woensdag 9 mei 2018

🍀🌳💕🌳🍀 Healing. Een Tree of Memory voor mijn broer geplant en zoveel ervaren.

Zoveel woorden, gevoelens, gedachten en emoties  heb ik in korte tijd ervaren. Ik ben terug geweest  naar het dorp waar mijn mijn broer en ik vooral met elkaar als kind drie mooie jeugdjaren leefden en ..
het was inderdaad een vooruitgang. Hier en Nu.




Gereisd. Ik heb weer gereisd. Samen met een dierbare vriendin. Ik zal nooit weer een echte reizigster worden. Te veel prikkels. Al het andere is er nog maar zoveel minder sterk.
Reizen ...ik koos er zelf voor, door opkomende paniek heen ademend, gaf ik mij over en liet mij rijden.

Ittenbach, zo dierbaar. Prachtige vakantiewoning met een drukkeweg er langs. Een oeroude boom torent er hoog boven. Die weg is wel wat anders dan 62 jaar geleden. Mario Dieringer mogen ontmoeten. Een onderdeel te  mogen zijn van zijn Foothpath of Life is zo iets magisch voor mij, deels ook iets triests, want er zijn te veel mensen die suïcide plegen. Moge het taboe om erover te spreken doorbroken worden. Moge gevoelens van schuld oplossen in onze tranen van machteloosheid.

In alle opzichten heb ik grote stappen gemaakt. Want ...  Mario had ik nog nooit life ontmoet en gedrieën in een huisje was best wel een dingetje. Ook voor mijn vriendin. Doch, het was intens vertrouwd en tevens oh zo nieuw, maar toch vanzelfsprekend. Hij is als een broer. 

De eerste avond heb ik de weg langs naar het dorp afgewandeld, naar ons vroegere huis. Mijn vriendin van nu maakte zich zorgen. Echter, ik wist de weg nog. Mijn vriendin van vroeger kwam mij tegemoet vlak bij ‘ ons’ huis, waar het paadje nog hetzelfde is als toen we het in 1956 verlieten.

We sloten elkaar in de armen en waren weer 8 en 9 jaar. Onze 
ogen spraken, herkenden elkaar en zagen ieders leven.




We liepen naar de oude boerderij van de koeien van weleer, die  in de weilanden rond ons huis graasden. Mijn broer en ik kropen dagelijks onder het schrikdraad door over de plank boven het slootje dat tussen onze tuin  euh wei ( alles was wei) scheidde van het andere weiland om bij onze koevriendinnne te zijn. ) we stonden tegen ze aan, lagen tegen ze aan terwijl ze liggend herkauwden. 
Het weiland is er deels nog, maar er is een straat bij. De koeien zijn er niet meer. Gelukkig leven ze volop in polders rond het dorp waar ik woon, hier in Nederland.

Waarom een Tree of Memory www.treeofmemory.com  in Duitsland planten voor mijn broer die zichzelf van het leven benam op dertigjarige leeftijd? Had het niet in Nederland 
gekund? Nee, er was geen geschikte plek want broerlief was niet echt blij hier. Hij had het zeer zwaar met zichzelf. 

Van mijn oude vriendin en haar echtgenoot mochten we een boom planten bij het huis- nu hun eigendom- waar we ooit 

woonden in de jaren ‘50. ( mijn vader werd voor zijn werk 
uitgezonden naar het Buitenland) 
Dag huis. Dag plek. Dag grandioze plek. Je bent weer terug in mijn gevoel @ dankbaar, ook naar mijn vrienden toe die dit mogelijk maakten. 

De  Tree of Memory ceremonie heb ik als indrukwekkend ervaren. Alsof ik de uitvaart van 38 jaar geleden voltooide. Nu met zijn vijven. Toespraken voor mijn broer, Free. Het deed mij goed, alsof ik zijn en mijn ziel terugbracht naar het dorp van weleer.

Het  herinnerings boompje  geplant waaronder een klein beetje Nederlandse aarde, meegenomen van grond onder de boom in mijn tuin. De WereldVredeVlam www.worldpeaceflame.org die ik mee had genomen in de kaarsenstandaard die mijn moeder bij mijn broers Foto had staan. 
De vlam doorgegeven, ons verbindend met alle mensen van goede wil net als tijdens de Dodenherdenking  een dag later. 4 mei. Een herdenking die we voor alle omgekomen en 
overlevende slachtoffers van oorlogsgeweld of ander geweld. Het
 voelde zo bijzonder. Respectvol. Geen gepraat over wie te herdenken. Met respect. 

Herdenken in stilte. Visiualiseren dat mensen elkaar de hand schudden en omarmen. 
Stilte. Onze Nederlandse Dodenherdenking in Duitsland. Twee Nederlandsen en 1 Duitser. Drie mensen die in vrede met zichzelf en de wereld kiezen te leven. Verbinden. 
Verbinden doet ook denken aan wonden verbinden en laten helen. Ieder mens heeft wonden.
Mijn wonden zijn in korte tijd voorgoed  geheelde littekens geworden. Zo voelt het. 



De Tree of Memory geplant hebben is voor mij een eerbetoon aan het leven dat door mijn broer stroomde. Het leven waaraan hij zelf een einde maakte. Suïcide is vreselijk. Heus, ik ga geenszins voorbij aan alle andere vormen van overlijden. Maar suïcide van een broer, een broer waarmee ik totdat we in Frankrijk woonden de meest grandioze jeugdjaren ooit had is alsof een deel van je ziel vermoord wordt. Hij was mijn maatje. Ik 
houd nog steeds van hem. Als mensen vragen: hoe lang is het 

geleden? Oh 38 jaar. Nou, dan moet je er langzamerhand toch klaar mee zijn! 

Whammm... een steek in mijn hart. Dan zeg of vertel ik niets. Eigenlijk nu ook niet. Ja, ik schrijf. Maar ben te bang voor oordelen. Als ik van iemand houd, en ik ben vast de enige niet -als ik denk aan ouders die hun kind verliezen, of  echtelieden een hun wederhelft- dan is dat tot over het overlijden heen. 38 jaar geleden? Dan is het nu tijd om niet meer van mijn broer te houden? Of van mijn ouders ( de jaren gaan snel) ?of van wie dan ook die overleed? Of nog leeft.

Toch is het anders nu. Mijn broer en ik gingen er vroeger na schooltijd op uit. De weidse omgeving  van Ittenbach in. Met mijn vriendin wandelde en ervaarde ik weer het Wald van weleer. Ik herkende het en het Wald herkende mij. Een stille groet van blijde herkenning. Mijn hart maakte sprongetjes van dankbaarheid. Geluk!
Sterker nog was het teruggaan naar onze Droomvallei. In ons 
leven hadden zowel Free als ik de ervaring dat we als  
fantaserende kinderen met te veel verbeelding werden gezien. Mijn vader deed veel af met’flauwekul.’ Dat is de rest van mijn leven gebleven ...

Toen ik mijn vriendin van vroeger durfde te vertellen over een weidse plek bij de bosrand daar waar een beekje stroomde. Daar. Waar in mei lelietjes van dalen bloeiden, dat het waarschijnlijk fantasie van mij was zei ze: ‘het is waar, Tilly, die plek bestaat écht. Ze is nog onveranderd. Ik zal je erheen brengen.’ In het groene dal, in het stille dal bestaat!

Zo kwam het dat mijn vriendin van nu, vriendin van vroeger en ik met in gedachten een glimlachende Free naar onze Droomvallei gingen. 
Het was er nog. Het is er nog. Oh wonder, we kwamen een vrouw tegen met een hond. De vrouw had een T-shirt op met de tekst: la vie est belle. ( het leven is mooi) ik kwam in vrede met wat dan ook. Ook met de tijd die we in Frankrijk doorbrachten.

De vrouw vertelde dat er verderop een zingend beekje was. Ik raakte zo ontroerd en nu weer. Want oh wat zaten Free en ik vaak 
bij het beekje met de heldervoelendheid en helderhorendheid 
van ons kindzijn. We hoorden het beekje zingen. Het water sprak met ons. De hele plek sprak met ons. Ja, we hoorden stemmen. So what??? We kregen er kracht. We voelden er levenskracht. We waren een deel van de Natuur. Samen. Zoals de mens bedoeld is. In en met alle respect, schoonheid, blijheid en harmonie

Mijn vriendin van nu sprenkelde wat water over mijn voorhoofden ze lieten mij.  Ik voelde mij gedoopt, Lang zat ik er. 
Verdrietig huilend dat die jeugdjaren voorbij zijn. Om de moeilijke tijden, dankbaar over de blijde tijden en voor wie en wat er ook in mijn leven mag zijn. Voor mijn familie. Tegelijkertijd kreeg ik  mijn kracht terug. Het beekje heelde mij zingend. En nog steeds! 
‘ Hallo, zong het beekje, ben je er weer?’ Mijn broer glimlachte in mijn gedachten. ‘Ja, ik ben er weer, beechlein. Ik ben er weer. ‘ De jaren verdwenen en werden geheeld. Ik hoorde de stem van mijn broer ( nee, laat die pillen maar zitten). ‘Draai je hoofd  weer net als vroeger. Luister en hoor hoe het beekje zingt’ net als vroeger draaide ik mijn hoofd. Water geluiden als klankschalen. Diep mijn hart en ziel aanrakend. Het water in mij verbindt zich 
met het water in beechlein. 





Sommige  bomen herkende  ik, al waren ze gegroeid. Sommige bomen waren nieuw.
Een onbezoedelde plek. Het gras, het water, de boomrand. De geuren, de kleuren en de geluiden.

Later zei mijn vriendin dat ze ook het speciale voelde van de plek. Ze noemde leylijnen. Ik weet niets van leylijnem en andere energielijnen. Maar ik voel wel wanneer een plek positief  en of negatief geladen is. Een Krachtplek vind ik een positief geladen plek. Daar waar je blij wordt. In de buurt van mijn dorp is ook een dergelijke plek, maar niet zoals de Droomvallei. Een soort privé Lourdes🤪🙏🎶💕🌳💦💦💦💕. 🎶🌳.
Als kind voel je. We waren beide hoogsensitief. Zelf ben ik het nog steeds. Het is vaak moeilijk omdat ik me op een manier kan inleven in een ander waardoor mijn ikzijn vervaagd. Dat kan 
verrekte zwaar zijn. Daardoor vervaagde ik vaak al dachten anderen wat dan ook. 

Nu is het zo anders.


Nu ik over die plek schrijf voel ik mij gelijk weer opgeladen. Blij. Dankbaar. Gelukkig zijn is dankbaar zijn. Dankbaar dat ik dankbaar kán zijn

Ik ben mijzelf. Ik ben dezelfde maar toch anders. Heb de Kracht van mijn mooiste kinderjaren hervonden.  Ik noem mijzelf bij de naam. De  Droomvallei die een bestaande vallei is bestaat heeft mij mijn Innerlijke Kracht teruggeven. @dankzij Trees of Memory


🍀🌳💕🌳🍀

Wie had dit ooit kunnen denken toen ik in september op Twitter iets las over Wereldbomen(Ik strijd voor het behoud van bomen. ) Wereldbomen mogen altijd blijven bestaan. Dus ik verder zocht op bomen. Daar kwam ik Trees of Memory 
www.treesofmemory.com tegen. Het Twitter account van Mario Dieringer die onderweg was naar zijn Foothpath of Life. Op 31 maart 2018 begon Mario met zijn Voetpad rond de wereld. Hij plant bomen voor suïcide slachtoffers. Ik las de woorden Trees of 
Memory en suïcide en tegelijkertijd wist ik dat ik een boom voor mijn broer wou planten.

We begonnen een private message correspondentie en doordat 



Mario Duitser is kwam het gevoel aan onze ( voor mijn broer en mij onbezorgde) jeugdjaren  in Duitsland heel sterk naar boven.
Ik voelde die tijd weer. De herinneringen waren zo mooi en intens. Het blije.  Het was alsof alles in mij veranderd werd. Emoties, veel. Maar nu kon en kan ik verder. Mijn vriendin van vroeger, het huis en de plek van weleer riepen mij samen met Droomvallei en het Wald

@thank you, Mario, Thea, Rita, Roland en last but not least Free. 9 mei, zijn geboortedag. De lelietjes van dalen bloeien in mijn tuin en in de Droomvallei.
De boom in mijn tuin is verbonden ook via een handvol aarde met de Tree of Memory voor Free.


Verbondenheid is.

💕Op Moederdag 13mei 2018 kwam deze video online over  het planten van de Tree of Memory voor mijn Broer Free. Video van 3 mei 2018
https://www.treesofmemory.com/videotagebuch


3 opmerkingen:

wilma van der wende zei

Prachtig verwoord Tilleke!

Roely Bakker zei

Heel mooi en positief, Tilly.
Zoiets voelt toch als een cadeautje na al die jaren.

Tilly Kuiper zei

Dank jullie wel Willeke en Roely. Ja, het is een heel groot levensveranderend geschenk dat ik heb mogen ontvangen.