woensdag 4 juli 2018

Focussen🏹

Focussen, je aandacht con-centreren. Je aandacht op iets richten en dan ...waarmee je bezig bent afgehaald worden door vragen van een ander of door zelf heel even een appje of een e mail lezen is  gekmakend voor mij. Ken je dat? In mijn jonge jaren ging afgeleid worden - nee, niets digitaals- soepel maar tegenwoordig met mijn 70 jarige hersenen kan het mij zwaar vallen te schakelen. Star gedenk? Yep. Dan ben ik vergeten waarmee ik bezig was.Echter feit is dat wanneer een ander en ik mijzelf gunnen om gefocust te mogen  blijven waarmee ik bezig ben, dán gaat het goed met mij. Dan onthoud ik wat ik aan het doen was of van plan ben te gaan 
doen. 



Zo niet dan kan ik het gevoel hebben dat ik á la minute de diagnose dement kan krijgen.


Weg concentratie. Terug in oude patronen van: ik mag en kan 
niet zijn wie ik ben? 
Vandaag zeg ik ‘lariekoek’ tegen mijzelf. ‘Stop met het empathieloze  zelfcompassieloze dat we niet onszelf mogen zijn.’
Duidelijk aangeven. ‘Ik ben nu hier mee bezig, dat wil ik afmaken en daarna doe ik dat ander. ‘Simple comme bonjour.’

Duidelijk zijn. Ook naar mijzelf toe.


Vandaag voel ik mij lekker in mijn vel zitten. Energiek. Al onderging ik vanmiddag een borstpletsessie ten behoeve van borstkankercontrole, al moest er een derde foto gemaakt worden in exact dezelfde houding als twee jaar terug, al is dat best een spannend gebeuren. Ik concentreer mij en focus op dat waarmee ik bezig ben, schrijven, zelfs nu de televisie aanstaat en dochterlief naar een tekenfilm zit te kijken. 

Gisteren irriteerde ik mij zodanig dat ik dacht: nou, nou Til, de vriendelijke samenleving die je zo graag wenst  komt er nooit als je innerlijk irritatiegif zit te verzamelen 



Vandaag kan ik erom lachen dat volwassen dochter nog graag tekenfilms - die leerzaam kunnen zijn -kijkt. Ik kan zelfs tegen het schelle geluid.
Voor dochter is het tevens lastig om haar moeder  tegen zichzelf te horen praten. Ze kan soms  mijn mam’s verstandelijke vermogens twijfelen. Echter, voor mijzelf sprekend. In mijzelf praten, luisterend naar mijn inner stem,  het is een hulp om 
gefocust te blijven. Gisteren - toen ik even de weg kwijt was- praatte ik tegen mijn oude patronen 🤪.  Vandaag lijkt het of ze echt voorgoed weg zijn. Vandaag kan ik er om lachen. Op dit moment van schrijven is het een kicken dat ik - die steeds meer leerde wennen aan stilte en alleen te zijn- heel relaxed met het feit omgaat dat mijn televisie aanstaat terwijl mijn dochter tussendoor hardop zit te denken over het servies wat zij wil gaan kopen. Ik kan de humor er van inzien en ...het is een geschenk dat ik er niet overprikkeld door geraak. Een wonder. Nu is het toch tijd dat ik rustig naar boven ga, beker thee mee en de rust van mijn slaapkamer opzoek.

Welterusten lezer, slaap lekker en droom een mooie droom. 




Geen opmerkingen: