zaterdag 13 januari 2018

Ruimte ( gedichtselachtigheidje)

De ruimte nemen is de ruimte nemen die ik nodig heb
zonder mijzelf en een ander schade te doen.
De ruimte durven nemen, is jezelf zijn. Is mijzelf durven zijn.
Een eigen klein geheimerig gevoel heel dicht bij mijzelf,
dicht bij mijn hart, ziel en de levenskracht die door en rond mij stroomt.
Een buddie van mijzelf zijn- steeds weer- maar nu met 
hernieuwde trouw.
Trouw aan het leven.
Leven en laten leven
In vertrouwen en een gezonde dosis alertheid.



Mijn ruimte innemen hoeft niet groot, groter en grootste  te zijn. 

Mijn ruimte innemen is mijn eigen grenzen voelen, is respectvol zijn
naar mijzelf toe,
naar een ander toe.

De ruimte nemen is mijn eigenwaarde zien.

Zelf respect voelen.

Staan. 
Als het even kan weer goed lopen en wandelen.

De grenzen van mijn hart. De grenzen van mijn kunnen. 
Wat kan ik aan? Wat fluistert mijn zeventig jarige hartenklop mij in?


De gulden middenweg bewandelen steeds weer. Een ander kan er iets van vinden, zoals overdreven? Soit! Leven en laten leven. Geen schade doen is mijn intentie.

Het is mijn gulden middenweg💕

Wat ligt er in mijn mogelijkheden, wat accepteer ik nu voorgoed 
als een te kort -koming?
Wat wil ik?  Waar voel ik mij goed bij?  Waar kies ik voor?
Comfortabel in 
en 
even uit mijn  comfortzone?
Niet overprikkeld geraken.
Ben ik een schijtlijster?

Nee, steeds meer mijzelf!

Op dit moment in dankbaar evenwicht
vol harmonie.


Op mijn 70ste mag dat best wel. 😄🍀💕🍀

Geen opmerkingen: