dinsdag 10 april 2018

6) Foothpath of Life. Rottige reisstress

Het is lente. Ze houdt van de lente. Ze houdt van het leven dat zich ondanks de geleden strenge vorst omhoog duwt, omhoog getrokken wordt door het ritme van zon en maan. Na een lange winter met weinig daglicht is de lente weldadig. 

Ze zou gaan reizen. Ze had oprecht het plan om een boom te planten -met de bomenplantende globetrotter Mario en een vriendin van vroeger- in het dorp bij het huis waar zij en haar broertje vroeger zo’n mooie tijd hadden. Daar waar ze nog niet gepest en gediscrimineerd werden in hun jeugd

Ja, ze zou gaan reizen. Ze deed het vroeger als meisje ook. Alleen. Later eveneens. Ze kán het. Maar haar lichaam verzet zich nu. Haar lichaam zet zich schrap. Of zijn het haar



gedachten? Alles in haar is in het verzet. Gisteren haalde ze een medicijnpaspoort op. 
‘Prettige vakantie’ zei de medewerkster van de apotheek.  Wham, dat kwam binnen!
Prettige vakantie? Herinneringen komen boven als modder uit een  diepe put. Ze is bang om gek te worden, daarom besteedt ze 
er geen aandacht aan.  En misschien is het toch flauwekul? Al huilt ze keer op keer weer tranen van onmacht en smart?Verkracht te worden in een tent in het voormalig Joegoslavië, terwijl haar dierbare zijn roes lag uit te slapen, was de hel.. De volgende dag vertelde ze erover. Schoorvoetend maar dapper.  Echter: ‘ Dan had je maar niet zo moeten dansen als je danst.’ Er werd volkomen aan haar gevoel voorbij gegaan. Dus hield ze verder haar mond maar 
weer. 
En nu? Nu komt er een scala aan reisgerelateerde #me too ervaringen boven.  Om knettermesjogge van te worden. Maar nu heviger dan laatst toen HET wereldwijd zo speelde. Praten? 
Zinloos. Schrijven wel. 

Hoe kan het dat ze wel nog met haar zoon en dochter kon reizen?


Een deel van haar denkt: dikke mik. We gáan reizen. We gaan het doen. Maar ja, al probeert ze haar best te doen om controle los te laten. Dát maakt dat nu dat ze zich toch wel erg kwetsbaar voelt. Bewust is van haar beperkingen. Met een stok voor zich plus koffer op wieltjes achter zich op pad zou moeten ( Moeten? Ze wil het? Of wil ze niet?) Wanneer? Geen idee. Ze kan nog niets voor haar kat en vissen regelen. Ze kan nog geen treinen reserveren. Treinen? Drie stuks ...veel overstappen. Hopelijk geen 
roltrappen. Maar ja, trappen lópen tegenwoordig met stok plus koffer? Ze kan nog geen Gasthof of hotel reserveren, nog geen overnachtingen regelen. Nog niet niets. Afwachten, hoe snel de bomenplantende globetrotter gaat. Pfff. Er zijn ergere dingen. Ja, ze weet het. Ze is echt dankbaar voor de zegeningen op haarpad. 
Maar ja, die put. Ze is bang erin te vallen. 






Dus?

Dus ...leeft ze hier en nu? Dus ...wandelen hier en nu? 

Stil, niet aan  je eigen gevoel voorbijgaan.




Maar ja, ze kan het niet overzien. Ze is nu overprikkeld bij het idee al aan die reis. En de herinneringen?

Tja, het leven valt niet eenmaal niet te overzien.
Het is paradoxaal. Wel veilig thuis? Ondertussen zijn er in een week tijd drie monteurs geweest om het een en ander te repareren en te vervangen in huis.. Dat lukt wel. Alert doch veilig 
gevoel, vriendelijk en met een gezonde dosis vertrouwen. Dat wel . 


Ondertussen heeft ze al ze weet niet hoe vaak die ene boom voor 
haar broer geplant. 

Ze denkt dat ze gek wordt. Ze denkt dat ze doodgaat. Ondertussen zit ze stoïcijns een stukje te schrijven. Dwars door haar gevoel heen ademen. Ze probeert zich te focussen om zich in maximaal 600 woorden te uiten. Dat helpt.











Geen opmerkingen: