zaterdag 18 november 2017

🍀De 4 Schrijfwijven

We zijn met vier Schrijfmeiden, Schrijfvrouwen of Schrijfwijven. Het maakt geen mallemoer uit hoe we ons collectiefje noemen. Zeker sinds 2011 vormen wij een hechte groep. We hebben een stevige band vanuit de sprekende stilte die schrijven is. Soms delen wij tralala en soms is het shitzooi.

Eerder waren we lid van een groot online schrijven platform doch we verdronken in de serieuze massa. Gelukkig was ik daarin de enige niet. Al die prikkels van te veel indrukken. Brr. Zo velen die gelezen wilden worden waardoor slechts weinigen écht gezien werden. Een ratrace. Wie schrijft literatuur? Dáar ging het daar om. Gáat het daarom daar om? Daarom nooit goed genoeg?





Éen keer hebben -wij meiden -elkaar life ontmoet. 

Als getergde autisten trokken we ons terug van het grote forum. Eerst waren wij met een stuk of twaalf schrijvers. Precies weet ik het niet meer. Uiteindelijk bleven wij met zijn vieren over. Het werd een ontmoeten, een mógen delen voorbij de regels die schrijvers zouden móeten hanteren. Elkaar zien. Onszelf zien.
Echt, met alle respect😌 maar het zal mij een worst zijn of ik wel of niet show and don’t tell. Ik tell mijzelf het apekriek. Please forgive me.
We mógen onszelf zijn. Ach meiden, soms lijkt het op getover hoe wij elkaar aanvullen, corrigeren, helpen, moed inspreken en ver voorbij de letters van het alfabet door middel van schrijven vanuit ons diepste wezen onze zielen omhoogtrekken en een hart 
onder de riem weten te steken. Dank jullie wel. Ik voel mij 
vereerd en dankbaar om deel uit te mogen maken van onze hechte groep. Moge wij nog lang bij elkaar blijven. Opeens besef ik dat jullie boeken hebben uitgegeven. Jullie zijn auteurs, terwijl ik nog steeds een  blogster ben🤪. Ach, het maakt toch niet uit voor jullie, vriendinnen?


Wij kennen elkaar beter dan menigeen, zo veelzeggend,  zo veel 
zeggend, zo stil, zo luister’nd, zo opluister’nd en zo sprekend in lief en leed. Niets moet. Het is een ontmoeting steeds weer om vanuit het diepste alleen zijn wat schrijven is, te verbinden
Dank jullie wel, meiden, voor alles wat we met elkaar delen! Dit wou ik even gezegd hebben. Amenindegloriajajajahalleluja.

Dit wil geenszins zeggen dat ik voorbij ga aan mijn vriendschappen in real life, die zijn mij net zo dierbaar. Het éen sluit het ander niet uit.

Dank jullie wel, alle vriendinnen🍀💕🍀.







5 opmerkingen:

Corina Bloem zei

Slik...wat ben ik een bofkont.
Jij M, Roely en Tja zijn op m’n levenspad gekomen.
Een keer waren we samen. Ik koester het.
Maar, ons samenzijn, zonder elkaar te ontmoeten, voelt voor mij net zo bijzonder.
Jullie zijn er altijd voor mij. Alle dagen delen we onze vriendschap, de ene keer door
een babbel of een ‘praatje’ een andere keer door samen stil te zijn en
dan nog die vriendschap en betrokkenheid voelen maakt mij een bofkont.
Proost M, R en T, op onze vriendschap. Ik ben jullie dankbaar.

Kus Bloem🌺

Tilly Kuiper zei

☺️Dank je wel, B. 🍀💕🍀

Tilly Kuiper zei

B, we zagen elkaar ook nog op de uitvaart van ons schrijfmaatje Peter.vd W. Weet je nog?

Corina Bloem zei

Reken maar dat ik het afscheid van Peter nog goed weet.
Wij samen, Simon en Wil. Een mooie plechtigheid.
Echt bijzonder. Met foto’s en gedichtjes. Ik mis Peter nog steeds en
koester de jaren van vriendschap, veel te weinig jaren.
Ik leerde zoveel van hem.

Tilly Kuiper zei

💞