donderdag 17 mei 2018

Taalcoach af en wederom een Leeg Nest gevoel

Gate, gate, parasam gate
Alles gaat voorbij, steeds weer nieuwe momenten in.

Opeens ben ik klaar met taalcoachen? 
Het voelt raar na zoveel jaar.
Leeg.

Wonen
in Nederland
de taal leren 
de gebruiken, al doende
 ...verder.






Mijn twee taalmaatjes. Mijn manlijk taalmaatje komt al een poos niet meer na zijn laatste examens en na NS OV chipkaart gedoe van een paar maanden waar we maar niet uitkwamen. Ik kon het niet  uitleggen omdat ik er eveneens  geen bal van snapte. 
Daarom verwees ik hem na drie maanden getob door naar Stimos. Ja, hád ik misschien eerder moeten doen? Maar ja, ik wou mij ook niet laten kisten. We konden toch zeker wel een verloren Ov kaart laten blokkeren en een nieuwe plus abonnement aanvragen? Gefrustreerdheid in het kwadraat beiderzijds plus een sterk verhoogde bloeddruk mijnerzijds waren het resultaat. 

Zijn vrouw kondigde gisteren aan dat ze niet meer verder hoeft te leren en dat ze slechts nog éen toets heeft. Ze is dan ook klaar met school. Huh? Ik heb het ( vreemde?) gevoel dat zij gediscrimineerd wordt om haar geslacht. Ze is een pittig vrouwtje en ik voel dat ze nog veel meer wél kan. 

Mijn twee taalmaatjes zijn meer dan twee inburgeraars die ik hielp. Ze voelen aan als pleegkinderen, jonger dan mijn eigen 
kinderen. Altijd -2,5 jaar- kind aan huis. Maar ze gingen steeds 
meer hun eigen gang. Proefden wat vrijheid is. De vrijheid om keuzes te maken. De vrijheid om ja en nee te mogen zeggen.

Ik leerde ze ja en voluit JA, 
nee en voluit NEE te zeggen, 
dat kunnen ze nu goed.
Echt goed😊👍
‘Begrijp je het?’ Ja of JA? Ja of NEE?

NEE zeggen op de vraag of ze iets willen is favoriet geworden. Evenals misschien.

Tja, ik had ze zoveel meer willen leren en meegeven, maar wekelijks was het best intens. Na een paar uur was de koek op bij ons. 


Nu gaan ze hun eigen weg. Ik zal ze vast nog tegenkomen want ze zijn dorpsgenoten. Maar of de twee zomaar langs komen is de vraag. Ze zijn welkom. En ... of ik zomaar langsga is ook de vraag, het heeft  met beleefdheid te maken. Heb mijzelf gisteren wel bij de lurven gepakt en ben gelijk bij een ander gezien 
langsgegaan. 


Geen idee of mijn manlijk taalmaatje zijn inburgeringsexamen heeft behaald, ik ga het niet steeds vragen want ik wil mij niet opdringen of zeuren. Vinden mijn kinderen ook onleuk.

Op dit moment van schrijven voel ik mij een beetje zoals toen mijn kinderen het moederlijk huis verlieten om op zichzelf te wonen. Een soort van wederom een Leeg Nest gevoel. Mijn taalmaatjes gaven mij  ook structuur die verdween na mijn pensionering. En ja, ze moeten ook op zichzelf kunnen staan. Zich kunnen redden in de Nederlandse Maatschappij met regelmatig mensen met vooroordelen. Oh, je spreekt nog niet goed genoeg Nederlands? Hoe lang ben je al in Nederland? DAT schijnt de maatstaf te zijn. 
Ik vind ( lang leve de vrijheid van meningsuiting)  de inburgeringsexamens echt blah. De studenten moeten antwoorden geven die ‘politiek correct zijn’ en ...niet wat ze zelf vinden. Bij sommige vragen vind ik zelf ook dat het moet, maar bij sommige vragen  denk ik 👀🙄. Ook ík
 heb veel geleerd😁.



Gisteren kreeg ik van mijn vrouwelijk taalmaatje een bos bloemen ter ere van Mama dag ( Moederdag) met een knuffel. Voelde mij ontroerd vooral toen ze zei: jij Mama. Dat kwam binnen. 
Beide hebben geen familie meer.

Misschien dat ik toch zelf maar het heft in handen moet nemen om te trachten het contact te onderhouden? In ieder geval per Whats app.

Ja, ik heb een leeg nest gevoel.

Ook hoop ik te mogen meemaken dat mijn manlijk taalmaatje eindelijk geslaagd is voor zijn inburgeringsexamens. Hij heeft er zovele gedaan. Voor vele al geslaagd. Zoals bijvoorbeeld Kennis 
der Nederlandse Maatschappij, luisteren en begrijpen daar is hij goed in. Spreken gaat ook steeds beter, maar nog niet zoals menig oordelende Nederlander zich dat zou wensen.
Nederlanders ( laat ik ook eens generaliseren🤪) zouden zelf 
meer GEDULD moeten mogen hebben om naar een anderstalige  luisteren en te trachten begrijpen. 

Ik begrijp waarom ik in de Zorg niet lang bij de zelfde mensen mocht werken. Het ‘gevaar’ om een band te krijgen werd dan groot. Ja, ik ben gehecht aan mijn twee taalmaatjes. Echter, ik laat 
ze gaan. Alle goeds wens ik ze toe met begrip en respect van wie ze tegenkomen want oh dat geoordeel omdat ze jong zijn. Wat is dat toch?
Kijk maar eens in hun ogen, dan zie je wat erachter zit en wat ze meemaakten. Heb alsjeblieft empathie en compassie. Ze zijn nu zo puur, zo open om te leren. Maar ...het is ook geluwd deze jaren. Lichtelijk gedemotiveerd ook door het steeds zakken voor examens, terwijl ze nog zoveel te verwerken hebben.


Ja, ik heb wederom een leeg nest gevoel. Gelukkig valt het zo samen dat  mijn dochter over een paar weken een poosje komt logeren. Dat is fijn. 


~~~~~~

Geen opmerkingen: