zondag 11 maart 2018

🐌🐌🐌Natuur

Een slakkenspoor in huis zien vind ik niet erg zolang het niet te gek wordt. Slakken moeten zich wel gedragen. Mijn vader was een amateur malacoloog* - mét eredoctoraat- en vandaar dat als ik het spoor van een slak zie, ik het associeer met mijn vader.
Vanmorgen vond ik in het zijkamertje een samenkomen van drie slakkensporen.


In verwondering bekijk en bestudeer ik de plek. Een plek? Ja. Het is een allemachtig prachtig glinsterend kunstwerk iets gelijkend op een vol geweven spinnenweb.  Van drie kanten ( nee, hier een foto plaatsen lukt mij niet meer) zie ik een spoor naar de plek lopen. Daar hebben drie slakken een feestje gehouden. Een prachtig zilverkleurig kunstwerk is het resultaat. De vorm ervan doet mij denken aan een schild met drie stammen met daarop een weelderigheid. Het lijkt op een groot beschermend bladerdak. Een schild met drie bomen die tesamen één bladerdak vormen als drie zussen, ieder met een unieke eigenheid onder hun familienaam.

In gedachten zie ik mijn vader glimlachen. 


*https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Malacologie

Geen opmerkingen: