dinsdag 20 februari 2018

🍀👵🏻💕🍀Vriendschap



Ze doet open met: 
vandaag ben ik oud.
Ik scan haar. Ja, 
inderdaad, ik zie en voel
dat ze tegen de negentig is. 
Haar ervaringen
tekenen haar.
Ook ik voel mij vandaag oud.

Maar ...het ons oud voelen 
glijdt van ons af.

Tijdens de thee, zegt ze: 
‘Dit moet je lezen,
dit is zo mooi.’
Hardop draag ik het gedicht voor


om en om luisteren en 
spreken 
wij gedichten, voor elkaar 

we worden wij,
leeftijdsloos
doch intens bewust van
elkaars
sterfelijkheid.

We praten over bomen,
bomenkap 
over het 

roodborstje in de kronkelwilg, 
over onverschilligheid en herinneringen,over het leven, sterven
en
over-lijdens van zo veel dierbaren,


ondanks alles kiezen te genieten
en ons te verwonderen.


We laden elkaar op.
We versterken elkaar
in een geven en ontvangen
van luisterend spreken.

Dezelfde taal spreken
doet goed.


Dat wat ons bindt.

Haar huis en zomers de tuin 
doen mij
denken aan mijn oudtante Adel
geboren in 1894. 

Het ademt nog vroegere tijden.
Een zeepklopper, een mandje
met stopgaren en naalden,
de geur, ja alles voert mij 
terug in de tijd
dat ik als kind bij 
tante mocht logeren.
Jules de Corte met 
ik zou wel eens willen weten
op haar oude grammofoon. 
Zeer modern voor de jaren ‘50.

Bij een vriendin herken je,
tevens is er een gezamenlijk
verder reiken.

We laden elkaar op
We versterken elkaar
We zijn onszelf

Wij.