woensdag 18 april 2018

Nasuddderen in vrede

Een open raam, warmte van de zon, een licht briesje, het geluid van een koerende duif en het warme ochtendgezang van een merel, getjilp van mussen. Dankbaar nasudderen over twee bijzondere dagen. Hoewel alleen, mij intens verbonden voelen.

Zondag: Een prachtige optreden van het koor waarin een nichtje  zingt. Naderhand naar het strand en vervolgens uit eten met nichtje, zus en zwager. Heerlijk gelachen na de maaltijd

Maandagavond een verlate verjaardagsviering van zoonlief met dochter, hun pap, hun stiefmoeder en mij. Met zijn vijven aan de Maas gaan eten. ( twee dagen achter elkaar uit eten en ...gereisd) zoon trakteert.

Zalig gegeten en harmonieus met elkaar kunnen zijn is een 
cadeau dat niet iedereen gegeven is, hoewel we niet vaak met
 zijn vijven zijn. In en met mijn gedachten laat ik verdrietige overtuigingen los.

Een stukje vrede op aarde. Met zijn vijven.


Ex echtgenoot brengt mij nog thuis, het voelt zo vertrouwd. Hij is mij nog steeds intens dierbaar. Het valt niet uit te leggen. Mijn hart is rustig en klopt warm. 31 jaren huwelijk zullen  nooit uit te wissen zijn. We hebben lief en leed gedeeld. Hij kijkt nog naar 
mijn fiets en dan gaat hij weer. Dat vind ik nog steeds moeilijk. Het voelt kloppend en niet kloppend tegelijkertijd. Doch het is niet anders. Nadat ik hem uit heb gezwaaid stromen de tranen weer. Verdrietig dat we niet samen konden blijven destijds vooral voor de kinderen. Het gezinsleven vond en vind ik zó belangrijk. Ook voor ons. Abrupt was het voorbij als een doek die kapot gescheurd werd. Ik geraakte geblokkeerd en kwam in een oud 
stuk terecht, toen er over mij - als meisje- beslist werd en ik naar pleeggezinnen moest. Zo voelde het. Ik kwam in de pleegkind modus terecht. En ging nergens tegenin. Het lukte niet. Te erg.



Tegelijkertijd vond ik het - juist daarom- zo vreselijk voor de kinderen.
Maar ja, de kinderen zijn er niet slechter op geworden, al vond ik 
het een gruwel om te moeten scheiden terwijl je in je hart en ziel je kinderen - geboren uit een andere moeder- een gezinsbestaan had gegund en een Pied áTerre bij hun ouders voor de rest van hun leven, besef ik dát ze dit hebben. Er wordt van ze gehouden. Ze zijn intens gewenst en geliefd.
Ze voelen zich thuis bij hun Pap en stiefmama. Dus dat is goed. 
Ze voelen zich thuis bij mij, dus dat is eveneens goed. 

Ze voelen zich thuis bij zichzelf zover ik het kan inschatten en ik? Ik voel mij eveneens thuis bij mijzelf, misschien meer dan in het huwelijk. Ik besef dat dit het probleem is geweest. Te veel je naar een ander richten is niet goed, dan verlies je jezelf. Dat heb ik opeens door en ik besef dat mijn ex echtgenoot dit eerder doorhad dan ik. 


Hoe moeilijk het ook is om op sommige momenten alleen te zijn,
 dan toch ben ik op dit moment van schrijven dankbaar naar mijn ex toe, dat hij wou scheiden. Hm, hoewel het hoe dan ook niet leuk was om te horen dat er niet meer van je gehouden wordt.


Toch was en is er diepe genegenheid en daardoor respect voor 
elkaars eigenheid, zo voel ik dat. 
Niet altijd gemakkelijk, want anderen kunnen op hun ex en de opvolgster tieren ivm het geschonden vertrouwen van destijds. Ik kan het niet. Wel diep van binnen, maar het schildert, schrijft of ... niets zich eruit, het volgende moment in.




Als ik toen wist wat ik nu weet dan had het gezins en huwelijks leven er anders uitgezien. Tja, dat is achteraf gezien. Maar éen ding is zeker. Zowel hij als ik hébben ons best gedaan als ouders. Hij is een toffe Pap en ik weet 😊dat ik een toffe Mama ben. Daarin waren en zijn wij onszelf. Hun stiefma houdt ook van ze. 
Ooit zei ze: je moet blij zijn dat ze míj al hun leven lang kennen. 
Toen ze dat destijds zei had ik toch wel brrrr neigingen. Maar nu,
 nu ben ik dankbaar en kan ik beamen dat dat feit fijn is.

De duif koert, de merel zingt zijn warme melodie, de mussen fluiten, het raam staat open, de zon schijnt warm op mijn gezicht, de wind is gaan liggen.
  












Geen opmerkingen: