vrijdag 16 maart 2018

👎Ze voelt zich een ruïne

Ze is uit haar atelier gevlucht. Op zolder is het ongezellig want haar innercriticus stak plotsklaps de kop op. Hield deze zich eerst bezig met schrijven en het dagelijkse leven, dan is de criticus nu in volle omvang aanwezig in haar atelier.


Ze kijkt naar haar schilderwerkjes door de ogen van een ander. Ze oordeelt en oordeelt. Haar veilige plek is bezoedeld door haarzelf. Ja, het begint opgeruimd te raken, maar dan nog. Er is een veelheid. Dit ontspul je niet zomaar. Ze voelt zich ellendig, ook brak van te korte nachtrust. 

Ze zou willen schilderen om dit rotgevoel eruit te kieperen, maar ook dat mag voorlopig niet. Eerst moet dat atelier verder aangepakt worden. Moet dat? Schijnbaar wel. Dacht ze van zelf kritiek af te zijn. Mispoes. Inner criticus heeft de boel overgenomen.

Niets voelt goed. Haar atelier opruimen, niet. Het niet opruimen evenmin. 


Ze dacht echt voorbij dit portaal te zijn gekomen. Mispoes. Ze kan niet eens veel langer  doorschrijven. 
Wat zit ze te miepen? Ze is een rijk mens dat ze een aparte schilderruimte heeft met nu  eenpas gecreëerd  hoekje -op het oude tevoorschijn gekomen kampeertafeltje van vroeger met het 
gezin- om speksteen te bewerken. Mijn liefje, mijn liefje wat wil je nog meer?
Ze is dankbaar voor al het goede in haar leven. Maar nu? Hier en Nu? Wat is er hier en nu aan de hand?

Waarom voelt ze zich zo afschuwelijk klojo? Ze kan niet eens huilen. Lachen evenmin. Dat kon ze altijd. Dan kwam haar overleden vader in haar gedachten en relativeerde wat dan ook. Lachen hoor! En zingen. Ja, dat ook. 
Nou, nu niet. 
Ze zucht, kreunt en puft als een vrouw die aan het bevallen is.
En dát ... maakt haar woest.  

Ze voelt zich een ruïne. 


Geen opmerkingen: