dinsdag 27 juni 2017

Mijn moeders fiets *🚲

Mijn moeder fietste veel, ook in de Tweede Wereldoorlog. Op een fiets met houten banden verplaatste zij zich gekleed in haar verpleegsters uniform van boerderij naar boerderij. Ze  vroeg/bedelde om groenten, eieren, melk en wat er maar te verkrijgen was. Voor zieken in de wijk, baby’s, ouderen en voor gevangenen. Het lukte haar. Bij controles mocht zij ongehinderd doorkarren. Zij had carte blanche en zo hobbelde ze voort over een groot deel van Nederlands wegen van hot naar her voedingswaren ophalend en wegbrengend. Ik zie haar nu als een verzetstrijdster.



De fiets die ik afgelopen week naar de fietsenmaker brachtkwam in mijn moeders leven toen ze na de scheiding 

van mijn vader vanuit Frankrijk naar Nederland verhuisde met mijn jongste zusje en zij weer aan de bak moest. Werk in de verpleging was in beginjaren ‘70 nog gemakkelijker verkrijgbaar dan tegenwoordig. Iedere dag trapte zij door weer en wind 6 km heen en 6 km terug naar en van het bejaardentehuis waar ze werkte. Ze had reuma, fietsen viel niet mee. 


Die fiets staat voor mama’s doorzettingsvermogen


In 1991 kreeg mama een CVA( beroerte*) met Afasie ( niet meer kunnen praten.) Het was voor haar, voor ons- haar kinderen- en kleinkinderen een zware tijd. Haar rijwiel verhuisde naar mij. Een stevige simpele stadsfiets van het merk Union Arizona met een terugtraprem. Ook ging hij met mij mee toen mijn man wegging om een beter leven te krijgen met haar - die destijds mijn hartsvriendin was- en ik tegen heug en 
meug moest verkassen in verband met de woonlasten die mij te hoog waren. Met plezier heb ik mama’s vélo bereden, totdat ik op een stormachtige dag anno 2010 naar een dierbare 
vriendin fietste in heftige storm. De fiets en ik trokken het niet, 
maar we zetten door. 
De week erna ging ik bij de fietsenmaker kijken naar vervanging. Het werd een Batavus Torino gemaakt in het het jaar dat mijn moeder overleed, 1995. Met versnellingen en een terugtraprem. Wat maken die versnellingen een merkbaar verschil. Deze fiets heb ik sinds 2010.


Mama’s tweewieler leende ik in het begin wel eens uit. Hem wegdoen kon en kan ik nog steeds niet. Steeds dacht ik: ‘ik laat hem opknappen en geef hem weg.’ Steeds weer schoof ik het voor mij uit. 


Vorig jaar reed éen keer mijn oudste zus er op, doch dat was geen succes. Door de lange periode van rust vertoonde de fiets 
allerlei kwalen.

Vrijdag een week geleden haalde ik zijn oma’s rijwiel van stal want zoon en ik zouden uit eten gaan. Het met hem fietsen gaf een extra dimensie aan ons uitje. De dag erop peddelden een 
nichtje -die mij hetzelfde weekend bezocht- en ik samen door de mij geliefde prachtige omgeving waar ik woon. Voor herhaling vatbaar. Gezellig. 

Daarom besloot ik mama’s 45 jarige rammelende roestige Union naar de fietsenmaker te brengen met in  herinnering mama’s normen en waarden, want mijn moeder liet namelijk bijna alles wat stuk was repareren of maakte het zelf❣️.

Mama’s stalen ros wordt deze week opgeknapt en misschien wil bezoek-mits fysiek in staat- met mij mee tochtjes maken?


.........
*Een beroerte noemt men ook wel een CVA, dat staat voor Cerebro Vasculair Accident oftewel een ongeluk in de bloedvaten van de hersenen.

Dat kan een hersenbloeding, TIA of een herseninfarct zijn.




3 opmerkingen:

Tilly Kuiper zei

We gaan naar bijna twee maanden verder toe

Niemand.

Tilly Kuiper zei

Gisteren fietste mijn zoon mee. Het was zo gezellig en fijn😄👍

Tilly Kuiper zei

https://tillykuiper.blogspot.nl/2017/09/zondagochtend-mijmeringen-over-mijn.html Zondagochtend mijmeringen over mijn ouders en zoon.