dinsdag 15 augustus 2017

In de Stilte van de nacht

Een opeenvolging van angstaanjagende  beelden. Ze gaan over  wat ik op Facebook en met name Twitter, lees. Br, het leven speelt zich wereldwijd af in 140 lettertekens per persoon en het raakt mij zo erg dat ik ervan droom. 

Langzaam klim ik uit de nachtmerrie waarin ik vastgekleefd zat. Langzaam word ik wakker. Eerst op Messenger in mijn schrijfmeidengroepje, waar de beelden mij nog steeds in hun klauwen hebben. Hm, beelden met klauwen? Ssst, laat gaan. Het is tegen vier uur. Een stiltemoment waarin ik gedurende de jaren nachtdiensten in de terminale thuiszorg altijd moest vechten tegen de slaap. Tevens kon het een tijdstip zijn, dat de client wakker werd en we een  fluisterend gesprekje hadden. De stilte van de nacht kan voor sommigen een verschrikking zijn, maar de Stilte kan ook als een kostbaar geschenk zijn waarin je je bewust bent van het precieuze dat leven is, een wonder.


 Geen vanzelfsprekendheid. Ook op een sterfbed kan het leven vol aanwezig zijn in haar onbegrijpelijke schoonheid en in het afschrikwekkende lijden.

Ik denk terug aan ontboezemingen. Niemand heeft ooit op het sterfbed gezegd dat hij wilde dat hij meer had gescholden, gehaat, gediscrimineerd of wat voor naars dan ook had gedaan. Vaak waren er geen woorden nodig, dan voelde ik mij een luisterende predikant, nee dat is niet het juiste woord, meer een geruststeller. Dat klinkt wat hoogmoedig? Ik weet het niet. Doet er niet toe. De Stilte werkt als een balsem op een diversiteit aan wonden.


Het is stil. De Stilte van de nacht, ja dat kan ik soms missen. Mensen die zichzelf zijn aan het einde van een lang of kort leven. Stil of fluisterend medemens. Hm, niet alle nachten waren rustig. Echter, nu is de sfeer vergelijkbaar met éen van die Stille nacht, heilige nacht momenten. Heilig is heel. Heel en Stil. Moge mooie
 dromen op Aarde staan.



Op Twitter kwam en kom ik zoveel tegen, dat ik er naar van werd. Het achtervolgde mij deze nacht in mijn slaap. Gelukkig werd ik wakker en gelukkig herinner ik mij die stille nachten.
De nachtdiensten waren qua slaapgebrek zwaar en het viel evenmin niet altijd mee om bij uitbehandelde mensen te waken. Dat gaat niet in de koude kleren zitten. Toch had ik het niet willen missen. De meesten mensen waren zachtmoedig van aard.


De client van mijn allerlaatste nachtdienst ooit was niet bepaald 
zacht van aard. Deze man had grijpgrage sterke handen, want al was hij nog zo ziek, hij kon flinke blauwe polsen veroorzaken. 
Dat waren gevechten en de achterwacht had het druk. De politie ook. Wel deed ik een melding op kantoor doch het kon de verlatenheid  die ik soms in de nacht ervaarde niet weghalen. 


Ik concentreer mij nu op de Stilte en op mijn adem. Gedachten aan wat dan ook laat ik gaan. Ook gedachten aan een katje dat ik het weekend opving. Het katje komt vast goed terecht. 
Vertrouwen. Laten we een wereldwijd vertrouwen voeding geven 
dat alles goed komt. Naïef? Kon iedereen maar inzien dat we met zijn allen samen de mensheid vormen, vormgeven, op deze mooie planeet. 



Doe en laat dingen die je op je sterfbed kunt verantwoorden. Geen schade doen aan mens ( dus ook niet aan jezelf ) dier en last but not least de planeet, doen. Dát fluisterde en fluistert de Stilte van de nacht mij toe. Mijn ratio begint te morrelen over dat de wereld toch niet te veranderen valt. Doch in deze nacht, in deze Stilte zet ik mijn rationele gedachten aan de kant. Ik hoor en voel mijn harteklop. Ieder levend wezen heeft een dergelijke klop. Het klopt niet voor niets. Laten we eenzelfde ritme aanhouden. In verbondenheid.










Geen opmerkingen: