woensdag 20 juni 2018

Schrijftijd1). Dochter. Taalmaatje. Zelluf doen.

Met tijdelijk mijn volwassen dochter in huis als logée heeft mijn 9,5 jarig solitair leven een ommekeer gemaakt. Dochter en ik passen ons aan elkaar aan na  de eerste paar dagen dat wij  moesten wennen en ik overspoeld werd door haar levendige aanwezigheid. Hectiek. 

Ommekeer ... ieder zo flexibel mogelijk, ademend voorbij star denken inclusief mijn koppigheid van willen vasthouden aan mijn dagelijkse structuur. Keer op keer overprikkeldheid willen voorkomen. Het toch worden. Ademend om vooral dan te kiezen om niet te verzanden -door de moeheid in mijn hoofd en lijf  - in de valkuil van oude patronen. De televisie is gelukkig niet de gehele dag aan. Daar ben ik dochterlief dankbaar voor.  Zelfs minder, want het nationale en wereldnieuws volg ik slechts een beetje via een nieuwsapp.  Meer kan ik niet behappen. Maar 
savonds sta ik de tv  toe. 



Dochter en ik praten - veel, dat is ook wennen na aan stilte te zijn gewend- als volwassen vrouwen met elkaar en langzamerhand is er een ritme van ons eigen gang gaan aan het ontstaan, met tevens het voordeel van elkaars aanwezigheid te ervaren.


Tegen de tijd dat ze weer vertrekt ben ik het mogelijk ontwent om alleen te leven. Dochter misschien ook? Toch vind ik het een uitdaging om op een zo harmonieus mogelijke wijze met elkaar om te gaan. Echter de moeder modus van willen doorgaan met opvoeden- al is zij 33- ligt op de loer. Omgekeerd voel en zie ik dat zij zich inhoudt om mij niet te gaan bemoederen. Echter, van haar leer ik ook nog van sommige aanmerkingen euh 
opmerkingen.  Lol.
Mijn gezonde eetpatroon is stilletjes aan het veranderen, dat kies ik terug te pakken. ( Hm, ondertussen zit ik chips te eten🤪)

Ik ontspan wanneer haar manier van eten, zoveel minder- tot geen- fruit, niet de mijne is. Ik probeer de mm ( moeder modus) van bij dochter op vitamines binnenkrijgen hameren af te leren, maar het valt niet mee. Een discussie erover evenmin. Nutteloos  
Zelf at ik vroeger ook nog niet zoals ik nu eet.  Hoe? Gezond. 

Dan ga ik nu maar een bezoekkoekje op peuzelen. Ooooh😳🤔🧐🤪. Erg he? 

Kortom ... een volwassen dochter wat langer te logeren hebben is een uitdaging. Vind ik. En ...iets om dankbaar over te zijn. 

Bang 
om de controle kwijt te raken? Bang om  afhankelijk te worden? We ontspannen en nemen van de ander hulp aan. Nu kan het. Nu kan het nog. Straks moeten en mogen we het weer helemaal zelf doen. Zelluf doen? Als een puber? Hm, we ontgroeien het. Hulp aannemen en vragen mag. 

Maar zelf doen ook! Op deze wereldvluchtelingen dag is dat mijn opdracht aan mijn taalmaatje die vanmorgen kwam met het 
verzoek of ik hem wou helpen met de waterstanden digitaal in te vullen en te verzenden. Deels geholpen. Volgend jaar helemaal zelf doen, he?
Ja, knikt hij met een brede lach. Zelf. Maar hij weet dat hij altijd hulp mag vragen. 

En ... mijn kinderen ook. En ...ik ook.

Geen opmerkingen: