vrijdag 28 juli 2017

Leeg zo leeg

Het is vreselijk als dierbaren genoodzaakt zijn om door omstandigheden te móeten verhuizen. Voor de achterblijvers lijkt  het alsof ze van de aardbodem zijn verdwenen. 
Vice versa waarschijnlijk ook?


Het voelt raar. Het voelt naar. Het voelt leeg. Verdriet om het feit dàt ze moesten vertrekken. Verdriet om al het heftige wat ze meemaakten. De dag ervoor voelde ik dat ze weg zouden gaan. 


Ik voel mij dankbaar dat het op de onverwachte verhuisdag opeens vriendelijk was. Dat verzacht de intense rauwe rouw van de afgelopen maanden. Nu is het een tere maar intense smart door mijn gehele lijf. Ik kan niet beseffen dat deze mij dierbare
familie er niet meer is. Onbereikbaar. Wel voel ik hartendraadjes 

en zacht zing ik een liedje waar de kinderen blij en rustig door werden. In gedachten stuur ik het naar het gezin toe. Moge ze mijn genegenheid voelen. Moge het hun pijn verzachten. 

Ze zijn weg. Het triggert herinneringen aan hoe mijn ouders verhuisden of toen ik naar pleeggezinnen werd gebracht. Ook bestemming onbekend. Weg. Een deel van je leven, van jezelf achterlatend. Al die delen komen in dit 70ste levensjaar meer bij elkaar. Stilletjes helen. 

Al kwamen ze 7,5 maand niet meer bij mij, dan kocht ik wekelijks toch van alles voor als ze tóch zouden komen. Voor mijn eigen kinderen had ik dat zo wie zo. Gisteren veel weggegeven. Wel heb ik nog een pak Loops in huis(dit naar aanleiding van een droom.) Vandaag confronteerde die gewoonte mij tijdens het boodschappen doen. Nee,Til, ook geen kindercadeautjes meer inslaan. 
Nee, ik ben hun oma niet, ze hébben een grandioze oma. Nee, ik ben hun tante niet, maar het voelde alsof we bij elkaar  hoorden. Een soort tantevriendin. Was het een illusie? Het was geen illusie
dat het bere gezellig was met de kinderen, die ik zoveel vaker zag dan mijn eigen volwassen lieverdjes. 

Had ik er nou maar aan gedacht om cadeautjes mee te geven uit de cadeaukast. 
Had ik maar …
Het is zinloos om zo te denken. Zo jammer van de laatste 7,5 eigenlijk 8,5 maanden. Had ik maar? Maar ik deed en liet wat in mijn vermogen lag en het getriggerde pleegkindmodus patroon zat mij steeds meer dwars. Dat wil zeggen: mij koest houden, niet tot last zijn en afwachten. 
En nu? Ik adem door en huil mijn tranen en besef dat ik niets heb kunnen voorkomen. 

Ze gaan hun eigen weg. Ik bid dat ze beschermd zijn. Weer licht vertrouwensvol en op hun gemak in hun nieuwe leefomgeving. Moge ze toffe mensen ontmoeten.

De hele dag schiet ik regelmatig in een niet te stoppen huilmodus. Om het gezinnetje en ook omdat mijn levensfase met 
hun kinderen nu echt (voorlopig, want ik droomde dat ik ze 
terugzag) voorbij is. Het is bijna niet te behappen en het valt niet uit te leggen, behalve dat ik niet aan mijn eigen gevoel voorbij ga.

Het komt van diep.

                                Verbondenheid is.












2 opmerkingen:

Corina Bloem zei

(((😘😘😘M'mmtje😘😘😘)))

Tilly Kuiper zei

Dank je ((( B))) 💕