maandag 23 april 2018

👵🏻Ouderen niet meer opereren?


Op mijn nuchtere maag heb ik onderstaand  artikel, over ouderen niet meer opereren, gelezen. Ja, ik ben het er mee eens dat men
op de kwetsbaarheid van de patiënt moet letten voordat er
patsboem geopereerd gaat worden.
Ik heb het verschillende keren meegemaakt in mijn laatste werkomgeving - toen waren er nog  verzorgingstehuizen-dat wanneer  ouderen vielen, zij sommigen aangaven dat ze niet naar het ziekenhuis wilden maar er toch een gedwongen opname met operatie volgde. Dat begrijp ik wel. Anderzijds had er meer de 🧓🏻vraag: ‘wilt u geopereerd worden ?’gesteld mogen worden.



Het meeste is mij voor de geest gebleven een oudere dame van net 100 jaar. Ze was autonoom, woonde tot haar verhuizing -naar het verzorgingstehuis- nog alleen, was kwiek, humoristisch en geïnteresseerd in wat dan ook. Paste zich met moeite aan op haar eerste dag in het tehuis en de tweede dag was het gelijk bingo. Mevrouw viel en brak haar heup. Ze wou niet naar het ziekenhuis en vond het best ondanks alle pijnen. 
Maar ze moest en zou naar het ziekenhuis en kreeg een pin in haar heup. Na een leven vol on afhankelijkheid werd zij afhankelijk. Bepaalden anderen haar dagrytme. Betutteling alom. Als je zolang zelfstandig bent geweest dan is het verrekte moeilijk om je over te geven aan regels van een zorgsysteem en aan mensen die nog niet een dergelijk lang leven achter de rug hebben en waarvan sommigen zich totaal ( nog) niet kunnen inleven in een een ander.

Zo maakte ik er velen mee en op dit moment van schrijven zit een oude vriendin in die situatie. 

En ja, in het artikel hieronder wordt de geldkwestie aangekaart. Opeens besef ik dat er ook over mij wordt geschreven. Over zeventigjarigen. Het is bizar om te lezen dat ik €80 000 waard zou zijn. Qua zorgkosten. Maar in eerste instantie raakt het mij best. Ben ik dat bedrag waard? Gisteren fietste ik nog 27 km. 

Menig jongere smartphone bewegende doet mij dit niet na. 

€80 000Het is veel geld, maar een mensenleven zou nooit in geld uitgedrukt mogen worden. Het gaat er om wat de patiënt zelf wil.

Ik schreef het ooit eerder. Vráag het. Vraag bij een toestand waarbij een ambulance is uitgerukt:’ wilt u wel of niet opgenomen worden?’  Vraag het bij een diagnose bijvoorbeeld kanker: wilt u de behandelingsachtbaan in of niet?’ Op die momenten weet je heus wat je wel en niet wilt.
Er zijn er zat die nog wel willen. En er zijn er zat die het op dat moment zat zijn. 
Je zou richtlijnen kunnen maken, ook over de mate hoe iemand aan preventie doet en zijn of haar best doet om in beweging te blijven zover dat in de mogelijkheden zit. En de vraag: vind u uw leven voltooid? Zou ook geen slechte zijn om te stellen als arts als een senior patiënt binnen wordt gebracht.

Toch vind ik het opeens eng als zeventigjarige. Het heeft iets science fiction achtig want je weet niet waar dit heengaat.

Oké, genoeg geschreven. Ik zit nog in mijn bed Zo opstaan, oefeningen doen tegen de startpijnen in mijn heupen, douchen, aankleden, dieren verzorgen, ontbijten en met Nederland in Beweging meedoen. Mijn eigen verzorgster en verpleegster zijn. Mijn eigen stok achter de deur zijn. Mijzelf motiveren, steeds meer in plaats van minder.

 Ik besef dat dit meer dan ooit de redding is voor een zo fit en gezond mogelijke oude dag. Toch vind ik het toppie indien de discussie over onderstaand artikel losbarst. Ik zeg: bekijk  en vraag wat iemand wel of niet wil. Bekijk het het per persoon. Iedereen is verschillend. 
Sinds ik borstkanker had heb ik nog steeds angst voor uitzaaiingen, dat is een logische angst. En ik heb nu wel iets van opluchting dat er ws - stel dat ik dit nu onder de leden zou hebben- niemand mij kan dwingen om chemo of wat dan ook te ondergaan. Dat scheelt dan gelijk een kostenpost. 
Anderzijds weet ik het niet, want ik weet wel dat je op een  moment van leven en dood, waarschijnlijk toch nog wil leven. Ik weet nog - betreffende kanker- toen ik een weekend over de keuze mocht nadenken. Wel of niet een borst laten amputeren, ik het echt niet wist. Ook wou ik mij niet laten beïnvloeden. Toch belde ik een toen nog in leven zijnde oude tante. Wat te doen? Wel of niet laten amputeren?Ze was nuchter: ‘kijk, Til, kanker kan een dodelijke ziekte zijn. Als je je niet laat opereren dan ga je zeker dood. Er zit een grote kwaadaardige tumor tegen je borstbeen. Als het uitzaait naar de botten dan ben je nog niet jarig) als je je wel laat opereren dan is er een kans dat je het overleeft. Wil je dood of niet?’ 

Tja, veertien jaar later leef ik nog steeds.







 https://www.nrc.nl/nieuws/2018/04/22/ouderen-niet-meer-opereren-is-ineens-bespreekbaar-a1600438

Geen opmerkingen: