zaterdag 28 oktober 2017

Dankbaar

Gezellig dat jullie er zijn.
Gezellig dat jullie er waren.
Warm, warm, warme harten
Verbindingsdraadjes voelen
Ze zijn er. Veraf, dichtbij. Het maakt niet uit.
Soms kan veraf meer verbondenheidsgevoel geven.
Blij, blij, blije dagen vol enthousiasme.
Of stille fluistergesprekjes in de vroege ochtend.
Slappe lach om ik weet niet wat.
Kunstwerkjes van pastel ontstaan
vol belofte, vol vertrouwen, vol stevigheid dat
ze zichzelf mogen zijn.

Dankbaarheid draagt mij,

ik geef het voeding. 

*********************************************

En ook:
‘Kijk, ik heb een kindje gekregen’
Een kaart wordt mij aangereikt. De kaart is roze
Een kindje . Een hele verantwoordelijkheid.
Dit kindje is een dochter.
Ik bekijk de kaart en zie dat de geboortedag en maand
een dag later is, dan die van mijn moeder.
Dan de naam, deze staat voor een compositie van een gezongen
muziekstuk.

De naam laat mij niet los. Een compositie. De foto 
toont het meiske, zo fragiel en kwetsbaar.
De man kijkt mij aan, hij heeft een lieve uitstraling. Voelt hij mijn 
ontroering?
Ik feliciteer hem en zijn vrouw ( is er niet bij.) en wens ze alle goeds toe evenals de kleine.
Moge ze altijd veilig zijn, maar tevens vrij in een vriendelijke samenleving.

Dan ga ik weer. Echter, de naam van de kleine én die kaart blijven doorwerken.
Thuis komen opeens de tranen. Waarom?
Ontstaan. Een compositie van een muziekstuk. Mooi. 
Ieder mens een compositie, een lied? Een Aria? Opeens voel ik 
mij sterk éen van de composities
( mooi woord) van mijn ouders, de middelste dochter. Het doet mij krachtig voelen.
Dat kon en kan niemand mij ooit afpakken. Hun normen en waarden leven voor altijd voort
ze zijn mijn kompas mét mijn eigen aanvulling

****************************************
Onze kinderen, geboren in mijn hart en niet uit mijn buik. 
(De reguliere manier lukte bij mij niet  meer na een kortdurende buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Geen pretje. Klein maar groot intens verdrietig verlies.

Doch ...
mijn dochter zei ooit dat ze via luchtgenen het een en ander heeft geërfd. 
Soms herken ik in mijn beide kinderen trekjes van mijn ex en mij. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. 
Afgestaan zijn en geadopteerd zijn verschillende emoties. 
Het niet meer zelf hebben kunnen baren en onze kinderen - voldragen en gebaard door échte moeders- te mogen grootbrengen als je eigen geeft een berengevoel van verantwoordelijkheid.
Het mag niet mis gaan. Helaas kwam er een scheiding. Nee, geen ruzies. Hádden we dat maar gekund. 
Echter, onze kinderen zijn geliefd en zo intens gewenst. 
Iets waar mensen soms vragen en vragen en vragen over hebben.
Wat ben ik moe van al die vragen. Gelukkig zijn er minder vragenstellers. Mijn antwoorden gemakkelijker.

Mijn dochter is bijna jarig, zij is het die tegenwoordig veel vragen krijgt. Ze is of lijkt laconieker dan ik.
Op de geboortedagen van mijn kinderen verbind ik mij jaarlijk via een wereldvrede kaars  met hun geboortemoeders. Voor de verwekkers brandt die kaars eveneens.

Ah, hun buikmoeders, het doet mij kleinvoelen. Het lijkt mij vreselijk om je kind te moeten afstaan.
Te moeten. Pggg. 
Onze dochter is een vrouw nu. Een prachtvrouw en een prachtzoon.
Mag ik ze toch onze compositie noemen ? Ons lied? Ja, want al zijn hun pap en ik niet meer samen onze  kinderen waren gewenst en zijn gewenst. En al draait de wereld nog zo raar, wij houden van elkaar. Wij weten en voelen dat we bij elkaar horen. Een Clan.
Echter, ik schaam mij dat ik er toen totaal niet aan dacht hoe hun biologische moeders te steunen.
Ssst Til. Het ging zoals het ging.

Ja, zeg ik. Uit wie en door wie kinderen grootgebracht worden ‘ze zijn een compositie van hun ouders of verwekker. Een samenstelling van alles wat een opvoeding doet. Van alles wat gezegd of soms geschreeuwd wordt. Inprentingen niet alleen van de ouders.’
It gives a village to raise a child. Iedere kinds naam is een lied waar het kind allerlei aanvullingen aan toe kan voegen en ...weg kan vagen?

Moge kinderen veilig opgroeien. Moge ze kind moge zijn en zich ontwikkelen in hun eigen tempo. Moge ze zich op een zodanige wijze ontwikkelen waarin hun zelfgevoel en eigenwaarde mag groeien.

*****
Daar zit ik dan, mijn kinderen zijn al jaren de deur uit. Mijn logés zijn eveneens. Ze waren kind aan huis. Ik voel mij dankbaar dat kinderen zich bij mij op hun gemak voelen. Dat zij en ik onszelf kunnen zijn. 
Echter, een leeg nest en de juiste mama modus vinden met volwassen kinderen valt nog niet mee. Is weer een extra dimensie. Zal ik zoonlief eens een routeplanner naar het moederlijk huis sturen?😄😜.

Het was me een fikse Weegschaalmaand. Doch ik heb het overleefd en in mij is er een tiener achtig gevoel: yesss I did it. Hernieuwde balans. 

Nu gaat de wintertijd in. 












Geen opmerkingen: