donderdag 11 januari 2018

🎨De ruimte nemen

Voor mijn 70 ste verjaardag - in december- kreeg onder andere twee joekels van canvasdoeken. Nee, ik heb ze (nog) niet gemeten, maar ze zijn kolossaal.
Op zulke reuzen heb ik nog nooit geschilderd en ik voel het als een verantwoordelijkheid als je voor een dergelijk maagdelijk wit doek staat. Mag ik beginnen? Mag ik niet?


Uiteindelijk durfde ik op het eerste doek 1 puntje te zetten. In het midden. Ik schrok ervan. Dagen gingen er overheen, ik wou het doek niet besmeuren. Een zwager zei: “ga eerst nadenken wát je gaat schilderen, daarna zet je een schets op en dan  kalm aan beginnen, desnoods doe je er een jaar over.”Toen durfde ik nóg minder mijn eerste streek verf op het doek te zetten, want ik schilder  abstract. 


Af en toe ging ik naar mijn atelier. Stond voor het eerste grote  blanke doek te mijmeren en te mediteren. Nee, een schets gaat hem niet worden. Denken over wát ik ga schilderen, evenmin. Ja, meestal krijg ik even voordat ik begin een beeld met gevoel. Dan begin ik en dan ontstaat er iets.


Het eerste doek heb ik gebruikt in de laatste dagen van december om mijn gevoel van dat moment over het jaar 2017 en de nare delen van mijn leven te uiten. Ik voelde mij afschuwelijk kut. Toch was 2017 ondanks het zware ook een prachtig mooi jaar met vele ogenblikken vol schoonheid. Voor mijn verjaardag en alle lieve mensen met dierbare wensen ben ik ontiegelijk dankbaar.🍀💕🍀
De triestigheid en ál dat andere heb ik er voor mijn doen  groot uitgeschilderd op het eerste grote doek.

Misschien ga ik ooit op schilderles, maar heb ik dan nog de ruimte die ik net ontdekt heb? Het zal een zeer bewuste keuze zijn. 

Gisteren vanuit een heel warm, dankbaar hartegevoel voor de tweede keer de ruimte genomen nu op het tweede doek. Het was iets gemakkelijker om de eerste streek verf  te zetten na eerst een hartje te hebben getekend met de gedachte: moge er iets moois ontstaan. Als ik lekker bezig ben dan voelt schilderen ( schrijven ook) als vrijen. Het voelt heel fysiek voor mij. Gisteren dus zalig gevreeën vanuit mijn hart. Dank je wel, hart in mij. 
Boven staan mijn twee joekels van schilderijen nu te staan. Die van gisteren voelt bijna af. Dat was een snelle wip, een levenslange innerlijke zwangerschap en een gemakkelijke bevalling. Straks ga ik even kijken hoe het geworden is. Of kan er nog iets bij kan.

Op mijn verjaardag kreeg ik ook kleinere doeken, die ik anders meer dan groot genoeg had gevonden. Waarschijnlijk wordt het een luik werk(je.)

De twee grote doeken staan prominent in mijn atelier groot te zijn. Het past niet bij mij. Of wel? Of niet? Wat nu? Ik, die gewend ben om als ik al een enkele keer groot schilderde dit op triplex- gevonden in afvalcontainers te doen, zit nu te denken over nóg meer de ruimte nemen qua schilderen. Eigenlijk wil ik dat nú al doen. Daarom schrijf ik. Daarom neem ik híer de ruimte omdat ik de twee doeken vol heb. Voer voor een psycholoog? Hm, maakt niet uit. 
Het zit er dik in dat ik over mijn te grote trieste  zware schilderachtigheid van eind december heen ga schilderen. Dit voelt opeens als een strak plan alsof ik over alle de delen in mijn leven die triest waren heen ga schilderen. Maak ik dan niemand deelgenoot ? Moet dat? Niets moet! 

Het mag. Ik mag delen.Mag ik echt de ruimte nemen? Wil ik dat? Zolang ik mij er zelf prettig bij voel, is het oké. Het is geen moeten.

Ik mag mijn leven invullen zoals ik dat kies te doen. 
Mijn hart is weer warmlevend blij. ik voel mij dankbaar. 

Eum...nu ga ik tóch even Googlen hoeveel zo’n joekel van een canvasdoek kost. Misschien eentje 
kopen? Een keer éen maar. Hm, ook dat is geen moeten en het is ook niet goed om te veel te willen. Hm, ik begin pas. Lailaillaiii. Mijn hart zingt. Mijn hart leeft. 
Ik leef en ik voel mij dankbaar. Wel héel raar op een dag dat ik naar een uitvaart ga van een lieve, vrolijke ex -schoonzus?

Dankbaar het leven vieren, mag. Is daar het leven niet voor bedoelt? 





Geen opmerkingen: