donderdag 28 juni 2018

Van warrigheid naar zelfcompassie💕

In mijn Blog voel ik mij als een vis in het water. Echter, verder is mijn reactie op de de digitale wereld- en niet alleen die wereld- meer dan ooit gestrest  omdat mijn hersenen sommige dingen niet vatten.  
Niet willen snappen? Misschien wel.

Anderzijds ontdek ik dat door de overtuiging ‘ ik snap het allemaal niet meer ’ los te laten dat ik de digiwereld ietsje beter bij kan houden. Dat ik dan zelfs voorbij mijn korte  termijn geheugen bijvoorbeeld een aantal cijfers kan onthouden. Dat geeft een kick. 
Mijn weerzin dat iemand de controle over en van mijn leven zou kunnen overnemen maakt dat ik krampachtig zelf de leiding neem? De angst om bepaalde getallen niet te kunnen onthouden waardoor mijn autonomie zou kunnen verdwijnen is groot. Dom om dit hier te schrijven? Ja. Maar ja, er zit iets in mij waardoor het broodnodig is. 
Door middel van schrijven krijg ik mijn gedachten op een rijtje.

Wat kan ik slecht tegen website/ instanties waar men je vertelt dat Mijn dit en Mijn dat moet aanmaken bij Mijn Overheid om daar voor het gemak alles bij elkaar te hebben. Deze website waarbij je steeds weer die ene code voor moet gebruiken en iedere keer tob ik en lukt het mij  niet om in te loggen.  Ik vertik het, ik probeer het niet meer en ik geef mij over aan mijn onmacht. Stress in beweging. Hypertensie in aantocht. Graag alle mail via reguliere post want ik lees mijn e- mail nauwelijks. Meer dan 800 is te veel. 

Een poos geleden las ik over een bejaarde man die niet meer kon pinnen. Hij onthield zijn pincode niet en ... de familie overwoog hem DAAROM naar een verzorgingstehuis ( die er nauwelijks meer zijn) te sturen. Ik weet niets van de verdere achtergrond van die man of van de man zelf, hij had tot voor kort zijn zaakjes zelf geregeld maar ik vind het doodeng dat dit soort dingen mogelijk zijn wanneer je op oudere leeftijd niet mee kunt met deze tijd. Het is een constant móeten  versnellen terwijl je je eigen tempo wilt aanhouden omdat je je hele leven al haastig mee moest met snel en druk. Behalve toen ik terminale nachtzorg diensten deed, dan ebde alle haast weg in de stilte van de nacht. Maar ja, alles heeft zijn voors en tegens.


Op dit moment probeer ik rustig te blijven schrijven want vanmorgen ontving ik wederom een e- mail dat mijn factuurgegevens en betaalgegevens voor die en die Instantie niet bijgewerkt zijn. Of ik 1 eurocent via IDeal wil overmaken en dan is alles in orde. Via Opgelicht lees ik dat men op die manier gegevens kan ontfutselen. Wat te doen? Aan een ander vragen waarop ik een verbale waterval aan informatie krijg en mijn hersenen trachten het een met het ander begrijpelijk te verbinden?

Zucht, ik kies om in vertrouwen te zijn mét een gezonde dosis wantrouwen. Maar ik word er een beetje gek van en raak er van in de war. Vooral als ik  tracht verbaal uit te leggen wat mijn digitale problemen zijn, dan zwengelt mijn stressniveau aan al doe ik nog zo mijn best om rustig te ademen.

Oké, ik probeer om die overtuiging los te laten. 

Soms heb ik de neiging om mijn tablet mijn niet meer werkende laptop achterna te laten gaan🤔.
Echter, ik zou dit Blog niet willen missen. Wellicht de lezer wel? 

Wát wou ik in eerste instantie delen?
Dat ik dankbaar ben dat het mij lukt om mijn nieuwe pincode te onthouden. Dat ik dankbaar ben dat hersenen - in dit geval de mijne- verbindingen  kunnen maken, associaties, symboliek en daarvan een ezelsbruggetje maken. 
Ís dit het bruggetje van een e z e l om dat soort verbindingen te leggen? Het is iets heel kostbaars dat onze hersenen op die manier werken?
Mijn nieuwe ezelsbrug bracht mij wederom terug naar andere tijden. Maarrrr...wat ik leer mijzelf nu aan om sec naar de associatie te kijken en daaruit het positieve te halen. 

Eum... kun je mij nog volgen? Kan ik mijzelf nog volgen?  
Doordat ik gisteren een muurgrote -op het eerste gezicht zeer warrige afbeelding van een netwerk opmerkte- probeer ik nu de warrigheid in mijn eigen denken te ontwarren.

Dat kan slechts wanneer ik even niets van een ander hoef te absorberen. Echter, wanneer ik stil ben en een ander praat door dan is het gevolg dat ik mijn eigen denken niet meer kan horen. 

Ik héb de communicatie met mijzelf nodig om geconcentreerd te kunnen zijn en te blijven op dat waarmee ik bezig ben. Ik heb hardop praten, luisteren naar mijzelf en mijzelf wel of niet 
opdrachten geven nodig. Waarschijnlijk vindt een ander het een tekortkoming? Ikzelf nu ook? Ieder mens is anders. Het is oké. Toch bevangt een triest gevoel mij. ( show dont tell, komt nu in mij op. Maar nee, het hoeft even niet.)

Zelfcompassie kom terug. We hoeven niet perfect te zijn, wat dat ook moge zijn. Wanneer je zegt: ‘doe niet zo moeilijk, leg het naast je neer.’ Dan doe ik dat op dit moment en zwiep dit schrijfsel mijn Blog in.
Alles heeft zijn zin zegt men,  dan zal dit ook wel zijn zin hebben.






Geen opmerkingen: