maandag 29 mei 2017

Wie heeft er nou een fobie? Leven en laten leven.



Kortgeleden vroeg een arts mij: dus u heeft agorafobie? (dit schijnt in mijn- tegenwoordig open- medisch dossier te staan.)
Huh?was mijn respons. Het raakte mij. Weer in een hokje geplaatst worden.
Agorafobie is pleinvrees. Dan durf je niet door open ruimtes te lopen. Ook wil je liever in je vertrouwde omgeving blijven. Nou en? 

Maar pleinvrees?

Gisteren, toen ik -mét mijn beperkte gezichtsveld - een fietstochtje maakte en frank en vrij door mooie natuur fietste en intens van de ruimte genoot, dacht ik opeens: 'Hoe en wat agorafobie? Wie heeft er nou een fobie?
Heb ik een fobie als ik er van houd om de natuur in te trekken -in mijn omgeving en niet ver weg:-)- omdat ik mij meer buitenmens dan stadsmens voel? Ik voel mij er dankbaar voor.
Heb ik een fobie omdat ik niet tegen de veelheid van een stad- met druk verkeer, veel gepraat en veel haast-kan? Ik gá wel naar de stad. Soms. Ik bezoek winkels en ben dankbaar dat ik kan kopen wat ik op dat moment nodig heb. Ik begeef mij wel in druk gezelschap. Soms. Dan doe mijn best om mij te ontspannen en te genieten.Daarna kan ik mij uitgeput voelen, maar wie heeft dat niet die gevoelig is voor sfeer / de energie van andere mensen met hun liefde, zorgen, smart en verdriet? 
Dankbaar om weer thuis te zijn. Er zijn mensen die alsmaar weg willen. Ook weg van zichzelf. En er zijn mensen die dit niet willen. En er zijn mensen die geen thuis hebben.

Ik probeer heel bewust te zien, te kijken en ...er dankbaar voor  te zijn. In mijn tuin kan ik al een vakantiegevoel hebben. Tijdens een fietstochtje helemaal. Af en toe afstappen, bewust zijn en dankbaar is helend. Het laadt mij op.  Is dat een fobie hebben?
Oké, ik heb in andermans ogen een reisprobleem. (in mijn eigen ogen deels ook.) Echter, ik reis op een andere manier. Door middel van wandelen, fietsen (niet snel)schilderen, schrijven en meer. Nou en? (Hm, ik voel mij puberaal op dit moment van pennen.)

Omdat de meeste mensen dát probleem niet hebben heb ík het wel? Omdat er mensen zijn die er niet in hun uppie in de omgeving op uit trekken, die alleen in vakanties van de natuur houden maar niet tegen welk (on)kruidplantje dan ook tussen de tegels van hun versteende tuinen kunnen?

Doe ik er iemand schade mee dat ik een groene tuin heb? In deze tijd van klimaatcrisis een must vind ik.

Doe ik er iemand schade mee dat ik niet vlot reis? Maar het het wél af en toe doe? Nee! Nee behalve dat ik niet vlotjes en zelden mijn kinderen en zussen bezoek. Dát vind ik soms wel jammer.

Het spijt mij dat ik niet ben zoals een ander (en ikzelf?) wil dat ik ben.
Heel lang heb ik mijn best gedaan- vroeger onbewust- om te zijn zoals men mij zou willen zien. Dit is ondoenbaar. Beter dit laat dan nooit te beseffen, heb ik door in mijn zeventigste levensjaar. 

Zoals mijn moeder zaliger zei: omdat we zo verschillend zijn hebben we zoveel te delen.
Mijn vader zaliger -lol- zou zeggen: humor is de smeerolie van het leven.

Daar voeg ik aan toe: Zie kwaliteiten in plaats van tekortkomingen. 
 

(Ik denk dat ieder mens wel de een of andere fobie heeft. Misschien is dit schrijven het ook? LOL. Misschien zal mijn allergie tegen vooroordelen en generaliseren ooit minder worden? Ik heb zelf toch ook wel wat oordelen. Is oké)


Leven en laten leven.


Geen opmerkingen: