zondag 27 mei 2018

Zon, regen, regenboog, schrijven, geboortemoeders en zwanen

Het is wonderlijk dat wanneer je ouder en ouder wordt je eigenlijk meer en meer jezelf kunt worden. Ik vind dat dit met name sinds ik met pensioen ben het geval is. Alleen maar al-een. Heel. Steeds meer healen. Tegelijkertijd ontwikkel ik een gezonde dosis  zelfbescherming. Dat is fijn. 

Meer en meer en meer mijzelf zijn is een introvert zijn, maar ook extrovert. Extrovert in mijn schrijven zoals bijvoorbeeld dat van gisteren waarbij ik naderhand bij mijzelf te rade ging of ik meer had moeten cq willen delen. Meer pijn, boosheid en verdriet eruit schrijven? Het is er soms niet en soms wel. Echter, het is een zegen dat wat ik schrijf en deel voldoende is. Ik had het er gisteren over dat ik soms de behoefte heb om ergens tegenaan te schoppen en dat mijn schrijven ook en vorm van schoppen kan zijn. En ...dat is het dan. Niets meer en niets minder.

Het geeft mij een bevrijdend gevoel. Ik zou zoveel kunnen vertellen. Maar wil ik het? Nee. Ik voel namelijk dat ik mij er naarder door zou gaan voelen. 


Dus ...deel ik wat ik deel. En ik deel niet wat ik niet deel. En wanneer jij, lezer, gaat invullen over/ voor mij dan is dat jouw denken en jouw voelen over mij. Niets meer en niets minder. Dan heeft het niets met mij te maken. 

Het gaat goed met mij. 

Kortom ... vandaag ga ik de dag genieten, zoals ik dit dagelijks kies te doen. Het is een zeer bewuste keuze en soms hoort daar een spui maar raak schrijfsel bij. Het schrijven over mijn Dijkzigt 
tijd riep nog veel meer op. Onderdruk ik wanneer ik dat niet eruit 
schrijf? Nee. 
Het is onnodig. Althans, vandaag. Somsis het een broodnodiger en soms niet. Voila!

Het zwanenpaar dat een poos niet in de buurt was, heb ik voor
 het eerst -sinds ze ergens zijn gaan broeden -weer gezien. Pa en Ma Zwaan met 5 kleintjes. Zo mooi, zo mooi, zo mooi. Het 

ouderpaar stond mij toe dichterbij komen. Echter op op zeer gepaste afstand. 
Statig zwommen ze op een gegeven moment van mij weg- de kleintjes tussen ze in- de lange nekken sierlijk licht gebogen met een koninklijke allure de sloot door.

Op dit moment zit ik nog in bed. Het raam staat open, de wind bolt het gordijn licht. Mussen zingen hun ochtendconcert, de badkamer deur klappert. Oh, opeens gaat het regenen, de zon schijnt. Even uit het raam kijken waar een regenboog opkomt.

Ik zie hem niet. 


Waarschijnlijk aan de andere kant van het huis.

Wel voel ik het. 

Zon, regen, regenboog. Dank je wel, zon. Dank je wel, regen. Dank je wel regenboog, al zeggen rationele mensen dat het een
 uitlegbaar gegeven is. Ik vind het nog steeds een wonderschoon natuurverschijnsel. Laat mij!

Fijn, nu heeft de tuin vandaag al water gehad. Ik voel mij verbonden met een jonge man die via een video op Power of Positivity een oproep deed aan en voor zijn Geboortemoeder. Hij wil haar graag vinden. Daarnet zijn oproep gedeeld( zo eens uitvogelen of het ook via Twitter kan.)
Mijn kinderen zeggen die behoefte niet te hebben. Het is oké. Ik wens dat wie ook zijn of haar geboortemoeder zoekt, deze zal vinden.

Verbondenheid is. De harteklop is. 

Lezer, ik wens je een mooie dag. Moge het leven vriendelijk voor je zijn. Ik wens je een 😊en een 🎶in je💕.


https://www.facebook.com/RyanJonOnline/videos/1903906543162618/
Graag deze delen.


Geen opmerkingen: