maandag 5 februari 2018

3)🌳🌲🌳Gedub, dilemma over Foothpath of Life bomen planten ter herinnering aan broer.

Het gaat niet maar het zal gaan, hoort ze op haar tablet in het Frans zingen. Ze heeft een schoonmaakdag met tussendoor van alles achter de rug in het hier en nu thuis. Thuis.
De plek waar ze zich thuis voelt. Toch?  Yep.



Echter, wat voelt ze zich plots verscheurd. Ze luistert naar Franse muziek om zichzelf te kalmeren. Ook om een gevoel van thuis op te roepen. Frankrijk. Op die rotscholen voelde ze zich niet thuis, toch was Frankrijk thuis. Nu niet afdwalen.

Ze voelt zich zo paradoxaal als het maar zijn kan, want ondertussen heeft  ze een keuze voorgeschoteld gekregen, die ook met een gevoel van thuis vroeger te maken heeft, maar dan in een ander land. Duitsland.

De plek waar vooral zij en haar broer een paar prachtige 
onbezorgde jeugdjaren hadden. Een vriendin van toen woont er nog. Er kan en mag een boom der herinnering geplant worden voor haar broer bij het huis waar ze ooit woonden. Dit in het kader van het project Trees of Memorie voor suïcide slachtoffers en hun nabestaanden. Een prachtig project. De zware herinnering  die suïcide van een dierbare geeft bij achterblijvers, laten transformeren in leven door middel van bomen. 



Een route van 76000 km de planeet rond lopen. Het is nogal wat.
Hij staat in de startblokken. Op 31 ste maart aanstaande maakt  Mario Dieringer - een geoefende lange afstandloper wier partner zich twee jaar terug van het leven benam- het begin aan 76000 km rond onze planeet lopen met als doel te leven en bomen der herinnering te planten. Eerst ‘doet’ Mario eerst een rondje Duitsland van 4176,6 km. Een Foothpath of Life. 


Een voetpad van leven, een voetpad voor het leven en een voetpad vol leven.

Bomen, ze heeft respect voor bomen en voor het leven. (Misschien kan ze  er een aantal binnenkort van de kap behoeden. Dat is een ander verhaal.)

Ja, ze heeft toestemming gekregen van de vriendin van vroeger 
om nabij de tuin ( vroeger een weiland waar de koeien graasden)  een boom te planten ter herinnering aan haar broer omdat hij en zij er zo’n onbezorgde tijd hadden. Dat was een spelen wat men tegenwoordig niet meer kent. Ze is dankbaar voor het carte blanche krijgen en ze overweegt zelfs om ondanks haar reisstress wellicht die kant op te gaan en samen de boom te planten. Ze  heeft al inlichtingen ingewonnen bij de NS en het plaatselijke 
hotel. Slechts een overwegen is het. Meer niet. Nog niet.

En nu? Een dilemma. Ze weet niet met wie erover te praten. Ze heeft de huileritis. Ook omdat ze beseft dat die tijd voorbij is en dat haar broer al bijna 38 jaar geleden overleed. De waterlanders blijven komen. Zoveel jaren voorbij. 

Daarom zal ze de keuze zelf moeten en mogen maken. Ze 
spreekt er liever niet over. Ook omdat ze zich niet wil laten beïnvloeden. Ook omdat er een paar dierbaren die ze niet achter het project staan. Ook omdat er mensen zijn die vroegen: hoe lang is het geleden? Zolang al? Dan moet je er langzamerhand toch overheen zijn? Als hij nou je kind was geweest, dan is anders. Dan is het te begrijpen. Maar het is niet uit te leggen dat je een band voor het leven hebt. Rouw kent geen tijd.


Mijn broertje en ik begrepen elkaar woordloos. Elkaars gevoeligheid ook naar elkaar toe reikte verder dan afstand.
Mijn broer is later -toen het hem niet goed ging -een poos een beetje als een kind geweest. Hij kwam wekelijks bij mijn ex en mij logeren. Dat ging over toen hij op een dag naar de huisartsenpraktijk waar ik werkte kwam. ‘ help mij, Til’ zei hij met een radeloze blik in de ogen. En ik? Ik vroeg de arts om hulp en de arts? Sorry lieve broer, de arts belde een ambulance waarna je 
in de psychiatrie verdween😢😢😢 en de shitmedicatie kreeg waardoor je niet meer jezelf was. Maar lieve broer met je zonnen en je regenbogen, wat had ik anders voor je kunnen en mogen doen? Nooit zal ik de blik vergeten waarmee je mij aankeek toen je dociel meegenomen werd door de ambulance broeders. Vergeef mij. Vergeef mij dat ik je niet knuffelde. Vergeef mij dat ik daarna- je was nog maar net weg- gewoon verder ging met mijn werk. Wat kon ik anders? Op dat moment, op die plek was het 
zoals het was. En dat je jezelf van het leven benam heb ik evenmin kunnen voorkomen. Je sprong. Ik sus mijzelf dat je in je psychose ( was het een psychose?) vloog net zoals we fantaserend naar de wolken vlogen en reisden liggend in het gras van het weiland rond het huis waar we woonden, waar we paadjes maakten en onze verbeelding hoogtij vierde. Steeds hoger. 
Ik blokkeer als ik eraan denk en het voor mij zie.


Hononopono 




Het dilemma? Toch een ( kleine) boom planten vlak bij het huis in het dorp waar zij en haar broer zo blij waren? Met de kans dat mocht het huis ooit verkocht worden de nieuwe eigenaar de 
boom gaat kappen ondanks de plaquette Foothpath of Life? Iedere boom zal onderdeel zijn van het Foothpath of life rondom de planeet. Mogelijk dat het bewuster maakt dat bomen LEVEND zijn, en LEVEN géven en dat er minder gekapt gaat worden?

Sinds ze van het project afweet denkt ze aan leven wanneer ze aan haar broer denkt.


Echter, Mario wil ook toestemming vragen aan de burgemeester van het dorp waar we woonden om op Gemeentelijke grond een herinneringsboom te mogen planten. Een grote.
Deze zal hopelijk altijd mogen blijven staan en mogen groeien.

Dus: waar gaat de keuze over?
Een boompje planten op de zo veilige plek van vroeger.  Met de 
kans dat het boompje- een Kätzschenweide die veel bijen aantrekt👍- ooit wellicht gekapt gaat worden?
Of een boom die groot kan en mag worden. In de openbare ruimte? ( ook die kan gekapt worden. Geen boom is veilig voor kapziekte)
Op de plek van vroeger planten voelt het intiem. Het kleine 
boompje past meer bij zowel haar broer als zij.

Maar ja, een grote boom. Zij, die voor bomen opkomt en zo het belang van bomen ziet, ziet het eventueel mogen planten  van een boom die groot wordt als een mogelijkheid. 

Een mogelijkheid voor de boom en een kans voor de Planeet.


Maar ja, op de plek bij het huis is het écht voor haar broer.

Nu moet ze kiezen. Tussen een boom planten voor haar broer als onderdeel van Foothpath of life
Of puur kiezen voor een boom die hopelijk zal mogen blijven?Goed voor het klimaat.

Wat voor mens zou haar broer zijn geworden indien hij zich niet 
van het leven had benomen? Ze zal het nooit weten. Was hij een groot mens geworden? Ambieerde hij dat? Hij was bescheiden. Een lieve lieverd. Past een grote boom wel bij hem? 

Wat zou híj gekozen hebben. Ze luistert naar haar hart. Ze luistert of ze haar broer iets hoort zeggen. Niets. Geen geluid. Radiostilte alom. Behalve: ‘kies zelf.’


Ze weet het niet. Zal ze het ooit weten? Zelfs aast ze op die rustige boomplek. Het idee dat wanneer een boom ter herinnering aan haar broer openbaar komt te staan geeft haar een ongemakkelijk, onrustig gevoel. Ze weet het nog niet. Ze tobt verder. 

Maar ja, broerlief is wél een grote boom waard. 


Groei! 

Zijn groei stopte hij zelf na dertig levensjaren en een boom kan langer leven.

‘Denk erover na. Luister naar je hart.’ schreef Mario haar. Nog 
steeds vieren paradoxale gedachten gevoelens hoogtij. Wat ze ook kiest nu. Dan is er steeds het: maar ...

Het is nu kiezen tussen wat zíj voor haar broer wenste en een boom midden in het dorpje in Duitsland? Ze is wel blij indien er een groter wordende boom komt, dankbaar ook en blij voor die boom. Blij voor de planeet.

Maar ...

Is zij nou een bomenliefhebster? 

Maar...

Een kleine boom versus grote boom. Wat is er mis met een kleine boom ?


Wat zegt haar hart? ‘Kom, luister naar een Frans liedje of ga een stukje lopen. Er zijn ergere dingen dan dubben tussen welke boom je mag ( laten of samen) planten ter herinnering aan je overleden broer.

Als Mario overal zulke dubberij tegenkomt duren de 76000 km ws langer dan 20 jaar😌😁.


20 jaar. Een hele tijd. Haar kinderen zijn ouder. Ouder ook dan haar broer toen hij stierf. De pensionering zorgt ervoor dat alles de revu passeert wat nog niet goed de revu is gepasseerd. 
Wat is ze vermoeid opeens.

Ze is er nog niet uit over het hoe en waar  DE boom der herinnering voor haar broer komt. In haar hart groeit een mooie bloem voor hem.












Geen opmerkingen: