donderdag 26 april 2018

🍀🌳💕🌳🍀7) Foothpath of Life. Blij, dankbaar en in vertrouwen met een gezonde dosis alertheid

Vandaag zou ik verder gaan met  het schrijven over mijn jaren in  drie pleeggezinnen en zoveel meer. Ik schrijf wat af de laatste tijd. Maar nee. Voorlopig ben ik even uitgehuild en uitgeschreven. Het blijft maar komen wanneer ik erover schrijf. Dus stop ik voor nu. Het is mij te veel.

Laat ik iets moois vertellen. Een van de mooiste plekken -uit mijn drie onbezorgde jeugdjaren  in Duitsland - was een weiland in een kleine  vallei waar lelietjes van dalen groeiden en een klein beekje kabbelde.  Een paradijselijke plek. Met mijn broer ging ik er regelmatig heen. Het mocht niet van Mama, maar we deden het tóch. Net als over de gammele plank over het slootje achter ons huis schuifelen met bukken op de helft om onder het daar gespannen schrikdraad door te  kruipen.  Aan de andere kant van het slootje stonden veel koeien in een immens grote wei vol koeievla. Dat laatste deerde ons niet. Mama evenmin, die werd nooit boos als mijn jurk weer eens vies was. Heerlijk was het als  de koeien op ons afkwamen. Ze kwamen ons altijd begroeten en gingen daarna opzij. Onze grote vriendinnen. We stonden tussen ze. We lagen tegen ze aan. We waren als koeien. Kauwden op gras. Kortom ... waarschijnlijk kan ik daarom zo goed dingen herkauwen die geweest zijn🤔🙄😁.




Op die plek, die ik over een poosje ga bezoeken staan geen koeien meer. Aan de vriendin van weleer (62 jaar geleden zagen 
wij elkaar voor het laatst) appte ik gisteren dat ik een droomplek in gedachten heb waar mijn broertje en ik heengingen. Het zal vast een droom zijn of fantasie? Sommige mensen vinden namelijk dat ik veel fantaseer. Daardoor ging ik door de jaren heen aan mijzelf twijfelen. Dus was ik het gewend dat er aan mijn gevoel voorbij werd gegaan. Doch, het went nooit.


Maar ...mijn vriendin van vroeger zegt: het is geen droom. Het is écht. Die plek bestaat nog en er is niets veranderd. Dat maakt mij toch een partij blij. Niets veranderd, behalve dat mijn broertje er niet meer is en ik 62 jaar ouder ben. Maar ik voel hem bij mij. We gaan terug en ik ga een boom voor hem planten samen met mijn vriendin van vroeger en diens man, een vriendin van nu en 
Mario Dieringer, de globe hiker die Trees of Memory plant ter herinnering aan dierbaren die suïcide pleegden. 
In het dorp bij het huis waar we vroeger woonden. In Duitsland.

En ... het meisje in mij dat reisstress had vanaf het moment dat ze zo lang geleden daar weg moest, steeds naar een onbekende bestemming.(Een kind had in die tijd  niets in te brengen of te 
zeggen.) Dat meisje is nu rustig en kalm. We gaan terug. Mijn voetstappen terughalen. Ik huil wel om dat wat niet meer is. Ik  huil wel om dat wat daarna was. Maar ik/ zij/ wij  zijn ook oh zo dankbaar voor wat hier en nu wél is.

Dankbaar voel ik mij dat de herinnering van drie jaar zo intens levendig is alsof het gisteren was. Een herinnering vol licht, lucht, 
vrijheid, rust, weidsheid, blijheid, natuur, vriendelijke mensen kortom drie onbezorgde jeugdjaren. Drie jaar maar. Ze staan nu voor mijn hele jeugd. Ja, ik weet dat het waarschijnlijk overdreven is in andermans ogen, want mijn eerste vijf jaren waren ook fijn, maar de jaren tussen mijn 5de en 8ste waren haute  cuisine jeugdjaren.


Deze herinneringen zijn zo krachtig. Net zo krachtig als de herinneringen aan de tijd dat mijn kinderen nog kind waren. Ja, ik was toen vaak een speelse moeder en haalde het gevoel uit de tijd van toen naar boven. Het was er. Dat gevoel is er altijd wanneer ik met kinderen omga. De normen en waarden van mijn ouders plus kinderen een goede tijd geven is  als een  missie voor mij. Helaas, zijn er geen jonge kinderen meer in mijn dagelijkse 
leven. Echter, ik ben dankbaar voor mijn volwassen twee en drie andere kinderen ver weg.

Echter, mijn pensioentijd was er tot nu toe eentje van oud zeer dat bovenkomt. Oude herinneringen die veel minder fijn gevoel geven dan de prachtige herinneringen van  mijn broer en mij in het dorp Ittenbach.


We gaan terug en ik neem mijn WereldVredeVlam kaars mee, die in de standaard staat die mijn moeder altijd bij de foto van mijn broer had na zijn overlijden. 
Verbinding.
Mijn eerste vriendin en een vriendin van nu gaan elkaar ontmoeten.
We gaan met Mario Dieringer een boom planten op zijn 
Foothpath of Life. Ook zo verbindend. Een boom. Leven, levenskracht zodat de herinnering aan mijn broers  Suïcide wordt geëerd door middel van 
leven.

Het meisje in mij is rustig en blij. Het meisje in mij ben ík ook.  Ze kijkt door mijn ogen naar buiten. Ze is kwetsbaar doch 
krachtig. Wij zijn oud en jong. Wij zijn wie we zijn. We zijn weer bij het begin. Nu een nieuw begin. Vol vertrouwen. Wanneer we wegrijden dan heb ik Ittenbach weer ingeademd en ga terug naar mijn eigen stekkie in Nederland. Mijn paradijslijk plekje hier.
.
Hm, ja nare herinneringen laten zich toch ook zien. Ik ontken ze 
niet.  En nu ik schrijf over vol vertrouwen reizen, is er toch een alert gevoel in mij. Of dat ooit over zal gaan? Vermoeid voel ik mij doch ook vol nieuwe energie.

Ik accepteer nu dat dat gevoel van reisstress hebben en super alert zijn  er is en erg de kop op zou kunnen steken. ( Hm, als het maar 🙏op de achtergrond blijft.) Ik besef dat het angst voor angst is. Doorademen nu.

Het blije gevoel de overhand laten hebben.








Geen opmerkingen: