vrijdag 23 maart 2018

4)🌳💕🌳 Foothpath of Life, over loslaten, over mijn broer

Het houd mij bezig. Wat? 

Gisteren kwam er post van de Trees of Memory vereniging. Een lieve  brief die mij raakte en een doosje om een herinnering aan mijn overleden broer in te begraven naast de wortels van de te planten boom bij het huis waar we - met het gezin in een gedeelte van mijn jeugd- een paar jaar woonden in Duitsland. 


 Mario Dieringer laat al anderhalf jaar in etappes los. ‘Slechts’ herinneringen in hart, ziel en DNA blijven over..  Anders moeilijk dan bijvoorbeeld een vluchteling moet doen, doch evenzo een vorm van overleven, doorleven en kiezen voor het Leven. Een keuze want hij wil zijn Droom volgen. Zijn Droom is wereldwijd over 75000 km in zestig landen Trees of Memory te planten ter nagedachtenis aan suïcide slachtoffers en anderen waarvoor men een boom wil laten planten. Een route vol bomen. Dank je wel, Mario.
Een route geboren uit intens verdriet doch vol hoop voor verbindend leven.

Hij laat los. Hij heeft zijn appartement ontdaan van al zijn persoonlijke zaken, kleding, privé tastbare herinneringen, zijn scooter, zijn paraglider zodat de 31ste maart een ander er zo in kan wonen.  
Aan tastbare spullen houdt hij 33 kg over inclusief drie liter water. 
Vandaag zegt hij zijn werk en zijn collega’s vaarwel. Heftig.

Als ik nog denk hoe moeilijk ik het vond om afscheid te nemen van mijn laatste werkplek, mijn collega’s, de cliënten en het werk op zich. Maar ja, het was pensioentijd en ik moest weg, het was een mooi afscheid. Mijn traanbuiskliertjes werkten optimaal. 

Afscheid nemen is moeilijk en een stukje sterven om opnieuw geboren te worden. Zo wie zo kan ik slecht tegen afscheid nemen. Wie wel? Het is een teken dat het leven niet statisch is en verdergaat.

Altijd was ik mij al bewust hoe bevoorrecht wij wonen in dit deel van de wereld. 
De meeste van ons hebben tastbare herinneringen. Mario doet bijna alles weg. Geeft door, verkoopt, draagt over. Zijn geheugen& hart draagt hij mee. Ogenblikken van schoonheid die hem de kracht, liefde, motivatie en inspiratie zullen geven om zijn Footpath of Life de komend jaren te volgen.
Dat is een sterven en een wedergeboren worden voor zijn  zielenrust. Het is een nieuw leven. Een wedergeboorte stap voor stap voor stap. Om een boom te planten voor zijn overleden partner en voor al diegenen die zich te kwetsbaar  voelden om verder te leven. 

Leven.
Verbinding.
Verbondenheid.

31 maart gehts los, dan start Mario met zijn trektocht. Eerst een rondje Duitsland van ongeveer 4172,7 km om op te warmen. 
Lopend. Van nabestaanden naar nabestaanden. 20 km per dag. Lopend. Bomen plantend. Een voetpad vol leven planten. Bomen zullen zich via de wortels verbinden al zitten er zeeën en continenten tussen. Het spreekt intens tot mijn verbeelding.

En ik? Ik ben bezig door die vermaledijde reisstress heen te ademen, want ook ik ga in reismodus komen. Ik ga terug naar het dorp in Duitsland waar ik zulke mooie herinneringen aan heb en samen met mijn broer ( mijn zussen ervaarden het anders)  drie onbezorgde jeugdjaren mocht genieten. Drie maar? Ja, doch ze voeden mij nog steeds en ze doen mij glimlachen. Mijn broer  had er - voor zover ik weet-  een van de meest mooie tijden van zijn leven. In het volgende land waarheen mijn vader voor zijn werk werd uitgezonden hadden we het zwaar. Discriminatie en gepest worden op de scholen. Toen klom mijn broer al in zijn schulp en ik deels ook.

Ja, er mag een boom der herinnering geplant worden bij bij het huis waar we vroeger woonden. Ik heb gezellig Whats app contact met mijn vriendin van toen, uit de jaren ‘50,  zij was en is eigenaresse van ‘ons’ huis. Ik ga terug. Alles zal anders zijn dan toen we het verlieten. Toen ik er niet weg wou. Ik ben een oude vrouw qua leeftijd nu. Er zit een leven vol lief en ... leed tussen
Ik hoop daardoor vrede te kunnen hebben dat ik mijn broers zelfmoord niet heb kunnen voorkomen. Noch andermans zelfmoord. 
Dat ik moet inzien dat mijn broer ziek was. Schizofreen noemt men het, ik blijf het intens hooggevoelig noemen. 

Ik hoop los te kunnen laten en ben aan het accepteren met mijn hart dat ik zijn: help mij, Til niet heb kunnen waarmaken, ik schreef er al eens over hier? 
Hij kwam naar de praktijk waar ik destijds als doktersassistente werkte. Hij kwam mijn kamertje binnen en zei: help mij, Til.

En ik? Ik haalde de arts erbij. De arts regelde een opname, de ambulance broeders kwamen en weg was mijn broer, die al die tijd zijn ogen op mij gefixeerd had. Ik stond erbij en keek erna, mijn hart bloedde en huilde. Mijn verstand zei nog hardop: ‘het is beter voor je, Fredo, je zult geholpen worden.’Echter, daarna ging het steeds slechter. ‘Mijn lieve zachtaardige broer, mijn soort van tweelingziel, ik weet niet wat ik anders had kunnen doen. Toen niet. Nu niet. Je kamer was een verzameling van alles wat je je maar kunt bedenken dat je kon verzamelen. Ik herken en begrijp het. Daarom ben ik nu zelf in huis ook aan het loslaten, anders ga ik ook weer meer bewaren.  

Die herinnering van op mijn werk, de wachtkamer vol: jij, mijn broer, kwam binnen en zei: Help mij, Til. Ik die de arts erbij haalde en dat niet lang erna ambulance broeders er waren. Ze namen je mee. Jij mijn dierbare lieve lieve lieve broer. ‘ 
Die afgelopen nacht had je nog bij mijn ex en mij  overnacht. Ochtends gingen wij werken en brachten jou eveneens richting jouw werk. Mijn herinnering laat mij hier in de steek. Het was zoals het was. Je voelde in de auto of er microfoontjes zaten. 
We praten het weg. Vergeef ons. Waarom was je achterdochtig? Waarom toch?

Ik zit hard te denken nu of mijn broer stampij maakte of wat dan ook, nee dat deed hij niet en nooit.
Waarom dan patsboem laten opnemen?

Hij was ziek. Ik moet inzien dat hij ziek was. Dat heb ik nooit willen inzien. Ik zag hem niet als ziek. Hij was mijn broer en net zo hooggevoelig als dat ik zelf ben geworden, ben ik dan ook ziek?
Nee. 
Weer huil ik mijn tranen, tranen ook van het meisje en de jonge vrouw die ik was. Samen met mijn ex probeerden we je op te vangen, Free.  Vergeef ons dat we -zeker weten nu- niet de juiste woorden gebruikten en maar vroegen en maar voor je regelden. 

Er was een punt dat ik niet meer luisterde naar je stille stem die diep in mij verzonken is.  Het was na een laatste gezongen te verdrietig lied. Toen heb ik je in de steek gelaten? Vergeef mij.

Ik mag mild zijn naar mijzelf toe, ik mag inzien dat ik jonger, zoveel jonger dan vandaag was. Dat ik eigenlijk zelf ook geestelijke steun- een luisterend oor of lezend oog- nodig had omdat ik met bagage zat. Echter, ik was op weg om kinderen te krijgen. 

Free, ik deed wat in mijn vermogen lag. 

Wat moet het voor mama  en voor jongste zus een vreselijkheid zijn geweest dat die sprong maakte na dat dagje uit. In gedachten zie ik je keer op keer opstaan, de deur uitgaan en die sprong maken, je vloog. Jij wel. Zoals we vroeger in het gras naast elkaar naar boven keken. Naar de hemelsblauwe lucht en ons verbeeldden dat we vogels waren. Moge je je gevoeld hebben als een vrije vogel op die dag.’



Mijn broer was veel meer dan zijn ‘tekortkoming’( ís het een tekortkoming? Nee!) van niet met de wereld en de ratrace mee kunnen komen. Ik denk dat een ieder die zichzelf van het leven beneemt veel meer is. 
Soms denk ik, waarom een gevoelig mens gevoelloos maken door medicatie? Zodat diegene gevangen zit in zichzelf.

De doktersassistente in mij weet dat dit soms moet.
De mens in mij kijkt verder.


Maar ja, mij heeft een arts ook een periode zware medicatie gegeven. Tegen alles in mij in. Waarom? Omdat ik veel verdriet had doch het niet kon verwoorden? Omdat mijn ex er niet mee om kon gaan? Omdat ik mij terugtrok en mijn steun bij bomen zocht en vond? Medicatie tegen rauwe pijn, die ik nu nog sterker voel. Ik schrijf, mag zijn wie ik ben en straks ga ik wandelen. Dat verdriet komt er beetje bij beetje, tranenwaterval na tranenwaterval uit en ik weet dat ik gewoon mens mag zijn en geen supermens.
Mijn ex deed en liet wat in zijn vermogen lag. 

Ik huil mijn tranen dat het zover kwam dat Free wel medicatie kreeg omdat hij het wellicht nodig had en dat hij zichzelf van het leven benam. Waarschijnlijk heb ik een blinde vlek? Zou ik daarom glaucomen hebben?

Het is niet anders. In mei is het 38 jaar geleden dat hij zichzelf het leven benam. Mijn zoon is nu ouder.  En ... ik ga weer een reis maken. Als12 jarige kon ik ook alleen internationaal reizen. Dus nu kan ik het ook. En ... ik ga weer terug naar het dorp uit mijn jeugd waar we het zo fijn hadden. En ...we- Mario en ik- gaan een boom voor mijn broer planten. Soms denk ik dat we tweeling waren omdat we  gelijkgestemd waren. Mario voelt als een verlengstuk van mijn broer. Hij heeft gekozen voor het leven leven. Al deed mijn broer nog zo zijn best, het is niet vergelijkbaar.

De boom zal deel uit maken van vele vele vele bomen. Moge er steeds meer bomen bijkomen.
Steeds meer leven. Moge mensen stoppen met bomenkap omdat bomen in de weg zouden staan. Moge mensen meer empathie krijgen voor zichzelf, voor anderen en ook naar nabestaanden toe. Ieder overlijden brengt hoe dan ook gemis en verdriet met zich mee. Dat kan mensen binden. Geen verdriet kan en mag vergeleken worden. 
Diepe smart is diepe smart. Een ander kan dit overdreven vinden of flauwekul, doch zou het niet zo zijn dat die ander dan niet met de eigen smart overweg kan? 

Maar ja, alles is zoals het is.

Oké, ik ga weer reizen. De shit is dat ik REISSTRESS heb. Ik schrijf het expres groot. Nu kleiner —-> reisstressje. Net als dat het helpt om kanker ook met kleine letters te schrijven. Wanneer ik ga reizen? Ik heb er totaal geen controle over. Geen idee wanneer ik op stap ga.  Geen idee wanneer ik de treinreis kan reserveren. (In mij weer een stemmetje, je gaat het afzeggen. Shi hit) Dat is dus ook een dingetje, geen idee wanneer Mario bij het dorp uit mijn jeugd zal aankomen. Dan zal ik er zijn. Al schreeuwt in mij nu weer die stem: je kunt het niet. Blijf lekker thuis.

Ik kan veel!

Vandaag ga ik alvast iets regelen voor mijn kat en vissen. Een Gasthof of hotel reserveren heb ik geprobeerd maar dit kan nog niet wanneer ik geen datum weet.

Dat ik weer ga reizen wil niet zeggen dat ik het daarna vaker ga doen! Het blijft een kwetsbaar iets. In ieder geval geen dwang, niet door een ander. Niet door mijzelf. Dit, is een keuze.
Kom op, Til. Je kunt het en je wilt het zo graag. 

Wil ik daarna nog wel terug naar huis? Hahahaha.

Wandelen is ook reizen, voorlopig beperkt dit zich nog steeds tot als het meezit een rondje dorp.
En ...meedoen met Nederland in Beweging, mij er dagelijks toe zetten. Gisteren overgeslagen. Waarom? Oh ja, door de Verkiezingsuitslagen.

Momenteel ben ik weer eens uitgehuild. 

Ik mag stoppen met streng voor mijzelf te zijn. 
Het is niet mijn schuld dat mijn broer zich het leven benam. 
Het is niet mijn schuld dat een goede vriend zichzelf doodsnoepte om zichzelf van het leven te benemen en het is niet mijn schuld dat een nieuwe vriendin zichzelf doodspoot met insuline als een manier van zelfdoding.

Een mens doet en laat dingen in zijn haar leven en ik weet dat ik mijn stinkende best heb gedaan,
ook weet ik dat ik beetje bij beetje meer mijzelf ben geworden.

Mijn bezoekduiven en mussen zitten weer in de tuin in het boompje te tjilpen en te koeren.
De lente komt eraan.

En ...ik ga niet zeggen: sorry dat ik schrijf. Ook niet sorry, dat ik zo’n lange lap schrijf. Het is niet anders😌. Het is een vriendelijke manier om emoties eruit te kieperen.

Gisteren kwam er post van de Trees of Memory vereniging. Een brief en een doosje om een herinnering aan mijn broer in doen en te begraven bij de wortels van de te planten boom bij het huis waar we woonden in

Geen opmerkingen: