dinsdag 21 november 2017

Medisch dagboekje, adoptie en verbondenheid@ dankbaar

Schreef ik gisteren nog over de regelgeving in de Zorg en over het vele noteren, dan toch ben ik er vandaag dankbaar voor dat ik het in mijn eigen leven ook zeer uitgebreid heb toegepast. Ook toen mijn kinderen hun intrede deden in ons leven.

Van mijn dochter heb ik minder bijgehouden dan van mijn zoon. Bij een eerste heb je meer tijd. 


Ondertussen stuwt de boogschutterenergie mij inplaats van nog  niet kunnen wandelen tot schrijven aan en opruimen zover het mij lukt. Kalmaan geef ik aan het schrijven gehoor hoewel ik besef dat het veel is. 

Mag het? Yep. 

Ik ben de enige in de hele wereld die kan en mag bepalen hoe veel en hoe weinig ik schrijf daarbij toch rekening houdend met anderen. 

Het is veel. Evenals de dagboekjes die ik in vele vormen voor mijn kinderen bijhield. Voor mijzelf en vooral voor later. Misschien hebben ze er ooit iets aan? In ieder geval zullen ze hoop ik - ook als ik er niet meer ben- voelen hoe lief ze mij zijn. Hoeveel ik van ze houd. 🍀💕🍀💕🍀

Vandaag belde mijn dochter. Ze zat bij een arts. ‘Mam, de dokter wil weten wat voor soort dit en dat ziekte ik toen en toen heb gehad. Weet je dat nog?’
‘Ja, Meis, ik weet het nog, maar ik zoek het even precies op. Hoppa ... een paar tellen later had ik haar medisch dagboekje in mijn handen. Net zo oud als zijzelf is. Bijgehouden vanaf dat we van haar hoorden via Wereldkinderen in het jaar van haar geboorte, tot aan zij op zichzelf ging wonen. Daarna af en toe wat genoteerd én ...vandaag eveneens. Waarschijnlijk voor het laatst? Dat boekje had al eerder naar haar gemoeten. Ook naar zoon.

De telefoon wordt op hard gezet. Zowel dochter als arts luisteren 

mee terwijl ik door de jaren heen oplees wat ik heb genoteerd. Zakelijk. Toch ontroert het mij en brengt mij terug in die begin tijd die verre van gemakkelijk was. Als adoptief mam kreeg je geen kraamhulp. Verder was het aantobben en werd ik- ook toen- 
geconfronteerd met mijn eigen verleden. Gelukkig heb ik betreffende de verzorging en verpleging als leerling verpleegster ervaring op een kinderafdeling opgedaan. Dat scheelt wel. Hoe andere adoptief ouders dat doen, is mij een vraag.

Het was even stil aan de andere kant van de lijn na mijn opsomming. Dan hoor ik mijn dochter zeggen: ‘je ging wel héel 
vaak met mij naar het ziekenhuis, mam.’ ‘ ja, meis, je vond het niet leuk en je vond mij niet leuk. Ik vond het ook erg naar voor je.’
 Dan hoor  ik de arts iets zeggen. Dochter hangt op terwijl ze met een iets andere stem zegt: dank je, mam. 

Jij ook dank je wel, Dochter.


Het reikt verder dan het medisch dagboekje dat ik te voorschijn kon toveren.

Ook denk ik terug aan dat mijn kinderen’s Papa en ik de positieve innerlijke ‘handleiding’ lazen die buiten alle waarschuwingen van deskundigen omging. Het mag niet weer 
fout gaan. Weet waar je aan begint. Weten biologische ouders dit wél? Het  enige wat we wisten was vertrouwen hebben. Geen doemdenkerij. 

Geloven in de zelfhelende kracht in onze kinderen. Doen en laten wat in ons vermogen lag. Dat deden we. Ondanks de scheiding met mijn ex, hetgeen ik nog steeds afschuwelijk vind 
doch leer te accepteren, want  wat had ik het gezinsbestaan zo graag hebbeb willen laten voortduren. Maar ja het werd opeens verbroken. En ik klapte dicht. Het ging zoals het ging. Het is niet anders.

Verbondenheid is.

Jij ook, dank je wel, Dochter. Dank je wel, Zoon. Dank je wel, lieve Ex echtgenoot

Dank je! 









Geen opmerkingen: