woensdag 9 mei 2018

πŸ€πŸ’5 mei 2018, dit Blogspot is jarig en bestaat 10 jaar.πŸ’πŸ€

(Dit schrijfsel stond nog in de steigers en is alweer voorbije tijd. Ondertussen heb ik weer gereisd en een boom voor mijn broer geplant in Duitsland)

In mei 2008 was ik drie jaar kankervrij. Vrij. Daarom koos ik  destijds -in het kader van De Vrijheid waar Bevrijdingsdag voor staat - om dit Blogspot op te zetten. Het ging gemakkelijk, zelfs voor deze digibeet. Op 5 mei 2008 stond dit ‘huis’ klaar. Een dag later publiceerde ik mijn eerste berichten. Het waren foto's - destijds lukte het wel- van de schilderachtigheden die ik toen maakte. 

Dit Blogspot gaf ik de naam: Schilderen. Pas een jaar later durfde ik er Schilderen& Schrijven van te maken. De plankenkoorts gierde door mijn lijf omdat ik voorvoelde dat ik in de gaan met die banaan modus - extrovert: open en kwetsbaar- zou gaan schrijven vanuit een diep naar binnen gekeerd gevoel.

Het is vreemd met dit Blog. Ik voel mij er redelijk vrij en ik heb het nodig om te delen. Broodnodig ook om van mij af te schrijven😌. Doch, kwetsbaar.
 Het hier delen is voor mij als een van je af praten tegen een voor mij onbekende mede levensreiziger.


Het zijn momenten geschreven in een vorig hier en nu, dan weer in een ander hier en nu. Kun je mij nog volgen? Eum ... wil je mij nog volgen? 

Soms benijd ik anderen die zo frank en vrij over hun leven schrijven. Met de kinderen, familie, buren, vrienden allen tesamen in een column. Ja, ik schrijf soms wel over dierbaren, 
maar oh ... ik doe het zo voorzichtig in verband met hun privacy.


Kortom ...ik benijd gezellige columnschrijvers en ook het serieuzere werk. Meer over hoe het was in de beginjaren dat ex en ik onze kinderen adopteerden. Over het  gediscrimineer, vooroordelen en gegeneraliseer. Zo van: ‘het zal wel fout gaan want jij hebt in drie pleeggezinnen gezeten.’ En waarom zat ik 
er? Om de Nederlandse Taal te leren op Nederlandse scholen. Ook omdat ik gepest werd op de eerste school in Frankrijk, waar mijn vader mij van afhaalde. De volgende school werd l ‘Ecole Joyeuse’ ( de Vrolijke SchoolπŸ€ͺ) daar ging het goed. Maar toch ...daar haalde mijn vader mij ook vanaf. Mijn moeder had niets in te brengen. Zo was dat in die jaren( eind jaren ‘50, begin jaren ‘60) nog in dit deel van Europa.

Ik ga er niet over uitweiden, ben voor mijzelf over die tijd aan het schrijven ...healing times. En niet alleen aan het schrijven. Doorleven om te kunnen doorleven. 


De Kinderbescherming achtte mij destijds na de gezinsonderzoeken geschikt voor het moederschap. Nu denk ik dat iedere ouder twijfelt aan zijn of haar kundigheid waar nog steeds geen opleiding voor is, behalve de eigen jeugdervaringen. 

In de drie pleeggezinnen heb ik een keur aan ervaringen gehad. Onleuk heb ik het ervaren. Kortgezegd een klotentijd. Altijd heimwee.Een eenzame,  zo verlaten periode in mijn tienerjaren. Behalve dat  mijn oudste zus -die in een ander pleeggezin zat- ( jaaa, ook voor de taal)mij ieder weekend ophaalde. Samen fietsten we dan naar de oom en tante waar zij in huis was. Wat een zegen was dat .
Mijn jeugdervaringen thuis, bij mijn ouders waren goed. Ieder huisje heeft zijn kruisje maar ik had ouders van goede wil. Kijk, en daar gaat het om want nog dagelijks ervaar ik de normen en waarden van mijn ouders. Ik voel mij dankbaar. Dankbaar ook voor dit Blog. Thank you Google. Het is een Thuis voor mij, anders dan een papieren dagboek en ik heb de naΓ―eve illusie en  gevoel dat dit Blog beschermd is. Ik lach om mijzelf. Maar ik geloof er heilig in. Het is goed om om jezelf te kunnen lachen.



Op naar de volgende 10 jaar Blogspot? πŸ˜ƒπŸ€ͺπŸŽΆπŸ€πŸ’•






















Geen opmerkingen: