vrijdag 20 april 2018

Van overprikkeldheid naar vredig gekabbel🕊

Lente, een feest van nieuw leven. Mijn hart is eerst aarzelend maar dan gaat het wagenwijd open om  het nieuwe leven in te ademen via mijn ogen, neus, oren, poriën kortom een vorm van vrijen. Al mijn zintuigen actief. Vrij. Enthousiast, energiek en vol welkom heten aan mijzelf, ik bloei op.  Alles is actief in mij doch ook stil. De stilte in mijzelf. 
Ik neem die stilte mee waar ik ga. Ik ga. 
Maar dan sluipen er langzaam te veel prikkels binnen. Na een nachtrust die geen rust gaf word ik ‘getrakteerd’ door het oorverdovende snerpende geluid van wat is het: een zaag? Een schuurmachine.? Oh en bij een tuin verderop voegt zich een ‘muzikant’ bij het gezelschap snerpende geluiden. Een hoge drukspuit. Sorry miertjes en alle insecten.




Even is het stil en hoor ik de vogels vanachter het nu gesloten raam.
Dan barst het kabaal weer los.  Het maakt mij knotsknettergek mesjogge vooral na een korte nachtrust. De zomer van de  vuvuzela’s ( hoe schrijf je dat?) waarin ik trachtte te slapen na nachtdiensten komen weer scherp voor de geest.

Stilte in mijzelf
Rust in mijzelf
Kom terug.
Adem, ademen ademen, ademen
Daarop concentreren 
door de overprikkeldheid heen.
Door het ietwat bezorgd zijn 
Over licht vloeien en een weeachtig gevoel
in de buik, zoals vroeger bij menstruatie.
De doktersassistente in mij is bezorgd
Doch ik zie het als schoonmaak
en niemand die mij nog tot iets kan verplichten
ik trek dat niet. Autonomie in actie.



De telefoon zet ik wederom op stil.
Na een belletje van mijn oude vriendin.

Op de valreep ook een voice mail
Waarin ze voordraagt, 
een gedicht over een oude boom
vol kerven in de bast.

Ook zij is overprikkeld en zo vermoeid.
Het leven in een Zorghotel is anders dan rustig thuis zijn.
Zo hectisch.
En  ál dat bezoek.
Goed bedoeld en lief.

We zeggen: Dagdag. Ik wens haar sterkte
En voorspoedig herstel.
Een traan vindt zijn weg
en verdwijnt. 
Genoeg gehuild.

Een boormachine neemt het over van de andere herrie.
🙄
Rustig, rustig, rustig ademen
naar je buik
Langzame bewegingen maken
Concentreren.

Sorry, dat ik geen telefoon aanneem vandaag.
Ook wil ik niet uitleggen waarom ik het niet doe
wat dan ook heeft tijd nodig.
Tijd om te absorberen en te verwerken.
Echt, ik heb mijn best gedaan om mee te gaan
en iedere dag een afspraak. Ook een klein reisje besproken 
dwars door mijn reisstress heen
naar een toffe plek uit mijn jeugd in een klein dorpje in Duitsland.
Een boom planten voor mijn broertje, daar waar hij en ik zo onbezorgd waren.

En dan ...net in de dagen van Dodenherdenking en Bevrijdingsdag
Hoe kien ik het uit? Synchroniteit in beweging. Dat is mooi
Moge Vredevolle, rustige gedachten in een ieder  en mijzelf zijn.🕊

Buiten is het weer minder lawaaierig. 
Aangenamer stil.
De keukendeur zwaai ik open
Dag tuin, dag vogels en insecten.
Dag schoonheid.
De lucht is strakblauw
Geluiden die behapbaar zijn.
Het geluid van een sleutel in een schuurdeur
Krakend gaat hij open,
Mijn bezoekduif koert op het dak,
Een vliegtuig vliegt hoog over.
De windmolens maken vandaag nauwelijks geluid.
Een auto rijdt door de straat
In de keuken drupt de kraan.
In mijn hoofd een langzaam opkomend
gekabbel van woorden en beelden over water
Rustig als een beekje.
Rustig, sereen en toch ook stil.
Ik laat het komen en gaan.






















Geen opmerkingen: