donderdag 30 november 2017

Te trots voor een rollator?

Sinds ik  met een -hopelijk tijdelijk loopprobleem- behapt ben,  kijk ik anders tegen hulp aannemen of zelf regelen aan.
Mijn ‘ ik mag niet tot last zijn’ inprenting is zich aan het overschrijven. Wonderlijk. 
Bij leven en welzijn  ben ik binnenkort 70 jaar jong en in andermans ogen bejaard. Echter, zolang  je zelf in staat bent  je zaakjes te regelen is het geenszins een ouder zijn,  doch hulpmiddelen zeer welkom heten. Er dankbaar voor zijn.
Mijn bijna 97 jaar geworden vader vertikte het om met  een rollator te lopen. Daardoor was hij op een gegeven moment op een  scootmobiel aangewezen. Dit, omdat hij constant verkeerd liep en beide heupen en benen overbelast geraakten. 


Ik heb nu wel een rollator. Het lopen gaat er beter mee. En nee, ik voel mij er niet ouder door. Echter, vanmorgen wel verdrietig omdat ik wist dat waar ik sportte ze bezig waren met een fikse  Total Body Workout  en ík loop met een rollator🙄😙
Ja, dát is knap balen. Ik zag mijzelf vanmorgen- indien ik naar mijn lichaam en met name mijn benen luister- niet meer de bewegingen maken die ik eerder maakte. De eerste weken na de blessure was ik nog fanatiek en was dát - het sporten- mijn doel. In mij zaten emoties die ik dacht alleen op die manier eruit te kunnen krijgen totdat mijn andere been overbelast geraakte en ik aan dat been een ontsteking kreeg. 

Tja. Ik dacht dat mijn tempo was zo van: hopppaaaa. Dat is nu tempo slak. Vooral als je een vuurtype bent is het flink moeilijk om een ander tempo te accepteren. Dat is aan de slag met de draak in mij die net van plan was om eens flink vuur te spugen. Mispoes. Slow down, sister. Eerlijk naar jezelf toe zijn, kom tot rust. 
Laat rust meester van je worden, accepteren, accepteren accepteren dat je het verleden niet kan veranderen, noch de toekomst in kan vullen, dus hier en nu.  Daar gaat het om. Acceptatie en ondanks dat mijn lieve draakje haar vuur niet kan spugen tóch mijn chi laten stromen. Als een zeer langzaam stappend paardje voorbij tempo slak en schildpad. Zeer langzaam, maar vol energie.
Opeens lukt het mij weer. Dank je wel chi in en door mij. Hoppaaaa.
Nee, rrrustig.
Met rollator. Ongelooflijk he? Ja, dát vind ik zelf ook.

Hm, ik week af van wat ik wou zeggen. Een rollator is een hulp middel. Het biedt mij perspectief in plaats van dat het mij oud doet voelen ( op sommige momenten wel, maar er zijn ergere dingen en mensen die nooit meer kunnen lopen.) Minder  oud dan een stok, want dáardoor raakte mijn andere been overbelast. 

Dus ... waarom te trots, eigenwijs, belabberd of weet ik veel wat zijn? Mijn rollator is grandioos. Die brengt haar steeds verder en als ze pijn krijgt gaat ze even zitten en schouwt de omgeving nog bewuster aan dan dat ze deed. En ... met de rollator kan ze ook oefeningen doen. 

Met de rollator een rondje Nederland wandelen? Wanneer ze allang weer goed kan lopen? Who knows?

Nu weet ik wél dat te trots zijn zoals álles zelf te doen en niemand tot last te willen zijn, energie slurpt. Dat is een vorm van zelfredzaamheid die je vroeg of laat in de steek laat en je minder energiek doet voelen.  Eerst niet, maar er komt een moment dat het slurpt en dat je wél hulp moet en mag aannemen. Hulp vragen, hulp aannemen van vriendinnen die ook niet meer piep zijn en daarom op een gegeven moment zelf hulp regelen? Dit heeft te maken hebben met goed voor jezelf  zorgen en je vriendinnen. @ omdat het kan@dankbaar.

@ dankbaar voor jullie die mijn bed verschoonden, spullen de trap opbrachten en weer naar beneden al piepend van de longproblematiek, af en toe eten brachten, zoon die de was ophing en kookte, mijn huis zogen, boodschapjes deden, de bloemen, kleurboek, geld pinden, kaarten naar de brievenbus brengen ( dat is mijn volgende doel) mij goede raad gaven, die mij uit mijn comfortzone haalden  want oh jee, mijn leven werd overgenomen en tevens in een nieuwe comfortzone brachten waardoor ik nu weer zelf aan het stuur zit. En wat heb ik veel geschreven. Hier ook. Echter, ik besef dat ik geen dagboek meer schrijf, ook dat is nieuw.

Vooral in de decembermaand lees ik regelmatig een klein daghoroscoopje☺️😄. Vaak achteraf. Nu halverwege de dag. 

Oké, ik las het. Onderstaande. Ik zal mij gedeisd houden. Ook in mijn schrijven. Juist in mijn schrijven. Gaan met die banaan schrijfenergie vandaag omzetten in achter de rollator beter leren 
lopen. Magisch denken mag niet? Is flauwekul?  Mag ik alsjeblieft denken&voelen zoals ik wil? Nee, dank u. Geen medicatie ertegen nodig. 
Relax, smile☺️and take it easyyy. Rust weer meester van mij laten worden.
Dat dus.


(Elle)Donderdag 30 november 2017

De maan (in Ram) maakt iedereen vandaag gestrest en prikkelbaar. Pas op dat je mensen niet te veel pusht, Boogschutter, want situaties kunnen gemakkelijk uit de hand lopen. Wacht liever tot de avond, wanneer de maan in de Stier staat en de rust is teruggekeerd.

Geen opmerkingen: