donderdag 23 november 2017

Over bevrijding en een inner criticus

Bevrijding?

Momenteel ben ik gevangen in mijn huis door pijnlijke mankementen aan mijn benen. ‘Even 5 dagen niet  buiten op ongelijke oppervlakte oefenen en rust geven.’ is het advies van de dokter.’ Ik baal. Want ik héb er al drie weken opzitten en als beweegmens vind ik het niet gemakkelijk. So wie 
so wandelde of fietste ik dagelijks, waarbij ik ikniedere par uur  uur meerdere malen de trap nam en daar capriolen op uithaalde als conditietraining onder begeleiding van een hard zingende Adéle.


Deze trap kan ik nu weer beklimmen en afdalen. Als een beperkte bejaarde. Dat is al heel wat want een trap op en af 
kunnen is best bijzonder.

Ook was ik gewend om mijzelf te motiveren. Als ik iets mankeer,  pieker of een overprikkeld vol hoofd heb ben dan loop, wandel, fiets, schilder, sport of ...schrijf ik het eruit. Althans dat was nog zo drie weken geleden. 


Doordat ik in deze december maand de leeftijd van 70 jaren - bij leven en welzijn🤪🙄- wellicht zal bereiken was en is de toeloop er naar toe schoonschip maken. Alsof er op de eerste dag van 
mijn 71 ste levensjaar iets nieuws gaat beginnen. Wat? Geen 
idee. Dat zal ik  zelf in gang mogen zetten. Mij heel bewust voortbewegen, het een en ander in huis doen en schrijven staan momenteel op de eerste plaats. Heel eng vind ik het dat. Ik houd met argusogen in de gaten wát ik schrijf en publiceer in mijn Blog. Oké op dit moment 
stroomt het maar hoewel mijn inner criticus gemakkelijker is 
geworden qua hóe ik schrijf, let hij/zij wel op wát ik schrijf. 
Dus ... gevangen in huis mét een inner criticus die nu schaapachtig naast mij zit te grijnzen en een waarschuwend vingertje opheft over waar ik wel of niet over mag schrijven.
Oudste zus zegt mijn leven lang al dat ik overdrijf en veel 
fantasie heb. Overdrijf ik? Heb ik veel fantasie?




Ik wou dat ik veel fantasie had, dan kon ik een fantastisch fantasievol boek schrijven. Ik kan slechts over mij schrijven opdat ik niet over anderen schrijf en heel voorzichtig over mijn kinderen en zoals nu over Oudste Zus. 
It’s not done!



De vrouw pakt een eeuwigdurende pen die nooit leeg geraakt en schrijft. Ze schreef en schreef ze wat ze wou, waar zij voor koos te kiezen om wel of niet over te schrijven. Nooit damde zij meer de stroom in. Haar energie stroomde en stroomde  in en met woorden die haar hoofd en hart samen hadden gebracht. Haar 
hoofd en hart hadden ooit een verbond gesloten om elkaar nooit in de steek te laten. Never?
Ach, die inner criticus is best een aardige hoor. Hij/ zij bedoelt het goed en is een vorm van bescherming. Maar ja, vooral als je fysiek niet kunt bewegen en er zit een innerlijk vuur in je dan is schrijven een mooie beweegvorm. 

-Oh ja? Een beweegvorm?
Ja. Dus ...schrijf maar. 
-Kijk, dat is op commando en dán lukt het mij niet. Op commando lachen of huilen lukt evenmin.
Oké, dan schrijf je niet.🙄moe.
-Ja,  moe.
Dan zijn we samen moe.
-Wanneer zie je in dat schrijven mij is?
Dat dit onze manier van ons uiten is die verder reikt dan bewegen.
Wanneer ga je schrijven?

Ja jee, ik schrijf me toch het apekriek? 
-Wanneer ga je schrijven? Waar wou je over schrijven?  Spreek je 
uit! 
Wíl mijn binnenwereld wel schrijven over zaken waar ik niet blij van word? Nee. 
-Je let op het aantal woorden. Nu 585. Schrijft dat lekker? Word je daar blij van?

Yep.



Waar zouden we over schrijven? Over bevrijding.









Geen opmerkingen: