliek te dingen? 

Schrijven hoort bij mij. Uit nood geboren? Hm. Nou en? Bij iedere schrijver is het waarschijnlijk uit een innerlijke noodzaak geboren. 
Ik kan er niet meer tegen om gekwetst te worden. Sinds mijn pensionering is het overleven. Ben te gevoelig geworden in andermans ogen. Terwijl ik mijzelf ben. Maar ja, prikkels. Geen veranderingen meer aankunnen? Geen nieuwe mensen meer willen ontmoeten? Dat is een gedachte. Gevoelens en bang zijn om overprikkeld te geraken plus niet gekwetst willen worden is wat anders. Ik mag nu 500 woorden van mijzelf schrijven. Ter bescherming. Van wat? Pff. Het deed mij goed dat net mijn virusscanner meldde: u bent beschermd. Een soort body guard gevoel, verder reikend dan mijn pc. Flauwe kul, zou mijn vader zeggen.
 
Daarnet heb ik wederom een afspraak afgezegd. Hoewel, het is nog open. Te veel stress was zich/ik aan het opbouwen, ondanks dat ik ook nog af en toe naar de stress management app van Valk.org luister. Maar mijn moed begint in te kakken. Terwijl ik heus wel een sociaal mens ben. Heb geprobeerd te verbinden in mijn werk, in mijn vriendschappen en mijn familie. Gepróbeerd om te te verbinden. Tegenwoordig zonder ik mij regelmatig af.Gisteren en eergisteren kwam na lange tijd een buurvriendinnetje op bezoek. Gezellig.@dankbaar,

Doch verdriet/ pijn. Daarnet zo in tranen  toen ik mij had afgemeld voor maandag. Reisstress. Onmacht. Verdriet en ook een boosheid dat ik mijzelf ook nog aan banden leg in 500 woorden. Mijn taalmaatje heeft gisteren een herexamens gedaan. Duimen maar. Deze Inburgeringsexamens vind ik niet kloppend. 
Schrijf daarover, Til. 
Nee, want ik heb al 509 woorden geschreven. 512 nu.
Heb ik gesublimeerd in dit schrijven? Mwoah, niet echt.
522, 524. 525 woorden. Mijn vader zou in een deuk liggen. Die kon alles zo lekker bagatelliseren. Oké, ik nu ook weer? 544. Taalcoachen vind ik motiverend.
Nu lach ik om mijzelf.
557. Er is hoop.
572. De door mijzelf vastgestelde grens ben ik iets voorbij óf heb ik mijzelf daardoor toch ruimte gegeven? 

That’s the question.

2 opmerkingen:

Corina Bloem zei

Wat een heerlijk stuk tekst, toegegeven jouw manier van schrijven ligt dicht bij de mijne.
Problemen voorzien, toch weer de humor erbij. Het verhaal is rond in 500woordenenennogwat. 😜
Maar, mij viel een(met streepjes) woord extra op. Lieve M, dat je sociaal bent. Dat klopt niet. Je bent Sociaal. (Met hoofdletter.)

Tilly Kuiper zei

Lieve B,


Het streepje heb ik weggehaald.
Oké, ja ik ben wél sociaal.😁

Dank je wel,

Xxx M